Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EBNÂ-ÜD DEHALİZ
Anası babası belli olmayıp etrafa atılmış, sokağa bırakılmış çocuklar.
-
EBNÂ-YI MAZİ
Mâzinin insanları.
-
EBNÂ-YI SEBİL
Yolcular, seyahat edenler, seyyahlar.
-
EBNÂ-YI VATAN
Vatan evlâtları.
-
EBNİYE
(Bina. C.) Binalar. Yapılar.
-
EBNİYE-İ ATİKA
Eski binâlar.
-
EBNİYE-İ MÜRTEFİA
Yüksek binalar.
-
EBR
f. Bulut.
-
EBR-İ BAHAR
Bahar bulutu.
-
EBR-İ BÂRÂN
Yağmur bulutu.
-
EBR-İ İHSAN
İhsan, lütuf bulutu.
-
EBRAC
Burçlar, kaleler.
-
EBRAH
Zor olmak, güç olmak.
-
EBRAK
Fazlaca parıltılı. * Taşlı, kumlu, balçıklı yer. * Alaca renkli at. * İki renkli lekeli bir şey.
-
EBRÂR
(Berr. C.) Özü sözü doğru olanlar, hamiyetliler. Sâdıklar. İyiler.
-
EBRÂR-I ÜMMET
Ümmetin iyileri. Hayırlıları.
-
EBRAS
İnsanın rengini degiştiren alaca ve miskin eden çok fena bir maddi hastalık ismi.
-
EBREC
Gözünün akı çok olan güzel gözlü kimse.
-
EBRED
(Berd. den) Çok soğuk.
-
EBREHE
Peygamberimizin (A.S.M.) doğumundan elli gün kadar evvel Kâbenin tahribine gelen Habeş Ordu Kumandanının ismi. (Bak: Ebabil)(Fillerle varıp Kâbeye, hem Ebrehe zâlim.İsterdi ki, yap…
-
EBREK
En bereketli.
-
EBRENCEN
f. Bilezik. Kadınların kollarına taktıkları altından mâmul zinet eşyası.
-
EBREŞ
Alaca benekli at. * Kırmızı ve beyazdan meydana gelen alaca renk.
-
EBRESİM
İbrişim.
-
EBRESİMÎ
İbrişimci.
-
EBRİC
Yayık adı verilen ve yoğurttan yağ çıkarılan nesne.
-
EBRKÂR
f. Şaşkın, sersem, ne yapacağını bilmeyen adam. (Ebr'in "bulutun" yerinde durmayıp gezici olmasından kinâye olarak, bu mânayı aldığı sanılmaktadır.)
-
EBRU
f. Kaş. * Bir nevi dalgalı kumaş ve kâgıt ismi.
-
EBRUFERAH
f. Güler yüzlü.
-
EBRUVÂN
f. Kaşlar.
-
EBS
Sütü çok içmekten dolayı karnı şişmek.
-
EBSAR
(Basar. C.) Gözler. Dikkat sahipleri. Görücüler.
-
EBTAH
(C.: Ebâtih) Kumlu ırmak ve dere.
-
EBTAL
(C.: Ebâtil) İnsanın böğrü. * En boş. Boşuboşuna. Çok bâtıl.
-
EBTER
Kuyruğu kesik hayvan. * Sonunda oğlu ve kızı kalmayan insan. * Ölümünden sonra adı hatırlanıp anılacak hayrı ve ihsanı kalmayan kişi. * Eksik, tamamlanmamış.
-
EBTİNE
(Bâtın. C.) Çukur yer, kuytu yer.
-
EBU
Peder, baba, ata, eb.
-
EBU BEKİR-İ SIDDIK (R.A.)
Asıl adı Abdullah, künyesi Ebu Bekir, lâkabı Sıddık ve Atik. Erkekler içerisinde Resul-i Ekreme (A.S.M.) ilk iman eden; bütün muharebelerde ona refakat eden; seferde, hazarda, bütü…
-
EBU CA'DE
Kurt, zi'b.EBU CAFER $ Bin Abdullah Bin Cafer bin Ebî Tâlib (R.A.) : Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselâm'dan 25 Hadis rivayet etmiştir. Kureyş'in Haşimî kolundandır. 80 senesinde…
-
EBU CA'FER
Sinek.