Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EBU-L MEYMUN
Bal, asel.
-
EBU-L MİREH
Şeytan.
-
EBU-L MUHTAL
Katır, bağal.
-
EBU-L VAKT
Vakit ve hâlin te'siri altında kalmıyanlar.
-
EBU-LA-ŞEY
Hiçbir şeyin babası. Hiç bir şeyi olmayan.
-
EBU-N NACİ'
Helva.
-
EBU-N NECM
Tilki.
-
EBU-T-TURAB
Hz. Alinin (R.A.) bir lâkabı.(Bu isim Hz. Ali Radiyallahu anh, toprak üzerine oturduğu veya yattığından dolayı tevâzuuna işareten Peygamber Efendimiz (A.S.M.) tarafından verilmişti…
-
EBU-Z ZEHEB
Çok zengin olan adam, altın babası.
-
EBUK
Kaçmış köle.
-
EBÛÜ
"İkrar ederim, sığınırım, itiraf ederim, tövbe ederim" mânasına fiildir.
-
EBVA'
Medine-i Münevvere'ye bağlı olup, Mekke-i Mükerreme yolunda bir köyün adıdır. Medine'ye yirmiüç mil uzaklıktadır. Köyün üstünde dik ve kuru bir dağın adı da Ebvâ'dır. Bu köy iki şe…
-
EBVÂB
(Bab. C.) Kapılar. * Kısımlar. Bahisler. Parçalar.
-
EBVÂB-I MÜZEHHEB
Yaldızlı kapılar.
-
EBVÂB-I RAHMET
Rahmet kapıları.
-
EBVÂB-I SEMÂ
Semâ kapıları, gök kapıları.(78. surenin 18. ve 19. âyetlerinin tefsirinden bir kısmıdır:"O fasl günü o gündür ki, sura üfürülür. Yani sur üfürülünce siz ölüler uykudan uyanır gibi…
-
EBYAN
Cömert, eli açık, muhtaçlara ve yoksullara yardım eden kimse. * Yemekten tiksinen kişi.
-
EBYAT
(Beyt. C.) Beyitler. İki mısradan müteşekkil kısımlar.
-
EBYAZ
Beyaz. Akça. Parlak. Daha parlak. Sefid olan.
-
EBZ
Ürkme, korkma. Kaçma, kaçış. * Aniden, birdenbire ölmek.
-
EBZA
Göğsü çıkık.
-
EBZAH
Göğsü çıkık.
-
EBZAR
(Bezr. C.) Yemeklere konulan baharat.
-
EBZER
Üst dudağında sarkık derisi olan.
-
EBZÜN
Küvet, banyo. * İçinde yıkanılabilinen küçük havuz.
-
ECAHİL
(Echel. C.) En cahil, daha bilgisiz olanlar.
-
ECAMİRE
Taifeler, kabileler, kavimler.
-
ECANİB
(Ecnebi. C.) Ecnebiler. Yabancılar.
-
ECBE
Alnı geniş olan adam.
-
ECC
(C.: İcâc) Devekuşu seğirtmek.
-
ECCE
(C.: İcâc) Sıcak fazla olmak. * Karışmak.
-
ECDA'
Burnu kesik olan kimse. * Kulağı, eli ve dudağı kesik kimse.
-
ECDAD
(Cedd. C.) Dedeler. Babalar. Büyük babalar.
-
ECDAS
(Cedes. C.) Kabirler. Mezarlar.
-
ECDEL
(C.: Ecâdil) Çakır doğan kuşu.
-
ECDER
(Cedir. den) Daha büyük. Pek münasib.
-
ECEBE
Büyük alınlı. Alnı geniş olan kimse.
-
ECEL
Her mahlukun ve canlının Allah tarafından takdir edilen ölüm vakti. Âhirete göç etmek. * İleride olacağı şüphesiz olan. * Allah'ın takdir ettiği ömür.
-
ECEL-İ FITRÎ
Her mahlukun yaradılışı itibariyle Cenab-ı Allah (C.C.) tarafından tayin olunan vasati ömrü. * Biyolojik ömür.
-
ECEL-İ KAZÂ
(Bak: Ecel-i mübrem.)