Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ECEL-İ MEV'UD
Mukadder olan ölüm. şüphesiz gelecek olan ölüm.
-
ECEL-İ MUALLAK
Levh-i Mahv İsbat'ta mukadder olarak yazılı, bâzı şartlarla mukayyed olan ecel. Ecel-i müsemma.
-
ECEL-İ MÜBREM
Elinden kurtulunması mümkün olmayan, kaçınılmaz olan ecel.
-
ECEL-İ MÜSEMMA
f. Muayyen bir zamana kadar, Allah'ın takdir ettiği ölüm.
-
ECEL-İ NÂ-GEHAN
Ansızın gelen ecel. Birdenbire âni ölüm, vefat.
-
ECELİYYET
Sonradan vukuu şüphesiz olan hâdise.
-
ECELL
Evet, neam, belî.
-
ECELL-İ MAHLUKÂT
Mahlukların en üstünü. İnsan.
-
ECEM
(C.: Acâm) Çok fazla sıcak.
-
ECEME
(C.: Acâm-Ecemât - Ecem-Ücüm) Meşelik. * Kamışlık.
-
ECEMM
Mızraksız adam. * Boynuzsuz koyun. * Etli kemik. * Bacasız ev.
-
ECEN
Suyun tadı ve rengi değişik olmak.
-
ECERRAN
İns ve cinn.
-
ECEŞŞ
Gür sesli.
-
ECFAN
(Cefn. C.) Göz kapakları. * Asma çubukları. * Kirpikler.
-
ECHAM
Gözü büyük ve kırmızı olan. * (Müe: Cahmâ)
-
ECHEL
Çok câhil. Çok bilgisiz. En câhil.
-
ECHELİYYET
Çok bilgisizlik. Çok câhil oluş.
-
ECİC
Ateş parlaması.
-
ECİL
İşini geriye bırakan, geciktiren. * Geciktirilen, geriye bırakılan şey. * Bir yerde birikip toplanmış su.
-
ECİLLE
(Celil. C.) Fazilet, ilim ve rütbe itibariyle daha yüksek olanlar. Büyükler.
-
ECİM
Bir şeye çok devam etmekten usanç gelme. * Suyun necis olup bozulması. * Birini istemediği hâle koymak.
-
ECİNNE
(Cenin C.) Ceninler. Ana karnındaki çocuklar.
-
ECİNNÎ
Cin taifesinden bir fert. (Bak: Cinn)
-
ECİR
Ücretle çalışan, nefsini kiraya veren. Gündelikçi.(Devletler, milletler muharebesi tabakat-ı nev-i beşer muharebesine terk-i mevki ediyor. Zirâ, beşer esir olmak istemediği gibi, e…
-
ECİRLİK
t. Ücretle çalışma, hizmetkârlık.
-
ECİRNÂ
(İcâret. den) Bizi hıfzeyle, muhafaza eyle (meâlinde.)
-
ECİRNİ
(İcâret. den) Beni hıfzeyle, beni koru (meâlinde).
-
ECL
İllet, sebeb, cihet. İçin, dolayı... den. Arabçada "Li" ilâve ederek kullanılır. Meselâ: Li-eclillâh $ : Allah için, Allah rızası için.
-
ECLA
Pek âşikâr, pek belli. Pek parlak, ziyade güzel. * Başında kıl bitmeyen kel.
-
ECLA'
Dudakları kısa olup dişlerini tamamen örtmeyen.
-
ECLAD
(Cild. C.) Hayvan derileri.
-
ECLAH
Devenin veya üstü düz olan arabaların üzerlerine yapılan ufak kulübe. * Başı kel olan adam.
-
ECLEC
Yumru ve geniş alınlı.
-
ECLEF
(Cilf. den) Çok edepsiz, pek hayasız.
-
ECLEL
Ulu ve büyük kimse. * Azam.
-
ECLİYET
Cihetiyet, sebebiyet. Sebeb oluş.
-
ECMA
Üstü açık ev.
-
ECMA'
En toplu. Birikmiş. Ziyade birleşmiş.
-
ECMAİN
Hepsi, cümlesi.