Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
HABİB
(Hubb. dan) Sevilen. Sevgili. Seven. Dost.
-
HABİB-ÜL BEKKÂÎN
Ağlayanların sevgilisi. Ağlayanların habibi.
-
HABİB-ULLAH
(Habib-i Hudâ) Allah'ın sevgilisi. Hz. Muhammed (A.S.M.) (Eğer Allah'a muhabbetiniz varsa Habibullah'a ittiba edilecek. İttiba edilmezse netice veriyor ki; Allah'a muhabbetiniz yok…
-
HABÎDE
(C.: Hâbidegân) f. Uyuya kalmış, uykuya dalmış, uyumuş.
-
HABÎE
Görülmemiş, daha henüz keşfedilmemiş. * Göze görülmeyen şey. * Kesilmiş, parça parça olmuş.
-
HABİH
Ağaçla vurmak. * Bölmek.
-
HABÎKE
(C.: Habâik) Kehkeşan, samanyolu. * Çizgi. * (C.: Hubük) Dikkat ve itina ile, sağlam ve san'atlı dokunmuş, yol yol hâreli güzel kumaş.
-
HABÎL
Yiğit, bahadır, genç, delikanlı. * Tuzak, ağ.
-
HABİL
İlk insan Hz. Adem'in (A.S.) oğullarından birinin ismi.
-
HABİLE
Gebe, hâmile, yüklü.
-
HABÎN
Zakkum ağacı.
-
HABİR
Haberli. Haberdar. Agâh. Âlim. Arif-i billâh. * Herşeyi bilen Allah (C.C.)
-
HABİRÂNE
f. Bilgili ve haberdar olana yakışır şekilde.
-
HABÎS
(Hubs. dan) Fesadcı. Hilekâr. Alçak tabiatlı. Kötü. Pis.
-
HABİS
Hapseden. Tutan. Hapishâneye atan.
-
HABİS(A)
Un helvası.
-
HABİSTAN
f. Yatakhane, yatak odası.
-
HABÎT
Fâsid, yaramaz, bozuk.
-
HABİYE
(C: Havâbi) Küp. * Küçük havuz. * Kuyu.
-
HABIT
(Hübut. dan) Yukarıdan aşağıya inen. İnici. Düşen. Hübut eden.
-
HABK
Bükmek. * Sağlam yapmak. * İyi dokumak.
-
HABL
İp. Urgan. Halat. * Tıb: Vücudda ip gibi olan âzalar.
-
HABL-İ MEVHUM
Mc: Daima olacak gibi görünüp de gittikçe uzaklaşan istek, gaye. Mevhum ip.
-
HABL-ÜL MESAKÎN
Sarmaşık bitkisi.
-
HABL-ÜL METİN
Sağlam ip. * Mc: İslamiyet. Kur'an-ı Kerim.
-
HABL-ÜL VERİD
Şah damarı. Atar damar.
-
HABLULLAH
Allah'ın ipi. Kur'an-ı Kerim. Allah'a kavuşma vasıtası. İhlâs. İtaat. Cemaat.
-
HABN
Eteğini kaldırmak. * Bir şeyi kabzetmek, almak.
-
HABNA'
Çıbanları olan kadın.
-
HABNADİDE
(Hâb-nâdide) f. Büluğa ermemiş çocuk. Erginlik çağına gelmemiş erkek veya kız.
-
HABNAME
f. Rüya kitabı.
-
HABR
(C: Hubur) Büyük tuluk.
-
HABR-ÜL ÜMMET
Ümmetin âlimi, meşhur âlim.
-
HABRA'
(C: Habâri-Haberât) Sedir ağacı biten düz yer. Yumuşak yer.
-
HABREKÎ
Kene böceği.
-
HABRENCE
Güzel yemek. * Yumuşak.
-
HABRÎR
Şey mânâsına gelir bir isim.
-
HABS
Bir kaç şeyi birden karıştırmak.
-
HABŞ
Cemetmek, toplamak.
-
HABS-İ BEVL
İdrarını tutma.