Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
HABS-İ DÜMÛ'
Metanet gösterip gözyaşlarını zaptetme.
-
HABS-İ MÜNFERİD
Tek başına olan hapis. Hapishanede bir kişilik hücre. * Ehl-i dalâlet için olan ölüm ve kabir.
-
HABT
Yanlış hareket. * Maktulün kanının heder olması. * Bozma, ibtâl etme, muteberliğini kaybettirme. * Bir bahis veya münazarada karşısındakinin hatasını isbat ile onu ilzam edip sustu…
-
HABT U HATA
Düzensizlik, yanlış, hata.
-
HABT-İ A'MÂL
İrtidad eden, yâni dinden çıkan bir kimsenin, dindar iken yapmış olduğu ibadetlerinin ibtâl olup sevapsız kalması.HABTER : Kısa boylu.
-
HABUL
Hurma ağacına çıkarken kullanılan urgan.
-
HABUS
Galip kimse.
-
HABY
(C.: Hıbâyâ) Örtmek. * Gizli olan.
-
HABZ
Ekmek pişirmek. * Ekmek vermek. * Sözü birbiri ardınca söyleyip yürümek. * Devenin ayağını yere vurması.
-
HAC
f. Put, haç.
-
HAÇ
(Ermeniceden) Put. Haç. İstavroz.
-
HACA
Haris olmak. * Akıllı.
-
HACA'
(C.: Ahcâ) Akıl. * Nahiye.
-
HACAC (HİCÂC)
Kaş kemiği.
-
HACACE
(C.: Hıcc) Su üstünde olan yağmur kabarcığı.
-
HACALET
Utanma. Utanç.
-
HACALET-ÂVER
f. Utandırıcı. Utanç veren.
-
HACAMET
(Hacamat) Tıb: Vücudun bir tarafından kan aldırmak.
-
HACAT
(Hacet. C.) Hâcetler. İhtiyaçlar.
-
HACB
Men'etme. Mahrum etme.
-
HACB-İ HİRMÂN
Huk: Bir vârisi mirastan tamamen mahrum etme.
-
HACB-İ NOKSAN
Bir vârisi mirastan kısmen mahrum etme.
-
HÂCC
(C.: Hüccac) Hacca gitmiş kimse. Hacı.
-
HACC SURESİ
Kur'an-ı Kerim'in 22. suresidir.
-
HACC-I İFRAD
Umreye niyet etmeksizin yalnız başına yapılan farz, vâcib veya nâfile hacdır ki, ihrama girerken yalnız hacca niyet edilmiş olur. Bunu yapana "müfrid" denir.
-
HACC-I KIRAN
Hac aylarından önce veya hac aylarında hac ile umrenin ikisi için birden ihrama girilip umre yapıldıktan sonra usulü dairesinde ifa edilen hacca denir. Bunu yapan kimseye "karin" d…
-
HACC-I TEMETTU'
Hac mevsiminde evvelâ umre için ihrama girilip umre yapıldıktan sonra; aynı mevsimde daha yurda, aile ocağına dönülmeden tekrar ihrama girilerek usulü dairesinde yapılan hacdır. Bu…
-
HÂCC-ÜL HAREMEYN
Usulüne uygun surette, Mekke-i Mükerreme'yi ve Medine-i Münevvere'yi ziyaret eden.
-
HACCAC
Çok eskiden Irakta vâlilik yapan fakat, Hz. Resul-ü Ekremin (A.S.M.) soyundan gelenlere ve onlara taraftar olanlara çok zulmeden, haddini aşmış bir zâlimin ünvânı. Asıl ismi Yusuf…
-
HACCAL
Şatafatlı, debdebeli, gösterişli.
-
HACCAM
Hacamat eden, kan alan.
-
HACCAR
Taş işçisi, taş işinde çalışan, taşçı.
-
HÂCCE
(C.: Havâcc) Hacca giden, usulüne uygun olarak Kâbe'yi ziyaret ederek hac vazifesini yerine getiren kadın veya kız. * (C.: Hâcc) Bir cins diken.
-
HÂCE
f. Hoca, efendi, sâhib, muallim, âile reisi.
-
HÂCE-İ ÂLEM
(Hâce-i Kâinat) Peygamberimiz Hz. Muhammed'in (A.S.M.) bir ünvanı.
-
HÂCE-İ EVVEL
Milletin ilmen ve fikren terakki etmesi için, çeşitli bilgileri, halkın rahatlıkla anlayabileceği bir lisan ile yayan kimse.
-
HÂCE-SERA
f. Haremağası, hadımağası.
-
HACEB
Gırtlak.
-
HACEBE
(Hâcib. C.) Perdeciler, kapıcılar. * İnsanın oturak yeri olan uzvu, kalça. (İkisine "hacebetan" derler)
-
HÂCEGÂN
(Hâce. C.) f. Hocalar. * Eskiden yüzbaşı rütbesi karşılığında sivil rütbe. * Bâb-ı Âli kalemleri efendilerinden hususi bir rütbe taşıyan adam.