Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
HÂCEGÂN-I DİVAN-I HÜMAYUN
Eskiden devlet dairelerindeki yazı işlerinin başında ve bir takım mühim memuriyetlerde bulunanlar hakkında kullanılan bir tâbirdi. İkinci Mahmud zamanında yenilikler yapılıp memuri…
-
HACEGÎ
f. Tüccar, ticaretle meşgul olan kimse. * Efendilik, hocalık.
-
HACEL
Keklik kuşu.
-
HACELAN
Ayağında köstek olan kişinin yürümesi. * Bir ayak üstüne yürümek.
-
HACELE
(C.: Hacel-Hacelân-Haclâ) Dişi keklik. * Çeşitli elbiselerle süslü gelin evi.
-
HACEN
Eğrilik.
-
HACER
Taş, kaya. * İsmail Peygamber'in anasının ismi.
-
HACER-İ SEMAVÎ
Gökten düşen taş. * Gök taşı.
-
HACER-ÜL ESVED
(El-Hacer-ül Esved) Kâbe'de bulunan meşhur siyah taş. Rengi siyah olduğundan "Esved" denmektedir. (İslâm Ansiklopedisi'ne göre: Kâbe'nin şark köşesinde olup, yerden bir buçuk metre…
-
HACERAT
(Hacer. C.) Taşlar, kayalar.
-
HACEREYN
İki taş. * Mc: Altun ile gümüş.
-
HÂCET
(C.: Hâcât) İhtiyaç, lüzum, muhtaçlık.
-
HÂCET-MENDÂNE
f. Muhtaçcasına, ihtiyaçlı olarak.
-
HÂCET-MENDÎ
f. Muhtaçlık, ihtiyaçlı olma.
-
HÂCETAŞ
f. Eskiden bir efendinin müteaddit kölelerinden her biri.
-
HÂCETMEND
f. İhtiyaç sahibi, muhtaç.
-
HÂCETREVA
İhtiyacı gideren, ihtiyaç olan bir şeyi te'min eden.
-
HACEVCA'
Uzun ayaklı adam. * Uzun adam.
-
HACEZE
Zâlimler.
-
HACFE
(C.: Hucuf) Sade demirden olan kalkan.
-
HACHACE
Gizlenmek.
-
HACÎ
(Hicv. den) Hiciv yazan, hicveden, yeren.
-
HÂCİB
Perde. * Perdeci. Kapıcı. * Eskiden Osmanlı İmparatorluğu zamanında Devlet Reisinin en yakın me'muru. Vezirler veya âmirler. * Kaş.
-
HÂCİB-İ BÂRİ
Cebrail (A.S.)
-
HÂCİB-İ YEMİN
Sağ kaş.
-
HÂCİB-İ YESAR
Sol kaş.
-
HÂCİBEYN
İki kaş.
-
HACÎC
(Hâcc. C.) Hacılar.
-
HACİD
Uyuyucu, uyuyan.
-
HACİF
Karın gurultusu.
-
HACİL
Otu çok olan yer.
-
HACİM
(Bak: Hacm)
-
HACİN
Küçük hayvan. * Büluğdan önce evlenmiş olan kız.
-
HACİR
Hicret eden. Bir yerden bire yere göçen. * Sayıklıyan.
-
HACİRE
(C.: Hâcirât) Terbiye sınırlarına sığmayan kötü söz ve hezeyan. * (C.: Hevâcir) Günün en sıcak anları.
-
HACİRÎ
Yapıcı, kurucu.
-
HACİS
Tasa, keder, hüzün, gam. * Hâtıra. Kalb ve hissin en derin ve gizli sesleri.
-
HACİSE
(C.: Hevâcis) Merak, kalbe gelen endişe.
-
HACİYAN
(Hâcı. C.) Hacılar, hacc farizasını yerine getirmiş olan müslümanlar.
-
HACİZ
Ayıran. Bölen. * Vücudun içindeki bazı uzuvları ayıran karın zarı gibi zarların adı. * Haczeden. Borcunu ödeyemeyenin diğer mallarına el koyan. * Tıb: Bâdemin içindeki bazı oyuklar…