Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
KAB-I KAVSEYN
İmkân ve vücub ortasında bir makam. * İki yay uzaklığı mesafesi.(... İşte mevcudatın en eşrefi olan zihayat; ve zihayat içinde en eşref olan zişuur; ve zişuur içinde en eşref olan…
-
KAB'
Seyahat edip gezmek. * Nefesi tutulmak. * Atın burnu içinden çıkan hırıltı.
-
KABA-YI ÂHENİN
Demirden yapılmış elbise. Zırh.
-
KABA'
(C.: Akbiye) Üste giyilen elbise. Kaftan, cübbe.
-
KABA'SER
(C.: Kabâis) Büyük, kuvvetli, sağlam. Zayıf deve yavrusu. * Deniz canavarlarından bir canavar.
-
KABAÇE
f. Entari. Hafif giyecek.
-
KABADAYI
Mc: Cesur, kahraman, cengâver. Eskiden kabadayılar ağırbaşlı, fenalıktan kaçınır, iyiliği sever insanlar oldukları için muhitlerinde hürmet görürlerdi. (O.T.D.S.) * Kimseden korkma…
-
KABAHÂT
(Kabahat. C.) Kusurlar, kabahatler. Suçlar, çirkin hareketler.
-
KABAİH
(Kabayih) (Kabiha. C.) Kabahatlar. Çirkin işler, kabih haller.
-
KABAİL
(Kabile. C.) Kabileler. Bir soydan türemiş cemaatler, silsileler.
-
KABAİL-İ ARAB
Arap kabileleri.
-
KABAKULAK
Tıb: Daha ziyade tükrük bezlerini şişiren bulaşıcı ve ateşli bir hastalık.
-
KABALE
Kadı'nın (hâkimin) verdiği hüccet. * Toptan, götürü ile yapılan satış. * Yahudilerin kendi cemaatlarına verdikleri vergi.
-
KABAS
Ciğer hastalığı. * Yüksek ve kalın. * Hafiflik. * Neşat, sevinç.
-
KABATÎ
(Kıbtî. C.) Çingeneler.
-
KABAZA
Hız. Sür'at.
-
KABB
İnce belli olmak. * Gönlün eğlendiği gönül eğlencesi. * Makara ortasındaki ağaç.
-
KABBA
İnce belli, zayıf kadın. (Müz : Akbeb)
-
KABBAN
Büyük terazi, baskül.
-
KÂBBE
Hüzünden ve gamdan dolayı, hali kötü ve kalbi kırık olmak.
-
KABCE
(C.: Kubec-Kibâc) Keklik kuşu.
-
KABE
Yumurta.
-
KABELE
(C.: Kıbel) Göz boncuğu.
-
KABES
Ateş parçası. * Ateş şulesi. * Öğretmek. * Öğrenmek.
-
KABET
Kederli ve ıztırablı olma.
-
KÂBİ'
Dolu kap.
-
KABİA
Kılıç kabzasının başında olan gümüş veya demir.
-
KABİH
(Kabiha) Çirkin, fena, kötü, yakışıksız, ayıp.
-
KABİH-ÜL VECH
Çirkin yüzlü. Suratı, siması güzel olmayan.
-
KABİHA
(C.: Kabâih) Çirkin davranış, ayıp iş. Fena muamele.
-
KABİL
Gibi, türlü, biraz evvel, az önce. Aşikâr. İleri gelen. Kabul eden. * Sınıf, nevi, soy. * Kefil. * Birbirine muhalif kavimden üç beş kişi.
-
KABİL-İ EMÂNET
İnsan.
-
KABİL-İ GAYR-İ TELAKKUH
Gebeliği mümkün olmayan.
-
KABİL-İ HİTAB
Sözden anlar. Kendisi ile konuşulabilir olan kimse.
-
KABİL-İ İNKİSAR
Kolaylıkla kırılabilir şeyler, kırılması kolay olan nesneler.
-
KABİL-İ KIYAS
Düşünülebilen, ölçülebilen, kabul edilebilir olan.
-
KABİL-İ NESH
Kaldırılması, iptal edilmesi mümkün olan.
-
KABİL-İ TEMYİZ
Huk: Temyiz mahkemesinde görülebilecek olan dâvalar.
-
KABİLE
Kadın ebe. * Kabul edici. * Ses alıcı.
-
KABİLİYET
Dıştan gelen te'sirleri alabilme gücü. * İstidat, anlayış, kabul edebilirlilik. Kabul edici yüksek bir kuvvete mâlik olmak, olabilirlilik.