Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
KAF'A
Yağcılar tokmağı. * Hurma kabuğundan yapılan, zenbile benzer kulpsuz bir nesne.
-
KAFA
(C.: Akfâ) Baş. Kafa. * Ense, arka. * Akıl, zekâ, anlayış.
-
KAFADAR
f. Arkası sıra giden, peşinden ayrılmayan. * Kafaları birbirine uyan, kafaca birbirine denk olan arkadaş.
-
KAFAR
Katıksız ekmek.
-
KAFAVE
Sütten yapılan azık.
-
KAFAVÎ
Kafa ile alâkalı.
-
KAFD
Bileğin eğri olması.
-
KAFDER
Çirkin yüzlü, katı başlı kimse.
-
KAFEDAN
Attarların eczâ koydukları kese veya torba.
-
KAFENDER
Çirkin yüzlü, katı başlı kimse.
-
KAFER
Zayıf ve etsiz olmak.
-
KAFES
Tel, ince demir veya ağaç çubuklarından yapılan ve içine kuş ve saire konulan şey. * Dışardan içerisi görünmesin diye, ince tahta çubuklarından yapılıp harem pencerelerine takılan…
-
KAFF
Parmak arasına birşey gizlemek. * Ot kurutmak.
-
KAFFAF
Parmakları arasında birşey gizleyip çalan kimse.
-
KAFFAL
Çilingir. Anahtarcı.
-
KAFFAN
Büyük terazi.
-
KÂFFE
Hep. Bütün. Cümle.
-
KÂFFE-İ EF'AL
Bütün işler.
-
KÂFFE-İ EFRÂD
Bütün fertler.
-
KÂFFETEN
Bütünü. Hepsi birden.
-
KAFH (KIFÂH)
Başa vurmak. * İçi boş olan şeyi vurmak.
-
KAFÎ
Birine uyup peşinden giden.
-
KÂFİ
Kifayet eden. Vâfi, başka şeye ihtiyaç bırakmayan. Yeten, yetişen, elveren.
-
KAFÎL
Kuru ağaç. * Parça parça olmuş ot. * Kamçı. Bir otun adı.
-
KÂFİL
Birinin yerine ödemeyi kabul eden. Kefil olan.
-
KAFİLE
(A, uzun okunur) Birlikte sefere çıkanların cemaatı. Kervan.
-
KAFİLE-SÂLÂR
f. Kafile reisi. Kafile başı.
-
KAFÎNE
Kafasından kesilen koyun.
-
KAFÎR
Hayvan tersi.
-
KÂFİR
Hakkı görmeyen ve örten. İyilik bilmeyen. Allah'ı inkâr eden. Dinsiz. İmanın esaslarına veya bunlardan birine inanmayan. Mülhid.(Arkadaş! İman, bütün eşya arasında hakiki bir uhuvv…
-
KÂFİR-İ Nİ'MET
Nankör. Nimeti inkâr eden.
-
KÂFİRANE
f. Kâfire yakışır şekilde, kâfir gibi.
-
KÂFİRÛN
Kâfirler.
-
KÂFİRÛN SURESİ
Kur'an-ı Kerim'de 109. sure olup El-Kâfirûn da denilir.
-
KAFİYE
Tâbi olan şey. * Herşeyin son tarafı. *Edb: Manzum yazılan satırların ses bakımından sonlarının aynı olması. (Yaman, duman, saman... gibi.)
-
KAFİYEPERDÂZ
f. Kafiye uyduran. Şair, nâzım.
-
KAFİYEPERESTLİK
Kafiye için safiyeyi feda edecek derecede kafiyeye ehemmiyet vermek. Birinci derecede kafiyeyi düşünüp, mânayı arka plana atmak.
-
KAFİYESENC
f. Kafiye dizen. Nâzım, şair.
-
KAFİZ
(C: Kufzân-Akfize) Ölçek.
-
KAFKAF
şarap, hamr.