Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
KAFKAFE
Titremek, titretmek.
-
KAFN
Kafa.
-
KAFR
Arz. Çöl. Beyâban.
-
KAFS
Sıçramak. * Hafiflik. * Sevinç, neşat. * Hayvanın ayaklarını bağlamak.
-
KAFŞ
Yemekten lezzet alma, fazla yemek yemek. * Pabuç. * Cem'etmek, toplamak.
-
KAFSAL
Arslan.
-
KAFŞELİL
Kepçe.
-
KAFTA
Cima etmek.
-
KAFTAN
Ekseriya mükâfat ve taltif olarak giydirilen süslü üstlük elbise. Hil'at, esvab.
-
KÂFUR
Beyaz ve yarı şeffaf, kolaylıkla parçalanan bir madde. Sert, güzel kokulu, katı ve yağlı bir madde. * Cennette bir kaynak ismi.
-
KAFUR (KUFUR)
Hurma çiçeğinin kılıfı.
-
KAFV
Bir kimsenin ardına düşüp ittibâ etmek, ona tâbi olup uyma.KAFY : Uymak. * Kafasına vurmak.
-
KAFZ (KAFAZÂN)
Sıçramak.
-
KAFZEA
(C: Kafâzi) Başın çevre yanlarının saçı.
-
KÂGAZ
f. Kâğıt.
-
KAĞITHANE
Kâğıt fabrikası. * İstanbul'da vaktiyle böyle bir fabrikanın bulunduğu yerdeki mesire.
-
KAĞNI
(Kağlı) İki tekerleri dingille sâbit öküz arabası.
-
KAGŞAR
Yıkılmak üzere. Yıkılıp harabolmaya yüz tutmuş.
-
KÂH
f. Köşk, kasır. * Tek oda. Bir gözlü oda. * Yüksek binâ.
-
KAHA
Ev ortası, saha.
-
KAHAL
Koyunların derisini kurutan bir hastalık.
-
KAHAME
İlerlemiş yaşlılık.
-
KAHB
Yaşlı, ihtiyar. * Büyük dağ.
-
KAHBA (KAHBE-KUHBE)
Kırmızısı çok olan beyaz nesne.
-
KÂHBAN
f. Harman bekçisi.
-
KAHBE
Namussuz kadın. Fâhişe. * Mc: Hilekâr, kalleş ve sözünde durmaz adam.
-
KAHD
Koyunun beyaz kuzusu. * Açılmamış nergis.
-
KÂHDAN
f. Samanlık. İçine saman doldurulan oda.
-
KAHDE
(C.: Kıhâd) Devenin hörgücü dibi.
-
KAHF
Kap içindeki suyun tamamını içme.
-
KÂHGİL
f. Samanlı sıva çamuru.
-
KAHHAR
Galib-i Mutlak ve her an kahretmeğe muktedir olan Allah (C.C.) Hak Celle ve A'lâ'nın esmâ ve sıfâtındandır.
-
KAHHARANE
Kahharcasına. Kahredercesine.
-
KAHİF
Şiddetli yağmur.
-
KÂHİL
Saçına ak düşmüş adam. Yaşlı, ihtiyar. Tembel.
-
KÂHİLANE
f. Tembelce, tembelcesine, tembel olana yakışır surette.
-
KÂHİN
Karışık ve tahmini sözlerle gaibden haber verdiği söylenen kimse. Haberci. Falcı. * Âlim.(Kâhinlere gaybi haberleri getirmek için şeytanlar, tâ semavata çıkıp kulak veriyorlar, yar…
-
KÂHİNANE
f. Kâhin gibi ve ona benzer şeklide haberler veren. Bir nevi zan ile gaibden haber verir gibi.
-
KÂHİNE
Kadın kâhin.
-
KAHİR
(A, uzun okunur) Üstün gelen. Yenen. Galip gelen. * Zorlayan. Mecbur eden.