Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
MÂ-İ ZERRİN
Altun suyu.
-
MA-KABL
Öndeki. Üstteki. Geçmişteki.
-
MÂ-ÜL BAHR
Deniz suyu.
-
MA-UL HAYAT
Mc: Haysiyyet. Şeref, yüz suyu. * Hayat suyu. (Bak: Ab-ı hayat.)
-
MÂ-ÜL HAYAT
Hayat suyu. (Bak: Ab-ı hayat)
-
MA-UL VERD
Gül suyu.
-
MA-VAKAA
Vaki' olan. Hâdise. Sergüzeşt.
-
MA-VEKA'
(Mâ-Vaka') Vâki olan, olup biten.
-
MA-VERA
Bir şeyin gerisinde, arkasında veya ötesinde bulunanlar.
-
MÂ-VERAÎ
Öteye mensub ve âid. * Diğer âlemle alâkalı.
-
MÂ'
Su. Ab.
-
MA'BED
(Mâbet) (İsm-i mekân) İbadet edilen yer. (Mescid, câmi gibi)
-
MA'BED-İ FERSUDE
f. Eskimiş, yıpranmış mâbed.
-
MA'BER
(C.: Maâbir) (Ubur. dan) Geçit, kemer, köprü. * Geçilecek yer.
-
MA'BUD
(Mâbud) Kendine ibadet edilen Allah (C.C.)
-
MA'BUD-U Bİ-L HAK
Hak olan ma'bud. Hakkıyla ibadete lâyık olan Allah (C.C.)
-
MA'BUD-U HAKİKÎ
Hakiki ma'bud olan Cenab-ı Hak (C.C.)
-
MA'BUDE
Şirk, evham ve putperestlikten doğan kadın heykeli ve emsali put.
-
MA'BUDİYYET
Mâbud oluş. Kendine ibâdet edilmeğe lâyık olan, ki bu sıfat ancak Allah'a mahsustur. Uluhiyyet.(İşte şu vaziyette bir insana hakiki ma'bud olacak; yalnız, her şeyin dizgini elinde,…
-
MA'C
Süratle gitmek, hızlı gitmek. * Yürürken dolaşmak.
-
MA'CEL
(C.: Maâcil) Yol. Menzile ulaştıran yol.
-
MA'CEME
Sabırlı, tahammüllü kimse.
-
MA'CES
Yay kabzası.
-
MA'CEZ
Çalışmaktan ve maişetten âciz oldukları yer.
-
MA'D
Taze hurma. * Taze ot. * Yumuşak. * Yoğunluk, gılzat. * Gitmek. * Çekmek.
-
MA'DELE-İ ULYÂ
Büyük adalet yeri, yüksek adaletle herkesin muhakemesi görülen yer. Huzur-u İlâhiyedeki adâlet.
-
MA'DELE(T)
(Ma'dilet) Adalet eylemek. Hak ile hükmeylemek. * Adalet yeri.
-
MA'DELETGÜSTER
f. İnsaflı, adaletli, vicdanlı ve doğru kimse.
-
MA'DELETKÂR
f. Âdil, adaletli.
-
MA'DELETPERVER
f. Doğru, insaflı, adaletli ve vicdanlı kimse.
-
MA'DEN
Maden. * Bir haslet veya hususiyetin kaynağı. * Herşeyin aslî mekânı, menbâ ve me'hazı olan yer. * Toprak, taş, kum gibi maddelerle karışık demir vesairelerin vaziyetlerine de made…
-
MA'DENÎ
Madenden yapılmış. * Madenle alâkalı.
-
MA'DENİYAT
Madenî oluşlar. Madenler. Madenden çıkan şeyler. Maden ilmi.
-
MA'DİL
Sapılacak yer. Ma'dul.
-
MA'DİN
(C: Meâdin) Hak Teâlâ'nın yerde halk ettiği. * İkamet ettikleri mevzi.
-
MA'DUD
Hesabedilen. Sayılan. Addedilen. * Muayyen. Belli.
-
MA'DUDAT
Yumurta gibi sayı ile satılıp alınan şeyler.
-
MA'DUM
Mevcut olmayan. Yok olan. Yok.
-
MA'DUM-ÜL CİSİM
Cismi olmayan.
-
MA'DUMAT
Yok olanlar. Yokluklar.