Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
MA'DUMAT-I HÂRİCİYYE
İlm-i İlâhide olup, maddi vücudu olmayan şeyler.
-
MA'DUMAT-I MÜMKİNE
Var olacağı ilm-i İlâhîde mâlum olup, henüz mevcud olmayan hâdisat.
-
MA'DUMİYET
Yokluk, ma'dumluk, yok olma.
-
MA'FUC
Dübürüne vurulmuş.
-
MA'FUN
Bozulmuş ve çürümüş şey. * Kokmuş et.
-
MA'FÜVV
Suçu afvedilmiş. Bağışlanmış. * İstisnâ edilmiş, müstesnâ kılınmış, ayrı tutulmuş.
-
MA'HED
(C.: Maâhid) Sözleşilen ve antlaşma yapılan yer. Buluşma yeri.
-
MA'HUD(E)
Vaad edilen. Söz verilen. Belli olan. * Mezkur, sözü geçen. * Mc: Fena bilinen kadın.
-
MA'HUDİYYET
(Ahd. den) Söz verilmiş olma. Ahdedilmiş bulunma. Belli olma.
-
MA'K
Ovmak. * Tehir etmek, sonraya bırakmak.
-
MA'KAD
Ahidnâme yapılan, anlaşma akdedilen yer.
-
MA'KAL
(C: Meâkıl) Sığınacak ve saklanacak yer. * Kale.
-
MA'KED
(C: Meâkıd) Akdedecek yer.
-
MA'KES
Akis yeri. Akseden yer. (Ayna güneşin ma'kesi olduğu gibi.)
-
MA'KİD
Düğüm yeri. Bağ. Akdedilecek yer.
-
MA'KIL
Melce'. Sığınacak yer.
-
MA'KUD
(U, uzun okunur) Akdolunmuş, bağlanmış, düğümlü, bağlı.
-
MA'KUL
Akla yakın, aklın kabul edeceği.
-
MA'KUL-ÜL-MA'NA
Bir sebebe, illete ve maslahata dayanan şer'i mesele. (Fakat, hakiki sebeb ise emr-i İlâhidir.) Bir hikmete ve bir maslahata binâen tercih edilmiş veya o hükmün teşriine müreccih o…
-
MA'KULAT
(Ma'kul. C.) Aklın uygun bulduğu, ancak akıl ile bilinir ve nakle müstenid olmayan meseleler ve ilimler. (Bak: Akliyat)
-
MA'KULE
Diyet.
-
MA'KULİYET
Akla uygunluk, mantıki oluş. * Menkul olmayış.
-
MA'KUM
Kapalı.
-
MA'KUS(E)
Tersine dönmüş, aksetmiş, başaşağı çevrilmiş, zıddı. * Uğursuz.
-
MA'KUSEN
Ters olarak, aksine, zıddına olarak.
-
MA'KUSEN MÜTENASİB
Mat: Tersine olan müvâzene. Yâni, birbirine nisbet edilen iki şeyden, biri çoğaldığı oranda diğerinin eksilmesi veya birinin azaldığı nisbetinde diğerinin çoğalması. Ters orantılı.
-
MA'KUSİYET
Terslik, zıdlık, aksilik.
-
MA'L
Evmek, acele etmek, tez tez gitmek. * Alıp kaçmak.
-
MA'LAT
(C.: Maâli) Derin ve yüksek fikir. * Ululuk, şeref, itibar.
-
MA'LEB
(C.: Meâlib) Oyun yeri.
-
MA'LEF
(C.: Maâlif) Ot ve saman gibi hayvan yemi konan yer. Samanlık.
-
MA'LEM
(C.: Maâlim) Eser, iz, nişan, alâmet.
-
MA'LUFE
Yulaf verilen davar.
-
MA'LUL
İlletli, hasta, sakat, kötürüm. * Harpte bir uzvunu kaybetmiş gazi.
-
MA'LULEN
Mâlul olarak, sakat olarak.
-
MA'LULÎN
(Ma'lul. C.) Sakatlar. Hastalıklı ve illetli kimseler.
-
MA'LULİYET
Hastalıklı olma, illetlilik.
-
MA'LUM
Resul-i Ekrem'in (A.S.M.) bir nâmıdır. Onun geleceği, melekler, resuller ve nebiler tarafından mâlum olduğundan ve dünyaya teşriflerinden evvel kendilerinin ta'zim edilmesi ve ona…
-
MA'LUMAT
Bilinen şeyler, bilinenler. Bir iş veya mevzu hakkındaki bilgiler.
-
MA'LUMAT-I CÜZ'İYE
Az ve hafif bilgi. Cüz'i mâlumât.