Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
MA'RUFAT
Bilinen şeyler. Şeriatın emrettiği hususlar.
-
MA'RUFİYET
Ma'rufluk. Ünlülük, meşhurluk, tanınmışlık.
-
MA'RUR
Uyuz.
-
MA'RUŞ
Üstü çardak şeklinde yapılı bina.
-
MA'RUZ
Bir şeyin etkisine uğramak veya uğratmak. * Arzolunmuş, arzolunan. * Serilmiş, yayılmış. * Verilmiş, sunulmuş. * Anlatılmış. * Bir şeye karşı siper alan.
-
MA'RUZÂT
(Ma'ruz. C.) Arz olunanlar. Arzedilenler, takdim edilenler. Küçükten büyüğe bildirilenler.
-
MA'S
Ovmak. * Dürtmek.
-
MA'SARA
(Üzüm ve susam gibi şeylerin) sıkıldığı yer.
-
MA'ŞEB
Otlu yer.
-
MA'ŞER
Cemâat, müttehid cemâat. Birinin ehil veya iyâli. İns ve cin cemaatı. * Bölük, topluluk.
-
MA'SERE
(Ma'seret) Zorluk, güçlük.
-
MA'ŞERÎ
Cemiyete âit. Topluluğa âit. Ortaklaşa. Pek çok.
-
MA'SİYYET
İtaatsizlik, günah, isyan.(Mâsiyetin mâhiyetinde, bilhassa devam ederse, küfür tohumu vardır. Çünki, o mâsiyete devam eden ülfet peyda eder. Sonra ona âşık ve mübtelâ olur. Terkine…
-
MA'ŞUK(A)
Aşk ile sevilen, sevgili.
-
MA'ŞUKİYET
Sevilme hâli. Sevilen bir kimsenin hâli.
-
MA'SUM
Günahsız, suçsuz.
-
MA'SUMÂNE
Günahsızcasına, suçsuz olarak.
-
MA'SUME
Suçsuz kadın veya kız.
-
MA'SUMİYET
Ma'sumluk, kabahatsizlik, suçsuzluk.
-
MA'SUR
Sıkılmış. Suyu veya yağı çıkarılmış.
-
MA'ŞUŞ
Zayıf ve cılız adam.
-
MA'TAB
(C: Meâtıb) Helâk olacak yer.
-
MA'TEBE
Kızgınlık ve hiddetle hitabetmek.
-
MA'TUF
Ait ve râci' olan. * Bir tarafa meyletmiş. Mâil olan. * İsnadedilen. Yöneltilmiş.
-
MA'TUFUN ALEYH
f. Bir rabt edatı ile kendisine bağlı olan kelime (Bak: Harf-i atıf)
-
MA'TUH(E)
(Ateh. den) Bunamış, bunak. * Sakat, kötürüm. Amelmânde.
-
MA'TUHANE
Bunakçasına, bunamışçasına.
-
MA'TUK(A)
(C.: Maâtik) (Atâk. dan) Azat olunmuş. Azatlı.
-
MA'TUT
Mağlup, yenilmiş.
-
MA'V
Olmuş taze hurma. * Ses, avaz.
-
MA'VEL
Ağıt edecek yer.
-
MA'Y
Su arkı. Su mecrâsı.
-
MA'YUB
Ayıplanmış. Ayıplanan. Bir kusuru ve eksiği olan.
-
MA'YUBAT
(Ma'yube. C.) Ayıplanacak şeyler. Eksiklikler, noksanlıklar, kusurlar.
-
MA'YUBEN
Kusur ve ayıp sayılarak. Ayıplanarak.
-
MA'Z
Çekmek.
-
MA'ZAD
Alemi, giyen kişinin pazusuna gelen alemli elbise.
-
MA'ZEL
(C: Meâzil) Irak, uzak, baid.
-
MA'ZERET
Elde olmadan suç, kabahat işleme. * Mücbir sebeblerini söyleyerek yardım dileme. Özür dileme.
-
MA'ZERETCU
f. Özür arıyan.