Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
PAYBAF
f. Çulha.
-
PAYBEND
f. Ayakbağı. * Mani, engel. * Köstek.
-
PAYBESTE
f. Hareketsiz. Ayağı bağlı.
-
PAYDAR
(Pâyidar) f. İyice yerleşmiş. Devamlı, kadim. * Sağlam. Muhkem. * Sermedî. * Bedi. '* Sâbit.
-
PAYDARÎ
f. Devamlılık, süreklilik.
-
PAYDOS
f. Tatil, teneffüs, serbestlik.
-
PAYE
f. Rütbe, derece. * Merdiven ayağı. * İlim sahibi olanların bir derecesi.
-
PAYEDÂR
f. Rütbeli, pâyeli, itibarlı.
-
PAYEDÂRÎ
f. İtibarlılık, rütbelilik, pâyedarlık.
-
PAYENDE
(C.: Payendegân) f. Payanda, destek, dayak. * Duran, sürekli.
-
PAYENDEGÎ
f. Devamlılık, süreklilik.
-
PAYGÂH
f. Derece, mertebe, rütbe.
-
PAYİN
f. Aşağı. Aşağı taraf. * Merdivenin ilk basamağı.
-
PAYİTAHT
(Bak: Pâytaht)
-
PAYİZ
f. Güz, sonbahar. * Yaşlılık, ihtiyarlık. * Eski, köhne, yıpranmış.
-
PAYKUB
f. Ayak vuran. * Mc: Rakseden, köçek.
-
PAYMAL
(Pâyimal) f. Ayak altında kalmış, mahvolmuş, telef olmuş, sürünmüş.
-
PAYMÜZD
f. Bahşiş, ayak teri.
-
PAYTAHT
(Pâyitaht) f. Merkez-i hükümet, başşehir, başkent.
-
PAYÛE
(Bak: Pâ)
-
PAYZAR
f. Ayakkabı, pabuç.
-
PAYZEDE
f. Çiğnenmiş, ayak altında kalmış.
-
PAYZEN
.f Ayağına pranga vurulmuş. Forsa, deniz esiri. * Suçlu. * Esir. * Hizmetçi, uşak.
-
PAZAC
f. Ebe kadın. * Dadı, sütnine.
-
PAZEN
f. Pezevenk.
-
PAZİN
f. Gecenin bir kısmı.
-
PAZİR
Destek, payanda, dayak.
-
PAZUBEND
(Bak: Bâzubend)
-
PEÇE
Kadınların tesettür için yüzlerine örttükleri tüle benzer örtü. (Bak: Tesettür)
-
PEÇEGÂN
(Peçe. C.) f. İnsan veya hayvan yavruları.
-
PEÇEL
f. Üstü başı pislik içinde ve iğrenç olan adam.
-
PEDAGOG
Yun. Çocuk terbiyecisi, mürebbi.
-
PEDE
f. Çakmak, kav. * Kavak ağacı.
-
PEDENDER
f. Üvey baba. Babalık.
-
PEDER
f. Baba.
-
PEDERÂNE
f. Babaya yakışır tarzda, pedercesine.
-
PEDERÎ
f. Babalık, pederlik.
-
PEDERZE
f. Çıkın, bohça.
-
PEDİD
f. Aşikâr, görünür, açık, belli.
-
PEDME
f. Nasib, kısmet. Pay, hisse.