Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
PEDRUD
f. Vedâlaşma.
-
PEHİN
f. Çok enli.
-
PEHLE
f. Mezar sandukalarının yan taşlarına verilen ad.
-
PEHLEV
f. Şehir, belde. * Yiğit, kahraman.
-
PEHLEVAN
f. Pehlivan. Yiğit. Kahraman. Güreşçi.
-
PEHLEVANÎ
f. Pehlivanlık, güreşçilik, yiğitlik, kahramanlık.
-
PEHLU
f. Vücudun iki yanından biri, yan.
-
PEHN
f. Enli, geniş, yassı. * Genişlik, enlilik.
-
PEHNA
f. Genişlik, enlilik. * Enli, geniş, yaygın.
-
PEHNANE
f. Beyaz pide. * Bir cins maymun.
-
PEHNAVER
f. Pek geniş. Pek açık. * Soluk, solmuş.
-
PEHNAVERÎ
f. Enlilik, genişlik. Vüs'at.
-
PEJGALE
f. Pay, hisse. * Yırtık, yama.
-
PEJM
f. Sis, duman.
-
PEJMAN
f. Pişman, nâdim. * Kederli, hüzünlü.
-
PEJMÜRDE
f. Dağınık. * Eski, yırtık. * Perişan. * Buruşuk, buruşmuş.
-
PEJMÜRDE-HAL
f. Kılığı kıyafeti pejmürde olan, üstü başı pis bir halde bulunan.
-
PEJUH
f. Araştırma, soruşturma.
-
PEJUHENDE
f. Gizli şeyleri araştıran. Mütecessis.
-
PEJUHİDE
f. Çok akıllı, olgun, bilgili.
-
PEJULİDE
f. Solmuş, bozulmuş, dağılmış, karışmış.
-
PEJVİN
f. Kirli, pis. Çirkin.
-
PELADE
f. Fesatçı. Müfsid.
-
PELAS
f. Çul, aba. * Eski kilim, keçe vs.
-
PELE
f. Terazi kefesi.
-
PELİD
f. Pis, murdar. * Rezil ve alçak kimse.
-
PELİTE
f. Lâmba veya kandil fitili. Fitil. * Yaralarda kullanılan fitil.
-
PELLE
f. Derece. * Merdiven.
-
PELME
f. Yazı tahtası.
-
PELUS
f. Hilekâr. Hile yapan.
-
PELVAS
f. Yaltaklanma.
-
PENAGÂH
f. Sığınacak yer. Sığınak. Melce'.
-
PENAH
f. Sığınma. Sığınacak yer. Dayandığı nokta.
-
PENAH-ÂVERDE
f. Sığınmış, iltica etmiş. Mülteci.
-
PENAHENDE
f. Sığınan, iltica eden.
-
PENAHGÂH
f. Sığınacak yer, melce.
-
PENAHÎ
f. Sığınma.
-
PENAHİDE
f. Sığınmış, iltica etmiş.
-
PENAM
f. Gizli, saklı. Örtülü.
-
PENBE
f. Pamuk. * Açık kırmızı renk.