Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
RABB-ÜD DÂR
Ev sâhibi.
-
RABB-ÜL ÂLEMÎN
Bütün âlemlerin Rabbi. Her âlemi doğrudan doğruya Rububiyyeti ile tâlim, terbiye, tedbir ve idâre eden Cenab-ı Hak.(Kur'an-ı Kerim) (bazan iki kelimede, meselâ... Rabbüke tabiri il…
-
RABB-ÜL ERBAB
Bütün sâhiblerin, terbiyecilerin Rabbi, Allah. (C.C.)
-
RABB-ÜL MAL
Mal sâhibi. Sermaye sâhibi.
-
RABBANÎ
(Rabbaniye) Rabbe âit. Cenab-ı Hakk'a dair ve müteallik. İlâhî. * Ârif-i Billâh olan, ilmi ile amel eden âlim.
-
RABBANİYYUN
(Rabbaniyyîn) Kendisini tamamen Cenab-ı Hakk'a vermiş olanlar. Putperestlikle alâkası olmayanlar.
-
RABBAT
Kadınların efendileri, sâhipleri, kocaları.
-
RABBE
Üveyana.
-
RABBENA
Ey bizim Rabbimiz! Ey Sâhib-i Hâlikımız! Ey bizi terbiye edip besleyen sâhibimiz! (meâlinde).
-
RABBÎ
Ey benim Rabbim.
-
RABBİ YESSİR VELÂ TÜASSİR
Ey Rabbim! Kolaylaştır, zorlaştırma, bana imdad eyle, yardım eyle (meâlinde).
-
RABE
Yoğurt damızlığı.
-
RABEA
Devenin katı katı yelmesi.
-
RABİ-İ AŞER
Ondördüncü.
-
RABİ'
Dördüncü.
-
RABİA
(Müe.) Dördüncü. * Saatteki sâlisenin altmışta biri.
-
RABİA-İ ADEVİYE
(Hi: 95 - 185) Basra'lı bir hatun. Bütün hayatını dine hizmet için vakfetmiş, zengin kimseler evlenmek teklifinde bulundukları halde; "Allah'ı anmaktan, dine hizmetten beni alıkor"…
-
RABİAN
Dördüncü olarak.
-
RABİB
Yoğurt.
-
RABİH(A)
(Ribh. den) Kârlı, kazançlı, faydalı.
-
RABİT
Bağlı, bağlanmış, merbut.
-
RABİYE
(C.: Revâbi) Yüce, yüksek yer.
-
RABIT(A)
Rabteden, bağlayan, bitiştiren. * Münasebet, alâka, bağlılık, yakınlık. İki şeyi birbirine bağlayan tertip. * Nefsini dünyadan men edip âhirete, Allah'a (C.C.) bağlanmak. * Tertip,…
-
RABITA-İ İMAN
İman bağı, insanları hususan iman edenleri birbirine bağlayan iman.
-
RABITA-İ MEVT
Ölümünü düşünüp dünyanın fani olduğunu mülâhaza edip nefsin desiselerinden kurtulmak.
-
RABITA-İ ŞEYH
Tarikat-ı Nakşiyede, müridin hayalen şeyhinin huzurunda kendini tasavvur etmesine denir.
-
RABITABEND
f. Rabtedici, bağlayıcı.
-
RABIZ
Koyun ağılı.
-
RABT
Bağlamak, bitiştirmek, bir şeye bağlamak. * Nizam vermek, intizam bulmak. * Gr: Cümleleri lüzumlu edatlarla birbirine bağlamak.
-
RABT EDATI
Gr: Bağlama edatı. Kelimeyi veya cümleyi birbirine bağlayan harf veya kelime. (Hem, ve... gibi)
-
RABT-I KALB
Kalb bağlama, gönül bağlama.
-
RABTİYYE
Rabtiye. * Bağlayacak şey.
-
RAC
f. Mide.
-
RACİ
Rica eden, eden, uman, yalvaran. Niyaz eden. Ümitli.
-
RACİ'
(Rücu. dan) Geri dönen, ric'at eden. * Dair, aid, alâkası olan, dokunur olan, müteallik. * Gr: Bir şahıstan kinaye olan zamir.
-
RACİBE
(C.: Revâcib) Parmağın el ayasına bitişik olan boğumu.
-
RACİFE
Şiddetle sarsan sarsıntı. Dünyayı yerinden oynatan vakıa. İlk nefha.
-
RACİH
Üstün olan. Kıymetli, faziletli ve itibarı fazla olan. * Fık: Beyyinatta, bürhan ve delilin tercihinde delili üstün, beyyinesi evlâ ve makbul olan taraf.
-
RACİH-İ MERCUH
Bürhan ve delillerin tercih ve üstünlük esasları.
-
RACİHA
Tercihli, daha önce diğerlerinden üstün.