Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
TABİATI TAKLİD
Tabiatta cari olan kanunları kelâmda da kendine göre tatbik etme.
-
TABİATPEREST
f. Her şeyin kendi kendine olduğunu veya tabiatın meydana getirdiğini kabul eden. Allah'tan (C.C.) gaflet edip, kâinatın tesadüfen olduğunu zu'meden.
-
TABİB
(C.: Tabibân-Etibbâ) Doktor, hekim.
-
TABİBÂN
(Tabib. C.) Doktorlar, tabibler, hekimler.
-
TABİH
Suda pişmiş et yahnisi.
-
TABİHA
Öğle sıcağı.
-
TABİÎ
Hazret-i Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâm'ı sağ iken görmüş olan mü'minlerle yani Ashabla görüşmüş ve onlardan ders almış olan sâlih müslümanlar. (Bak: Ashab)
-
TABİİYYET
Tabi'lik. Tâbi olma. Bir kimseye mensub bulunma. Bir devletin teb'asından olma.
-
TABİİYYUN
Tabiatçılar. Naturalistler. "Her şeyi tabiat yapıyor" diyen, maddeye dalmış, Allah'tan (C.C.) mânen uzaklaşmış kişiler.
-
TABİL
(C.: Tevâbil) Yemeklere katılan biber, nane, tarçın gibi şeyler. * Çömlek içinde pişen nesne.
-
TABİŞ
f. Parlayış, parıldayış.
-
TABİŞ-GEH
f. Parıltı yeri.
-
TABİSTAN
f. Yaz mevsimi.
-
TABİÛN
(Tâbiîn) (Tâbiî. C.) (Bak: Tabiî)
-
TABIK
Büyük kiremit.
-
TABL
Davul. * Kulak zarı.
-
TABL-BAZ
f. Davulcu.
-
TABL-HANE
f. Büyük davul.
-
TABL-ZEN
f. Davulcu.
-
TABLDOT
Fr. Lokanta, okul ve otellerde belli bir miktar para karşılığında verilen belirli çeşitlerden ibaret bir öğün yemek.
-
TABLE
Dirhem.
-
TABLEK
Dünbelek.
-
TABN
Defnetmek, gömmek. * Tanbur.
-
TABNAK
f. Parlak, ışıklı, ziyadar, münevver.
-
TABS
İnsan.
-
TABTABA
Su çağıltısı. * Tıpırtı.
-
TABU
(Polinezya dilinden) Var olduğu sanılan, mukaddes hususiyetlerinden dolayı dokunulamıyan. Uğursuz ve korkunç olan şey.
-
TABUT
(C.: Tevâbit) Sandık. * Ölü nakline mahsus sandık. * Dönüp dolaşıp gelinecek merci-i küll. * Hz. Musa Aleyhisselâm'a inen evâmir-i aşerenin konulduğu sandık. * Su kovası.
-
TABV (TABY)
Sarfetmek, harcamak. * Dâvet etmek.
-
TABY (TIBY)
At, katır, eşek ve geyik memesi.
-
TAC
Hükümdarların başlarına giydikleri mücevherli ve kıymetli taşlarla süslü başlık. * Müslümanların, Peygamberimizin sünnetine uygun olarak veya onu temsilen başlarına sardıkları örtü…
-
TAC Ü SERİR
Taç ve (üzerine oturulan) taht.
-
TAC-I SER
Baş tacı. * Mc: Çok sevilip itibar edilen şey veya kimse. Muhterem, aziz.
-
TACBEYT
Edb: Bir kasidenin sonlarında nazmedenin ismi bulunan beyit.
-
TACDAR
f. Taçlı. Taç giyen padişah. Hükümdar.
-
TACDARANE
f. Hükümdarlara yakışacak şekilde. Hükümdarca.
-
TACDARÎ
f. Padişahlık, hükümdarlık.
-
TACEN
Tava. * Büyük kiremit.
-
TACGAH
f. Hükümet merkezi.
-
TACİR
Ticaret yapan, ticaretle uğraşan.