Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
VAGD
Tamahkâr, cimri, hasis. * Alçak, bayağı, âdi.
-
VAHA
Çöl ortasında suyu ve yeşilliği olan yer.
-
VAHAL
(C.: Evhâl, vuhul) Bataklık, batak çamurlu yer. (Bak: Vahl)
-
VAHAMA
(Vahim. C.) Tehlikeli, korkulu ve vahim olan şeyler.
-
VAHAMET
Zor, güçlük. * Ağırlık. Tehlike. Muhatara. Neticesi fena. * Hazım güçlüğü, sindirim zorluğu. * Korkulacak hal, tehlikeli vaziyet.
-
VAHAT
Çöl ortasında yeşillik ve suyu olan yerler. Vâhalar.
-
VAHAYFA
Eyvah, yazık.
-
VAHDANÎ
Allah'ın birliği ile alâkalı.
-
VAHDANİYET
Birlik, infirad. Benzeri olmamak. Artmaktan, ayrılmaktan, eksilmekten beri ve münezzeh olmak gibi mânaları ifade eden Allah'ın bir sıfatıdır. Bu sıfatla muttasıf olana Vâhid denir…
-
VAHDEDDİN
(Aslı: Vahîdüddin, fakat Türkçede Vahdeddin şeklinde telâffuz edilir.) (Bak: Vahîd) Osmanlı Padişahlarının sonuncusu ve otuzaltıncısının adıdır. (Mi: 1861-1926) Zeki, dirayetli ve…
-
VAHDET
Birlik. Yalnızlık. Teklik. (Kesretin zıddıdır.) * Edb: İfade esnasında mevzuun haricine çıkılmaması, maksad ne ise yalnız ondan bahsedilmesi, sözün dallandırılıp budaklandırılmamas…
-
VAHDET-ÂRÂM
f. Dinlendirici, rahat yer.
-
VAHDET-GÂH
f. Yalnız kalınacak yer.
-
VAHDET-GÜZİN
f. Yalnızlığa çekilen.
-
VAHDET-NÜMÂ
Vahdet gösteren, birlik ifade eden.
-
VAHDET-ÜL VÜCUD
(Vahdet-üş şuhud) Her yerde ve herşeyde kalbini yalnız Allah ile meşgul etme hali ve yaşayışıdır. (Bu mesele hakiki olarak ancak veraset-i nübüvvet muhakkikleri olan müceddid ve as…
-
VAHHABÎ
(Bak: Vehhabî)
-
VAHİ
Mânâsız, saçma. Ehemmiyetsiz. * Ahmak. Düşkün. Zaif.
-
VÂHİB
(Vâhibe) Bağışlayan, veren, ihsan eden, hibe eden.
-
VÂHİB-ÜL ATÂYÂ
Hediyeler bağışlayan. Bağışlar ihsan eden. (Cenab-ı Hak (C.C.)
-
VÂHİB-ÜL HAYAT
Hayatı bağışlayan, hayat veren Allah (C.C.).
-
VAHÎD
Yalnız, tek. * Hz. Peygamber'in de (A.S.M.) bir ismidir. Benzeri bulunmayan, hiçbir mahlukla müsavi olmayan ve tek olan (meâlindedir).
-
VÂHİD
Bir, tek, biricik. Eşi, benzeri, cüz'ü, parçası olmayan Allah (C.C.) Ferid.
-
VÂHİD-İ İ'TİBARÎ
Hakikatta olmayıp varlığı farazî olarak kabul edilen bir şey. Varlığına itibar edilen şey. (Ağırlık için kilo, uzunluk için metre bir vâhid-i itibarîdir.)
-
VÂHİD-İ KIYASÎ
Bir şeyin miktarını ve sair hususiyetlerini ölçmek için kendi cinsinden değişmez olarak tayin edilen parça veya miktar. Meselâ: Uzunluğun "vâhid-i kıyasîsi" metredir. Hava tazyikle…
-
VAHÎD-ÜD DEHR
(Vahîd-üz zaman) Zamanın, devrin eşi bulunmaz tek insanı.
-
VÂHİDEN
Vâhid olarak. Tek olarak.
-
VÂHİDİYYET
Cenab-ı Hakk'ın (C.C.) umum eşyada birden birlik tecellisi.(Vâhidiyyet ise, bütün o mevcudat birinindir ve birine bakar ve birinin icadıdır, demektir. Ehadiyyet ise, herbir şeyde H…
-
VAHİM
Ağır. * Sonu tehlikeli. Çok korkulu. * Hazmı güç olan. Zararlı veya faydalı olmayan yemek.
-
VAHİM(E)
(Vehm. den) Vehmeden, kuran, kuruntulu.
-
VAHİME
Vehim veren, vesvese veren.
-
VAHİN
Zayıf kimse.
-
VAHİNE
İyeği kemiklerinin kısaları.
-
VAHİR
İğne. * Diken.
-
VAHİY
Bir fikrin, bir hakikatın veya emrin Allah (C.C.) tarafından Peygambere bildirilmesi. * Lügatte vahiy: Kelâm, kitap, işaret, irsal, ilham, ifham, emir, teshir, bir şeyi harfiyyen i…
-
VAHİYÂT
(Vâhiye. C.) Mânasız, faydasız ve ehemmiyetsiz şeyler.
-
VAHİYE
(Bak: Vahi)
-
VAHL
Sıvı çamur. Balçık. Tîn-i rakik.
-
VAHL-GÂH
f. Bataklık.
-
VAHŞ
(C.: Vuhuş - Vahşân) İnsandan kaçan, yabani ve ürkek hayvan. * Tenha ve ıssız yer.