Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
VAHŞÂN
(Vahş. C.) Issız, tenha yerler. * Yabani hayvanlar.
-
VAHŞET
(Vahş - Vahiş) Yabanilik. * Issızlık, tenhalık. * Vehim, ürküntü. Korku. Vahşilik. * Tenha, ıssız, korkunç yer. * Elbise ve silâhını çıkarıp atmak. * Aç kimse.
-
VAHŞET-ÂBÂD
f. Issız, korku ve ürkeklik veren yer.
-
VAHŞET-ÂGİN
Çok ıssız, korkulu yer, korkunç.
-
VAHŞET-ÂMİZ
f. Vahşetle karışık.
-
VAHŞET-ÂVER
f. Korku veren, ürküten.
-
VAHŞET-ENGİZ
f. Korkulu.
-
VAHŞET-GÂH
f. Korku yeri. Issız yer.
-
VAHŞET-NÂK
f. Korku veren yer. Issız ve korkulu yer.
-
VAHŞET-ZÂR
f. Yabani, ıssız yer.
-
VAHŞİ(YE)
Medeni olmayan. İnsanlardan kaçan. Alışık ve ehlî olmayan. * Merhametsiz, duygusuz. * Ürkek, korkak.
-
VAHŞİYÂNE
Vahşice. Vahşiye yakışır şekilde.
-
VAHŞUR
f. Peygamber, nebi.
-
VAHY
(Bak: Vahiy)
-
VAHY-İ MAHZ
Kuvvetli ve sarih mertebede olan vahiy. Sırf vahiy olup, içinde Allah'ın bildirdiğinden başka bir şey katılmamış vahiy.
-
VAHY-İ SARİHÎ
Hem sözü, hem mânası tam vahiy olan. (Âyetler ve kudsi hadisler gibi) Resul-ü Ekrem burada sırf tebliğ edendir. Müdahalesi yoktur.
-
VAHY-İ SEMAVÎ
Beşerin düşünerek yapmasına inkân olmayan, Allah (C.C.) tarafından melek vasıtasıyla Peygambere gönderilen vahiy.
-
VAHY-İ ZIMNÎ
Mücmel ve hulâsası vahye ve ilhama istinad eden; tasvirât ve tafsilatı Resul-ü Ekrem'e (A.S.M.) âit olan vahiydir.
-
VAHZ
Sivri bir şey batırarak acıtma. * Çimdikleme. * Isırma. * Sokma.
-
VAÎ
(C: Vuât) Hâfız.
-
VAÎD
İyiliğe sevk veya kötülükten kurtarmak için ileride olacak kat'i hâdiseleri haber vererek korkutmak. * Cehennemi haber vermek. (Bak: Va'd)
-
VAİF
Davar yürüdüğünde karnından işitilen ses.
-
VÂİZ
Nasihat veren. Dinî mes'eleler üzerinde öğüt veren.(Ben vâizleri dinledim. Nasihatları bana tesir etmedi. Düşündüm. Kasavet-i kalbimden başka üç sebep buldum:Birincisi: Zaman-ı hâz…
-
VAİZÎN
(Vâizûn) Vâizler. Halka nasihat verenler.
-
VAJGUN
(Vâjgune) f. Ters, tersine dönmüş. Uğursuz.
-
VAK'
Yüksek mekân. * Etki, tesir. * Düşmek.
-
VAK'A
Hâdise. Olup geçen şey. Mes'ele. * Birini bir defada yere düşürmek. * Muharebe. * Vuku bulan.
-
VAK'A-İ HAYRİYE
Tar: Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılması münasebetiyle kullanılan bir tabirdir. İlk önceleri büyük hizmetleri görülen Yeniçeriler, zamanla nizam ve intizamlarını kaybettikleri gibi, so…
-
VAK'A-NÜVİS
f. Osmanlı İmparatorluğu devrinde, zamanın hâdiselerini kaydetmekle vazifeli olan resmi devlet tarihçisi.
-
VAKA'
Yufka bulut. * Taş. * Yerin taşlı olmasından ayak incinmek. * Cefa, eza. * Vurma, darp.
-
VAKAD
(Ateş) yanmak ve tutuşmak.
-
VAKAH
Katı yüzlü, utanmaz, hayırsız kimse. * Sağlam ve sert tırnak.
-
VAKAHAT
Arsızlık. Utanmazlık. Katı yüzlülük. Açıklık ve saçıklık. * Pek sağlam ve metin.
-
VAKAHET
(Vakhe) İbadet, taat. * Bir adamın sözünü dinleyip itaat ve imtisal etmek, ona uymak. * Bir şeyi bırakıp feragat etmek. * Büyük papaz olmak.
-
VAKAR
Ağırbaşlılık. Halim ve heybetli oluş. Nâmusu muhafazayı mucib haslet. Temkinlilik. Azamet ve izzet.
-
VAKAS
Boynun kısa olması. Ateşe attıkları ufacık değnekler. * İki nisap zekâtın arasındaki zekâtı olmayan hayvanlar.
-
VAKAYİ'
(Vak'a. C.) Vâki olup zuhur eden hususlar. * Kıtaller. Öldüresiye vuruşlar.
-
VAKB (VÜKUB)
Duhul etmek, dâhil olmak, girmek. * Kaybolmak.
-
VAKD
(Vakdân) Ateşin yanması, tutuşması.
-
VAKF
Bir kimseyi veya bir şeyi alıkoymak, durdurmak. Kımıldatmamak. * Hareketten fariğ olmak, imsak etmek. Hapsetmek. Aslâ satılmamak, başka şeye tebdil olunmamak şartı ile bir mülkü Al…