Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
VAŞİYE
Evlâdı çok olan kadın.
-
VASİYET
Bir işi birisine havale etmek. * Emir. * Fık: Bir malı veya menfaatı, ölümden sonrası için bir şahsa veya bir hayır cihetine teberru yolu ile (yani, meccanen) temlik etmek.
-
VASİYETNÂME
f. Yazılı vasiyet. Bir kimsenin vasiyetini yazmış olduğu kâğıt.
-
VASİYY
Yetim gibi güçsüzlerin işleri kendine vazife olarak verilen kimse.
-
VASIB
Yerinde duran. Sürekli.
-
VASIF
Vasfeden. Bildiren. * Medheden, öven.
-
VASIF TERKİBİ
Gr: Birleşik sıfat. Bir ismin sonuna Farsça bir emir eklenerek yapılan terkib. Meselâ : Zevk-efzâ : Zevk artıran.
-
VÂSIK
(Vüsuk. dan) Güvenen. İtimad eden.
-
VAŞIK
Dağ köpeği. Vaşak.
-
VÂSIL
Ulaşan, erişen, kavuşan. Hakka vâsıl olan.
-
VÂSILÛN
(Vâsılîn) Hakka, hakikata, marifete ermiş kimseler. Hakka erenler. Yetişenler.
-
VÂSIT
Ortada bulunan. * İkisinin ortası.
-
VÂSITA
İki şeyi birbirine ulaştıran. * Aracı. Arada bulunan. Vasıtalık eden.
-
VÂSITA-İ NECAT
Necat vasıtası. Kurtuluşa sebep.
-
VASL
Âşığın sevdiğine kavuşması. Kavuşmak. * Birleştirmek, ulaştırmak. * Gr: Ulama, ekleme. * Edb: Sözü teşkil eden cümlelerin atıf ve rabt suretiyle birbirine bağlı olarak yazılması us…
-
VASM(E)
Utanacak şey. * Vurmak. (Liyazon yapmak)
-
VASMET
Kırıklık, güçsüzlük, halsizlik. * Ayıp, eksiklik.
-
VASSAD
Ören, örücü, dokuyan, dokuyucu.
-
VASSAF
Vasıflarını sayarak medheden. Vasıflandıran. Vasıf ve beyanda ârif ve âlim olan.
-
VASSAL
Ulaştıran, vasleden. Birleştiren.
-
VAŞÜDE
f. Defolunmuş, kovulmuş, geri çekilmiş.
-
VASUT
Gölgelik. * Sütü sağdıkları kabı dolduran deve.
-
VASVAS
(C: Vesâvis) Perdede göz ayırımı miktarı olan delik.
-
VASVASA
Yüz örtüsü. * Köpek eniğinin gözlerinin açılması.
-
VATA'
Bir şeyi ayakla çiğneme.
-
VATAF
Kaşın çok kıllı olması. * Kirpiğin sık ve çok olması.
-
VATAN
(C.: Evtan) Bir kimsenin doğup büyüdüğü yer. Yurt.
-
VATAN-I ASLÎ
Bir insanın doğup büyüdüğü veya içinde barınmak kasdedip, başka yere gitmek istemediği yerdir. Yalnız en az 15 gün kalmak istediği yer de kendisi için vatan-ı ikamettir. (Bak: Muki…
-
VATAN-I SÂNÎ
İkinci vatan. Sonradan yerleşilen yer.
-
VATAN-I SÜKNÂ
Bir misafirin içinde 15 günden az oturmak istediği yerdir. Bu kimse de fıkıhta misafir sayılır.
-
VATANDAŞ
Bir devlet ahalisinden ve teb'asından olan.
-
VATANÎ
(Vataniyye) Vatanla alâkalı. Vatana ait.
-
VATANPERVER
f. Vatanını seven. Memleketine hizmet eden.
-
VATANPERVERÂNE
f. Vatanını seven kimseye yakışır şekilde.
-
VATAR
(Vatr) İhtiyaç, hâcet. İş. * Emir. * Madde. * Husus.
-
VATAVİT
(Vatvât. C.) Korkak ve geveze olan kimseler. * Yarasalar. * Dağ kırlangıçları.
-
VATB
(C.: Vitâb-Evtub) Süt kabı ve tulumu.
-
VATD
İsbat etmek. * İhânet etmek, hâinlik yapmak.
-
VATER
f. Sonundaki. Çok uzak.
-
VATH
Kuşların burnuna ve ayağına necasetten veya balçıktan yapışıp kalan nesne.