Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
VATİ
Yumuşak ve kolay olan şey. (Kuş tüyünden yapılmış yastık gibi)
-
VATÎD
Sabit ve sağlam olan.
-
VATÎE
Büyük çuval, harar. * Bir çeşit yemek.
-
VATÎS
(C: Vutas) Kızdırıldığında kimsenin üzerine basamadığı yuvarlak taş.
-
VATI'
Ayak altına alıp çiğneme. Basma. * Cima'. * Uygun hale koyma. * Tümseklikler arasında basık ve engin yer.
-
VATID
Sâbit.
-
VATM
Ayakla çiğneme. * Perdeyi salıverme.
-
VATNÎ
Çiğneme, üzerine basma.
-
VATS
Kazmak. * Kırmak. * Ayakla yere vurmak. * Somak denilen ot.
-
VATŞ
(C: Evtâş) Açmak.
-
VATVAT
(C.: Vatâvit) Korkak ve geveze olan adam. * Yarasa. * Dağ kırlangıcı.
-
VATVATA
Geceleyin gözün görmemesi.
-
VATY
Ayak altında çiğneme, ezme, basma. * Çiftleşme.
-
VAV
Kur'an alfabesinde sondan üçüncü harftir. Ebced hesabında 6 sayısının karşılığıdır.
-
VAV-I ATIF
Gr: Atıf vavı, kelimeyi veya cümleyi birbirine bağlayan vav harfi. (Bak: Harf-i atıf)
-
VAV-I HÂLİYE
Haller cümle olabilir. Eğer isim cümlesi olursa, başında bir "vav" bulunur. Ona Vav-ı hâliye denir. Bu vav, hâl'i zi-l-hâle bağlar. (Reeytuhu ve biyedihi kitâbün: Elinde bir kitap…
-
VAV-I KASEM
Gr: Herhangi bir kelimenin, çok defa Allah isminin evveline gelerek, yemin için kullanılan vav harfi. Vallahi, Veşşemsi, Velfecri kelimelerinde olduğu gibi.
-
VAVEYLA
Çığlık, yaygara, feryat. * Eyvah, yazık gibi üzüntü ifadeleri.
-
VAVÎ
Vav harfine mensub. Vav harfi ile alâkalı.
-
VAVİK
Okun nişana dokunmayıp yanına düşmesi hâli.
-
VÂYE
Nasib, kısmet, behre.
-
VÂYEDÂR
f. Kısmetli. Nasibi olan.
-
VAZ
f. Terk etme, bırakma.
-
VAZ'
(C.: Evza') Koyma, konulma. Bırakmak. Atlamak. Tayin etme, belirtmek. Duruş, hareket, tarz.
-
VAZ'-I HAML
Doğurma.
-
VAZ'-I YED
El koymak, sahib çıkmak, tasarruf etmek.
-
VAZ'AN
Vaz' ile, vaziyeti, durumu itibariyle, yerleştirmek suretiyle. * Asıl lügat mânası cihetinden.
-
VAZAAT
Alçaklık, âdilik, bayağılık.
-
VAZAH
Beyaz ve güzel yüzlü adam.
-
VAZAHAT
Açıklık, vâzıhlık.
-
VAZAİF
(Vazife. C.) Vazifeler, işler.
-
VAZÎ'
(Vazîa) Alçak, deni, bayağı, âdi.
-
VAZİFE
Bir kimsenin yapmaya mecbur olduğu iş. Yapılması birisine havale edilen şey. Kıymet verilen iş. * Ücret.(Tarîk-ı Hakta çalışan ve mücahede edenler, yalnız kendi vazifelerini düşünm…
-
VAZİFEDÂR
(C.: Vazifedârân) f. Vazifeli, görevli. * Memur.
-
VAZİFEHÂR
(C.: Vazifehârân) f. Ücret alan.
-
VAZİFEŞİNÂS
f. İşini dikkatle yapan. Vazifesini özenerek, severek yapan.
-
VAZİFETEN
Vazife ile, vazife olarak.
-
VAZÎH(A)
(Vuzuh. dan) Meydanda, apaçık.
-
VÂZİR
(Vâzire) Günah işleyen. Suç işleyen.
-
VÂZI-I KANUN
Kanun koyan. Kanun yerleştiren. Kanun hazırlayan.