Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
YAN
f. Hastanın sayıklaması.
-
YANESUN
Anason otu.
-
YANİ'
Kıvama gelmiş, olmuş. Pişkin.
-
YANKESİCİ
Biçimine getirerek insanın üzerinden gizlice birşey çalan hırsız.
-
YÂR
f. Dost, ahbab, tanıdık. * Yardımcı. * Âşık. Mâşuk, sevgili.
-
YÂR-I BÎVEFÂ
Vefasız dost.
-
YÂR-I CİHAR
(Bak: Çar yâr)
-
YÂR-I GAR
Hazret-i Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm'ın en sâdık sahabesi Hazret-i Ebubekir Radıyallahü Anh'ın ünvanı. Hicret esnasında en tehlikeli bir zamanda mağaraya girdiklerinde Peygamb…
-
YÂR-I KADÎM
Eski dost.
-
YARA
f. Güç, kuvvet, kudret, takat.
-
YÂRÂN
f. Dostlar. Sâdık arkadaşlar. Sevgililer.
-
YÂRÂN-I AŞK
Âşıklar, aşk dostları.
-
YÂRÂN-I SAFÂ
Zevk ve eğlence ile vakit geçiren dostlar. Safâ dostları.
-
YARANE
f. Dostça.
-
YÂRE
Yara.
-
YÂRE-İ HİCRAN
Ayrılık yarası.
-
YAREK
f. Dölyatağı. Meşime.
-
YÂRÎ
f. Yardım. * Dostluk.
-
YARI ÜMMİ
Yazıyı tam yazamayan. * İlmi daha ziyade ilhama istinad eden.
-
YARMEND
f. Dost, muin, yardımcı.
-
YARRES
f. İmdada yetişen.
-
YASEMİN
f. Güzel kokulu, beyaz ve güzel çiçekler açan sarmaşık cinsinden bir ağaç.
-
YASİN
Yâ Seyyid yâ insan gibi muhtelif manalar rivayet edilir. Şifredir Hazret-i Peygamber'in (A.S.M.) fıtraten, hilkaten, edeben ve ahlâken en yüksek olduğu herkesçe bilindiğinden bu is…
-
YASİN SURESİ
Kur'an-ı Kerim'in 36. suresinin ismidir. Mekkîdir.
-
YASİR
Sol tarafa giden.
-
YASIB
Yeşim taşı.
-
YASIF
Yeşim taşı.
-
YÂVE
f. Hezeyan. Yalan. Yaygara. Saçma sapan söz. * Sahipsiz hayvan.
-
YÂVE-GÛ
(C.: Yâve-guyân) f. Saçmasapan konuşan, saçmalayan.
-
YÂVER
f. Yardımcı. Mededkâr. İmdatçı. * En yakın memur. * Devlet büyüklerinin yanında bulunan en yakın memur.
-
YÂVER-İ EKREM
Cenab-ı Hakk'ın emrinde çalışan en makbul yâver, en kerim olan Hazret-i Muhammed. (A.S.M.)
-
YÂVERÂN
(Yâver. C.) f. Yâverler. Yardımcılar.
-
YÂVERÎ
f. Yâverlik, yardımcılık.
-
YAVUZ
şiddetli yanan. * A'lâ, fevkalâde. * Pek sert.
-
YAVUZ SULTAN SELİM
(Hi: 875-926) Osmanlı Padişahlarından dokuzuncusudur. Sultan Süleyman Han'ın babası, 2. Bayezid Han'ın oğludur.Azim ve sebat örneği olan ve memleket mes'elelerinde en küçük kusurla…
-
YAZDEH
f. Onbir.
-
YAZDEHÜM
f. Onbirinci.
-
YE'CÜC VE ME'CÜC
Kısa boylu olacakları söylenen ve Kur'an-ı Kerim'de bahsi geçen ve ortalığı fitne ve anarşiye boğacak olan bir kavmin ismi.(Ye'cüc ve Me'cüc hâdisatının icmâli Kur'anda olduğu gibi…
-
YE'S
Emelinden kesilmek. Ümidsizlik. Nevmid olmak. Matlubunun hâsıl olmasına ümidini kesmek.(Arkadaş! Amele ve taate muvaffak olmayan azaptan korka, ye'se düşer. Böyle me'yusun gözüne,…
-
YE'S-AVER
f. Ümitsizlik veren. Me'yus eden.