Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ABED
Hayâ etmek. Arlanmak. * Hışım etmek, kızmak. * Uyuz hastalığı.
-
ABEDE
(ÎÂbid. C.) İbadet edenler. Âbidler. Tapanlar.
-
ABEDE-İ ESNAM
f. Puta tapanlar. Putperestler. Heykele baş eğenler.
-
ÂBEK
Sulu, su dolu olan şeyler. * Çıban. * Civa. (Hg).
-
ABEKET
(C.: Abekât) Tâne, az şey. * Tuluk içinde kalan yağ bakiyyesi. * Ekmek parçası. * Yılan başı dedikleri ufacık akça boncuk.
-
ABEL
(C.: Abâl) Yassı ve enli yaprak.
-
ABERASYON
Fr. Sapma.
-
ABERAT
(Abre. C.) Göz yaşları.
-
ABES
Oyuncak kabilinden faydasız ve boş amel. Lüzumsuz ve gayesiz iş. Tesadüfi. (Bak: Gaye)
-
ABESE
(Abs. den) Çehresini çattı, sureti kerih oldu (meâlinde).
-
ABESE İRCA
Mantık ve matematikte bir isbat şeklidir. Bir hükmün doğruluğunu isbat için, bu hükmü inkâr eden diğer hükmün yanlışlığı isbatlanır. Meselâ: Allah'ın varlığının inkâr edilmesinin i…
-
ABESE SURESİ
Kur'an-ı Kerim'de sekseninci surenin ismi olup, Mekke-i Mükerreme'de nazil olmuştur. Saliha Suresi, Sefere Suresi de denilir.
-
ABESİYAT
(Abes. C.) Faydasız ve boş şeyler.
-
ABESİYYUN
Kâinatın ve hâdiselerin başı boş, faydasız ve gayesiz, kendi kendine, Haliksız olduğuna inanmak isteyen bâtıl yoldaki felsefeciler. Zamanımızda Ekzistansializm "Varoluşculuk" adı a…
-
ABEY-SERAN
Fesliğen. * Şiddetli emir. Şer ve mekruh nesne. * Bir dikenli ağaç.
-
ABHER
Nergis çiçeği, * Dolu kap.
-
ABÎ
Çekinen. * Tiksinen. * Sakınan. * Nazlanan.
-
ABÎD
Kullar. Köleler.
-
ABİD
f. Kıvılcım.
-
ABİDANE
f. Kul olarak, ibâdet edene yakışır surette.
-
ABİDAT-I İSLÂMİYE
İslâm medeniyeti anıtları.
-
ABİDE
İbâdet eden kadın. (Abide-i zâhide gibi)
-
ABİDEVÎ
Abide gibi. Abideyi andıran, âbideye benzeyen şekilde.
-
ABİL
Koyun, at ve deve gibi hayvanlara iyi bakan. * Çayırda otlayarak suya muhtaç olmayan hayvan.
-
ABİLE
f. Su üzerindeki kabarcık. * Sivilce. Çıban.
-
ABİR
(Ubur'dan) Bir yerden geçen, giden yolcu. Geçen. * Hz. İbrâhimin (A.S.) dedelerinden birisinin adı.
-
ABİS
Denizlerdeki dokuzbin metreyi geçen derinlikler.
-
ABÎSE
(C: Abayis) Tarhana.
-
ABİŞHOR
f. Hayvan sulama yeri. * İçme kabı. * Dinlenmek için kısa bir duraklama, teneffüs. * Günlük yiyecek.
-
ABİST
f. Gebe, hâmile.
-
ABİSTEN
f. Gizli, gizleme. * Gebe. * Dişilik.
-
ABİSTENÎ
f. Hâmilelik, gebelik.
-
ABİŞTGÂH
f. Gizlenecek yer, gizli yer.
-
ABİY
Kısmet, nasib,
-
ABİYE
Örtü ile yüzünü örten, utangaç kız veya kadın.
-
ABIK
Sebebsiz olarak sahibi yanından kaçan köle.* Civa. (Hg)
-
ABKAME
f. Anadolunun bazı doğu illerinde ve Bağdat'da yapılan, turşu veya salataya benzer bir çeşit yiyecek maddesi. * Ekşi hamurdan pişirilerek sirkeye konulan ve turşu olarak kullanılan…
-
ABKARÎ
Mutlaka kusuru olmayan. Kâmil. * Bir kavmin seyyid ve şerifi, efendisi. Beşer san'atı olmayan. * Çok güzellik. * Bir nevi döşek.(Abkari: Esasen abkar'e mensub demektir. Ebu Suud ve…
-
ABL
Kalın, büyük nesne. * Bükmek.
-
ABLA'
Ak nesne. * Beyaz taş.