Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
BAD-SÜVAR
f. Koşu atı, hızlı yürüyen at. * Hızlı giden atlı.
-
BAD-ZEHR
f. Panzehir.
-
BAD-ZEN
f. Yelpâze.
-
BAD'
Kesmek. Yarmak. * Suya kanmak.
-
BAD'A
(C.: Bida') Et parçası.
-
BADAM
f. Badem.
-
BADAME
f. İpek kurdu. * Zincir halkası. * Et beni. * Nazarlık. * Süslü şey. * Eski hırka.
-
BADAŞ
f. Mükâfat.
-
BADD
Az az akmak. * Nazik deri.
-
BÂDE
f. şarap, içki. Kadeh. (İçkinin her çeşiti haramdır, büyük günahtır. İnsan sağlığına zararları ilmî bir gerçektir. Aile, cemiyet hayatı ve ahlâk için de yıkıcıdır. İçkiden ve içenl…
-
BÂDE-İ İKBAL
İkbal şarabı. Yüksek mevkide bulunmanın verdiği geçici neşe ve keyif.
-
BÂDEKEŞ
İçki içen.
-
BADEMCİK
Tıb: Boğazın iki tarafında, badem biçimindeki bezler.
-
BADEN
Semiz, iri gövdeli kimse.
-
BÂDÎ
Rüzgâra ait. * Muvakkat. Geçici.
-
BADİ
Sebeb. İllet. Mûcib. Vesile. * Zâhir ve âşikâr olan. * Halkeden. Hâlık. Yaratan.
-
BADİ'
Deniz içinde olan ada. * Et. * Deri.
-
BADİA
Derisini ve etini yarıp kanatmış olan, fakat kanı çıkmayıp akmayan baş yarası.
-
BADİH
(Bâdihe) Beklenmedik ziyaret. * Erkek ziyaretçi. * Birden bire gelen ilham. * Ansızın, âniden.
-
BADİLE
(C.: Bâdil) Koltukla meme arasında olan et.
-
BADİN
Şişman, bedeni büyük, iri vücutlu.
-
BADİNC
f. Hindistan cevizi.
-
BADİNCAN
f. Patlıcan.
-
BADİR
Hemen yapmak isteyen. * Birdenbire vuku bulan. * Dolunay. * Büyümüş (çocuk). * Olgun (meyva).
-
BADİRE
Birdenbire meydana gelen hâl. Felâket. Musibet. * Kabahat. * Birden, zahmetsizce söylenen söz. * Kılıcın, namlunun veya her çeşit nebatın ucu. * Zor geçit.
-
BÂDİYE
f. Kır. Ova. * Sahrâ. Çöl.
-
BÂDİYET-ÜŞ-ŞAM
Fırat ve Dicle nehirlerinin birleşip denize döküldükleri yerden, batıya doğru uzanan çöl.
-
BADK
Tükürmek.
-
BÂF
f. Dokuyan, dokuyucu mânâsına gelir ve birleşik kelimeler yapılır. Meselâ:
-
BAĞ
f. Büyük bahçe. Bostan. * Üzüm asmaları bulunan yer. * Üzüm asması.
-
BAG-BAN
f. Bahçıvan, bağcı. Bahçe bekçisi.
-
BAG-BANÎ
f. Bahçıvanlık, bağcılık. Bağ bekçiliği.
-
BAG-ÇE
f. Bahçe.
-
BAĞ-ÇE
Küçük bağ, bahçe.
-
BAG-VAN
f. Bahçıvan, bağcı.
-
BAG-ZAR
f. Bağlık yer, bağ, bostan.
-
BAGAJ
Fr. Yolcu eşyası. * Yolcu eşyası koymaya mahsus yer, yolcu eşyası vagonu.
-
BAGAL
f. Koltuk.
-
BAGAN
f. Bahçeler. Bostanlar.
-
BAGAR
Bir yakıcı hastalıktır ki devede vâki olur; suyu içip kanmaz ve sonunda ondan helâk olur.