Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
BAHARÎ
İlkbahara âit. İlkbaharla ilgili.
-
BAHARİSTAN
f. İlkbaharın hüküm sürdüğü zaman. * Yeşil ve çiçekli yer. * Molla Câmi'nin eseri.
-
BAHARİYYE
Edb: Birini övmek için yazılan ve bahar tasviriyle başlayan kaside. * Tar : Yeniçeri ağasından itibaren padişah tarafından Yeniçeri kâtibiyle ocak ağalarına verilen baharlık.
-
BAHAS
Deve tırnağı. * Ayak eti. * Parmak diplerinin ayak tarafındaki etleri. * Gözün üstünde veya altında beliren yumruca et.
-
BAHATİR
(Bühter. C.) Kısa boylu kadınlar, bodur kimseler.
-
BAHAYİM
(Behaim) (Behime. C.) Suriye'de bir sıradağ ismi. * Canavarlar. * Dört ayaklı hayvanlar.
-
BAHBAH
"İyi iyi" demek.
-
BAHBAHA
Devenin kükreyip ses çıkarması. * Çıtırdama. Mışıldama. * Deve çağırmak.
-
BAHDELE
İşte çabukluk gösterme. * Eğilme, kırılma. (Kürek kemiği için).
-
BAHE
f. Kaplumbağa.
-
BAHEK
f. İşkence, eziyet.
-
BAHH
Ses kesilmek, boğaz kısılmak.
-
BAHHA'
Sesi kesilmiş olan kadın. (Müz: Ebahh)
-
BAHHAL
(Buhl. dan) Çok bahil, çok tamahkâr, pek cimri. Çok alçak adam.
-
BAHHAR
(Bahr. den) Gemici, denizci.
-
BAHHAS
(Bahs. den) Çok bahseden, bahsetmeyi seven.
-
BAHÎ
şehvete dâir. şehvetle ilgili.
-
BAHİCE
Ses, savt, sadâ.
-
BAHİK
Tek gözü kör olan adam.
-
BAHİKA
Görmiyen, kör (göz).
-
BAHÎL
Hasis. Cimri. Tamahkâr. Hayırlı işlere malını (varsa bile) harcamayan.
-
BAHİL
Avâre, başıboş, serseri. * Yularsız deve. Deyneği olmayan çoban.
-
BAHÎLÂN
f. Bahiller, cimriler, tamâhkârlar.
-
BAHİLE
Arap kabilelerinden birinin ismi. * Dul kadın.
-
BÂHİR
Aşikâr. Açık. Belirli. Apaçık. * Güzel. * Meşhur, namdar. * Galip.
-
BAHÎRA
Süryâni rahiblerindendir. Zamanın ilim ve fenlerine vâkıf ve bilhassa hey'et ve nücumda ihtisas sahibiydi. Bu sebepten rahiblerin câhilleri kendisinden hoşlanmazlardı. Hazret-i İsâ…
-
BÂHİRE
Vapur. Gemi.
-
BÂHİS
Anlatan. Bahseden. Araştıran. Araştırıcı. * Bir şeye dâir bilgileri içine alan. Bir mes'eleye dair beyanatı ihtiva eden.
-
BAHİT
Baht ve ikbalden vasıftır. Tâlii yaver olan adama denir. (Kamus'tan)
-
BÂHİZ
Güçsüz, âciz. Meşakkatli.
-
BÂHİZA
Musibet. Belâ.
-
BAHKA'
Gözü çıkmış.
-
BAHL
Cimrilik.
-
BAHR
(C.: Bihâr - Ebhâr - Ebhur - Buhur) Deniz. * Âlim. Çok bilen. * Büyük göl veya nehir. * Yarmak, yırtmak. * Çok yürüyen at. * İyi kimse. * Deve hastalığı. * Aruzda aslî bir vezinle…
-
BAHR-İ AHDAR
Hint Okyanusu.
-
BAHR-İ AHMER
Kızıl deniz, Şap Denizi.
-
BAHR-İ BÎKERÂN
Hudutsuz, sınırsız deniz.
-
BAHR-İ BÎPAYAN
Çok büyük sonsuz deniz.
-
BAHR-İ EBYAZ
"Beyaz Deniz" İskandinavya Yarımadasının doğusunda Kanin Yarımadasına kadar olan deniz.
-
BAHR-İ HAZER
Hazer Denizi.