Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
BAKÎR
Yensiz gömlek. * Sığır sürüsü. * Karnı yavrusundan dolayı yarılan deve.
-
BÂKİR
Tâze. El sürülmemiş. Bozulmamış. * Erken.
-
BÂKİRE
Kız. Kızlığı izale edilmemiş. * El sürülmemiş.
-
BÂKİYÂNE
f. Bâki olana yakışır surette. Ebediyyete yakışır şekilde. Sonsuzca.
-
BÂKİYÂT
Bakiler. Devam edenler. Geri kalanlar.
-
BÂKİYÂT-I SÂLİHÂT
İnd-i İlahîde ecr-i sâliha. Bâki olan sâlih ameller. * Elhamdülillah, Sübhanallah ve Allahuekber gibi kudsî kelâmlar.
-
BAKİYYE
Artık. Geri kalan. Artan.
-
BAKİYYE-İ ÂSÂR
Eserlere âit geri kalan izler. Eserlerin geri kalanı.
-
BAKİYYET-ÜS-SÜYÛF
Kılıçtan kurtulan kimseler. * Mc: Arta kalan kişiler.
-
BAKIA
Dert, belâ, musibet.
-
BAKIL
Sakalı belirmiş kişi.
-
BAKIR
Çobanları ile beraber olan sığır sürüsü. * Geniş. * Aslan.* Göz damarı. * Hz. Hüseyn'in (R.A.) torunu İmâm-ı Bâkır'ın bir lâkabı.
-
BAKKA
Sivrisinek. * Tahtabiti.
-
BAKKAL
Sebzevât satıcı.
-
BAKKAR
Sığır çobanı, sığırtmaç.
-
BAKL
(C.: Bükûl) Tere ve sebzevatın her birisi. * Sakal bitmek ve diş çıkmak mânâsına mastardır.
-
BAKLA'
Bakla. * şahtere dedikleri ota " baklat-ül melik" derler. * Semizotu denilen bitki.
-
BAKR
Açmak. * Genişletmek.
-
BAKTERİ
Fr. Basit, çekirdeksiz, bölünerek çoğalan tek hücreli canlılara verilen addır. Çeşitli şekilleri vardır: Kürevî (coccus), çubuk şeklinde (basil), virgül şeklinde (vibriyon), burmal…
-
BAKTERİ TEDAVİSİ
Bazı hastalıkların tedavisinde ölü veya canlı bakterilerin kullanılması ile yapılan tedavi.
-
BAKTERİYOLOJİ
yun. Bakterilerin ve umumiyetle mikropların biçimlerini, hususiyetlerini inceleyen bilim.
-
BAKÛRE
Turfanda yemiş. * Evvel yetişen.
-
BAKVA
Bâkilik, ebedilik, sonsuzluk.
-
BAKY
Bakmak, nazar. * Muntazır olup yol gözlemek.
-
BÂL
f. Kanat. * Kol, pazu. * Kol, cenah.* Üst, yukarı. * Boybos, endam.
-
BAL-GÜŞÂ
f. Kanat açan, uçan.
-
BAL-ŞİKESTE
f. Kanadı kırık.
-
BÂLÂ
f. Yüksek. Yukarı. Yüce. Yüksek kat.
-
BÂLÂ-BÜLEND
f. Uzun boylu.
-
BÂLÂ-YI BÜLEND
Uzun boy.
-
BÂLÂDEST
f. Galip, eli üstün.
-
BÂLÂDESTÎ
f. El üstünlüğü, galibiyet. * Zulüm.
-
BÂLÂHÂN
f. Birşeyi ifrat derecede yüksek gösteren.
-
BÂLÂHÂNE
f. Çatı, evin en üst tarafı. Tavan arası.
-
BÂLÂHÂNÎ
f. Bir şeyi aşırı derecede yüksek gösterme, abartma, şişirme.
-
BÂLÂHİMMET
f. Himmeti fazla olan kimse.
-
BÂLÂKAMET
f. Yüksek boy. * Yüksek şeref.
-
BALAM
Sığır.
-
BALANİŞİN
f. Üstte, yukarıda oturan.
-
BALAPERVAZ
Yüksekten uçan. * Kendini olduğundan yüksek makamda gösterip gururlanan.