Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
C
Arabî ayların kısaltmalarında Cemaziyel Evvel ayının kısaltılmış hali.
-
Ç
Osmanlı alfabesinin yedinci harfi olup, ebced hesabında "cim" harfi gibi üç sayısının karşılıdır.
-
CÂ
f. Yer. Mekân. Mevki.
-
CÂ-Yİ BEHİŞTÎ
Cennet gibi yer.
-
CÂ-Yİ İŞTİBAH
Tereddüt edilecek nokta.
-
CÂ-Yİ MÜLAHAZA
Düşünülecek nokta. Mülahaza edilecek mes'ele.
-
CÂ-Yİ PENAH
Sığınılacak yer.
-
CÂ-Yİ RAHAT
Rahat edilecek yer.
-
CA'AB
Bileyci.
-
CA'AM
Tama' etmek.
-
CA'B
Kazmak. * Atmak.
-
CA'BE
Ok torbası, sadak.
-
CA'BER(E)
(C.: Ceâbir) Kısa boylu kimse.
-
CA'CA'
(C.: Ceâci) Taşsız yer. * Zindan.
-
CA'CAA
Değirmen sesi. * İsteklerde zorluk vermek. * Devenin çökermesi. * Çökmüş deveyi kaldırmak.
-
CA'CERE
(C.: Ceâcir) Hamurdan çeşitli şekiller yapıp, pekmez içinde pişirip yerler.
-
CA'FER-İ SÂDIK
(Bak: İmam-ı Cafer-i Sâdık)CA'FERİYYE : Caferî tarikatı.
-
CA'L
Yaratmak, halk. * Almak. * İş işlemek. Yapmak. * Bu kelime Kur'ân-ı Kerim'de onüç vecihle kullanılmıştır:1- Tafak ve ahz (inşâ ve ikbal) mânasına; bir işi işlemeğe müteveccih olup…
-
CA'LE
(C.: Cüul) Küçük hurma ağacı.
-
CA'LÎ
Uydurma, samimi olmayan, sahte, düzme ve taklid.
-
CA'LİYYAT
Yapmacık hareketler, sahte, düzme hâller.
-
CA'LİYYET
Yapmacık (olmak.)
-
CA'MA
Yaşlı deve.
-
CA'MUS
(C.: Ceâmis) Pis, necis.
-
CA'R
Yırtıcı kuşların pisliği.
-
CA'S
Pis, necis.
-
CA'SÛS
(C.: Ceâsis) Kötü huylu, kısa boylu.
-
CA'V
Deve ve koyun tersini toplamak.
-
CA'Z
Yoğun, kalın nesne.
-
CA'ZERÎ
Kısa boylu, galiz, sitemkâr kimse.
-
CAADET
Kıvırcıklık.
-
CAAR
Sırtlan.
-
ÇABA
Cehd. Gayret, herhangi bir işi yapmak için harcanan güç.
-
CABE
Bir cevap.
-
CABECA
f. Yer yer. Ara sıra. Yerden yere. Bazı yerlerde.
-
CABET
Cevap vermek.
-
CÂBİ
(Cibâyet. den) Eskiden Evkaf gelirlerini ve zekâtları toplayan tahsildar.
-
CÂBİR
Cebredici, zorla yaptıran.* Galib gelen. * Şefkatsiz, merhametsiz. * Tekebbür ve taazzüm eden. * Aziz ve kavi olan. * Tıb: Kırıkçı, çıkıkçı. * Cebir ilminin ilk kurucusu olan müslü…
-
CÂBİR-ÜL-ENSARÎ
Câbir Bin Abdullah El-Ensarî (R.A.) da denir. Meşhur sahabelerdendir. Bizzat Resul-i Ekrem'den (A.S.M.) ilim ve feyiz almış ve zamanında Medine-i Münevvere'nin müftüsü olmuştur. En…
-
CABİYE
(C.: Cevâbi) Cemaat. * İçinde su toplanan büyük havuz. * Şam diyarında bir şehir adı.