Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
CE'R (CUÂR)
Tazarru etmek, yalvarmak. * Çağırmak.
-
CE'S
Korkutmak, tahvif.
-
CE'VE
(C.: Cââ-Cevâ) Çömlek. * Örtü.
-
CE'VET
Kıtlık. * Bir şeyin üzerine örtülen. * Üzerine tencere konulan örtü. * Çömlek.
-
CE'Y
Isırmak.
-
CEB'
(C.: Cebeât) Kızıl mantar.* (C.: Ecbu) Nakir dedikleri ağzı dar kap ki, içine su koyarlar. * Tehir etmek, sonraya bırakmak.
-
CEBABİRE
Cebrediciler. Mütekebbirler. Zâlimler.
-
CEBAE
Üstünde birşey düzeltilen ağaç.
-
CEBAN
Korkak, ürkek.
-
CEBANET
Korkaklık, ürkeklik. Korkulmayacak şeylerden bile korkmak. (Bak: Sırat-ı müstakim)
-
CEBB
Bir kimsenin zekerini ve hayasını kesip hadım etmek. * Devenin hörgücünü kesmek.* Kökünden kesmek.
-
CEBBAN
(C.: Cebâbin) Peynirci.
-
CEBBAN(E)
Sahrâ. Bayram namazını kılacak yer. * Mezarlık.
-
CEBBAR
(Sıfat-ı İlahiyedendir) İstediğini mutlak yapan, dilediğine muktedir olan. Büyüklük, azamet ve kudret sahibi. İmar eden Cenab-ı Hak. Kullarını ıslah edip tevbeye götüren Allah Teâl…
-
CEBBARANE
Cebbarcasına. Cebbar olana yakışacak tarzda.
-
CEBBARÎ
Cebbara mensub, cebbarlık, cebredicilik. Cebbarlık eden.
-
CEBCEB
Çok hasta deve yavrusu.
-
CEBE
Zincir veya halkadan örme zırh. Cevşen.
-
CEBE-PÛŞ
f. Zırh giyen.
-
CEBE'
Kuyu içinden çıkan toprak ki, etrafına öbek öbek dökerler.
-
CEBECİ
f. Eski Osmanlı İmparatorluğunun ordusunun zırhlı sınıfına mensub nefer.
-
CEBEL
Dağ, yüksek tepe. * Mc: Bir kavmin meşhuru ve büyüğü, âlim ve fâzıl kimse.
-
CEBEL-İ ARAFAT
Arafat Dağı.
-
CEBEL-ÜN NUR
Mekke dağlarından, Hira veya Hırra veya Harra Dağı. Peygamberimize (A.S.M.) ilk vahyin geldiği dağ.
-
CEBELİSTAN
f. Dağlık, dağlık yer.
-
CEBER (CEBERİYE)
(Ceberiyyun) Cüz'i iradeyi inkâr eden bir fırka-i dalle. Hak yolundan çıkmış, dalâlete düşmüş bir fırka. Bunların zıdları da Mu'tezile'dir.
-
CEBERUT
Azametin daha dâimîsi ve bâtınîsi. Büyüklük. Hâkimlik. Kudret, celadet. Fart-ı kibir ve azamet.
-
CEBHA'
Büyük alınlı kadın.
-
CEBHANE
f. Barut, kurşun, gülle, top, tüfek ve benzerleri gibi levazımat-ı harbiye ve bunların bulunduğu yer.
-
CEBHE
Yüz, ön taraf. Harp sahası. Muharebe edilen yer. * Alın. * Bir binanın veya o cinsten bir şeyin ön tarafı. * Gökteki ayın menzillerinden birisinin ismi olup arslan suretinin cephes…
-
CEBHE-SÂ
Yüz süren.
-
CEBİN
(Cebân) Korkak. Cesaretsiz. * Alın.
-
CEBİN-SÂ(Y)
f. Alın sürücü, alın süren.
-
CEBİR
Zabtetmek. Zor. Kuvvet. * Bir şeyi ıslah ve tamir etmek, düzeltmek. * Bâtıl bir fırka. * Mat: Harflerle yapılan hesab. * Tıb: Fevkalâde ameliyat, kırık kemiği sarıp bütünlemek. Kır…
-
CEBİRE
f. Halkın bir işe hazırlık yapması.
-
CEBL
İhtira, ibda. Yoktan yaratma.
-
CEBR-İ MÂFAT
Kaybedilen bir şeyin yerine başka bir şey bularak, onunla avunma.
-
CEBR-İ NOKSÂN
Noksanı tamamlama, eksiği ikmâl etme.
-
CEBRAİL
(Cebril, Cibril) Cenab-ı Hakk'ın emirlerini Peygamberlere (A.S.) bildiren büyük melek. Peygamberimiz Resul-i Ekrem'e (A.S.M.) Kur'ân-ı Azimüşşân'ı vahiyle getiren melek (A.S.).
-
CEBRE
Kemik sarmakta kullanılan ağaç. * Tahta parçaları.