Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
CEDİR
Lâyık, münasib, uygun. * Nihâyet, son. * Etrafı duvarlı yer.
-
CEDİYYE
(C.: Cedâyâ) Gövdeye yapışan kan.
-
CEDL
Yaratmak, halk. * Kuvvet. * Sağlam bükmek. * Azâ, organ, uzuv.
-
CEDR
(Cidr) Duvar. Hâil, perde, zar. * Bir ot adı.
-
CEDÛD
(C.: Cedâyid-Cüdüd) Sütü çekilmiş koyun.
-
CEDVA
Bol yağmur, rahmet. * Armağan hediye.
-
CEDVAR
Nebâtattan zerâvende benzer bir ottur ve mâcun yapılır.
-
CEDVEL
Liste. * Su kanalı. Kanal. * Doğru, düz çizgiler çizmeğe mahsus âlet.
-
CEDY
(C.: Cidâ-Ecd) Oğlak. * Burç adı.
-
CEDYE
(C. Cedâyât) Eyer altına konulan keçe.
-
CEEY
Su içmesi için deveyi çağırmak.
-
CEF'
Kenara çerçöp atmak. * Zâyi ve bâtıl olmak. * Koparmak. * Bir kabı eğip içindekini dökmek.
-
CEFA
Eziyet. Sıkıntı. Zulüm. * Bir şey yerinde durmayıp bir tarafa ayrılmak.
-
CEFA ENDER CEFA
Cefa içinde cefa. Azab içinde azab veya ayrılık.
-
CEFA-DİDE
f. Cefa çekmiş, cefa görmüş.
-
CEFA-KEŞ
f. Eziyete dayanan, cefa çeken, acıya katlanan.
-
CEFA-PİŞE
f. Gaddar, cebbar, zâlim. * Sevgili, mâşuk, sevilen.
-
CEFAF
Kuru olma, kuruma.
-
CEFAKAR
f. Eziyet eden, cefa eden. * Halk arasında: Eziyet çeken, cefa çekmiş mânalarında da kullanılır.
-
CEFALE
İnsan topluluğu.
-
CEFASET
Hazımsızlık ıztırabı, sindirim zorluğu.
-
CEFCAF
f. Hayâsız, ahlâksız kadın.
-
CEFCEF
Yüce, yüksek yer. * Katı yel.
-
CEFF
Kurumak.
-
CEFFAH
Mütekebbir kimse, gururlu kişi.
-
CEFFAR
(Cefr. den) Cifirci. Cifir yapan kimse.
-
CEFFE
Kalabalık, kütle. * Kalabalığın verdiği uğultu.
-
CEFFE-L KALEM
Düşünmeksizin, birden, hemen. * Kalemin yazısı kurumuş, silinmez. * Kat'i olan şey.
-
CEFFET
Cemaat, topluluk, çok adet.
-
CEFH
Fahirlenmek, mütekebbirlenmek, gururlanmak, kibirlenmek.
-
CEFİF
Kuru, kurumuş.
-
CEFİR
Ok koyulan kap, mahfaza.
-
CEFL
Yağmuru yağmış bulut.
-
CEFLA
Umumi ziyafet.
-
CEFN
Göz kapağı. * Asma çubuğu. * Bıçak ve kılıç kını.
-
CEFNAK
Gözleri büyük, rengi sarıya yakın bir kuşun adı.
-
CEFNE
(C.: Cifân) Su kabı, tekne, teşt. Büyük çanak.
-
CEFR
Dört aylık keçi oğlağı. * Geniş ve örülmemiş kuyu. (Bak: Cifr)
-
CEFV
Kaba muâmele.
-
CEFVE
Cefa, azar.