Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
CEFVET
Nezaketsizlik, kabalık, saygısızlık.
-
ÇEH
f. Kuyu, çukur.
-
CEHABİZE
Hakikatlerden, gerçeklerden haberi olanlar.
-
CEHAD
Nimet az olmak. * Ot uzamayıp kalmak. * Su az olmak.
-
CEHADET
Tezlik, acelecilik.
-
CEHALET
Bilmezlik, nâdanlık, ilimden ve her nevi müsbet mâlûmatdan habersiz olma. Cahillik.
-
CEHAM
Yağmur vermeyen bulut.
-
CEHAMET (CÜHUMET)
Yüz pörtümek, donuk yüzlü olmak.
-
CEHAN
f. Cihân, dünya, küre-i arz, arz. * Sıçrayan, fırlayan, acele ve çabuk hareket eden.
-
ÇEHAN
f. Damlıyan, damlayıcı.
-
ÇEHÂR
f. Dört, erbaa.
-
ÇEHÂR-DEH
f. Ondört.
-
ÇEHÂR-GÂNE
f. Dört unsur.
-
ÇEHÂR-PÂ
f. Dört ayaklı hayvan.
-
CEHARET
Sesin yüksek olması. Ses yüksekliği.
-
ÇEHARÜM
f. Dördüncü.
-
CEHBEZ
(C.: Cehâbize) Basiretli, ileri görüşlü kimse.
-
CEHCEHE
Çağırmak. * Irak etmek, uzaklaştırmak.
-
CEHD
Fazla çalışma. Güç ve kuvvetini sarfetme. İnsanın nefsine hâkim olması. * Azim, gayret, fedakârlık.* Takat.
-
CEHELE
(Cahil. C.) Câhiller. İlimden mahrum olanlar. Bilmeyenler. Nâdanlar.
-
CEHEMİYYE
Cebriye'den Cehm bin Safvan mezhebi üzere "Cennet ve Cehennem fânidir, iman mârifettir ve ikrar değildir" diyen bir tâife.
-
CEHENDE
f. Fırlıyan, sıçrayan. * Sıçramış, fırlamış.
-
CEHENDE-GÎ
f. Fırlayış, sıçrayış.
-
CEHENNEM
Allah yerine, tabiat, madde, sebepler vb. yaratılmış şeyleri ilâh kabul eden; Allah'a kul olacaklarına, arzularına ve heveslerine, başka insanlara ve mahlukata kul olanların işledi…
-
CEHENNEM-İ SUĞRÂ
Küçük cehennem.
-
CEHENNEM-NÜMUN
f. Cehennem gibi çok azab verici.
-
CEHER
Gündüzleyin bir şeyi görememek. (O kimseye "echer" derler)
-
CEHİR
(Cehr. den) (C.: Cüherâ) Yüksek sesle, bağırarak ve açık olarak söylenen. * Güzel, dikkate değer.
-
CEHİR-ÜS SAVT
Çok ve kuvvetli ses.
-
CEHİŞ
Halktan uzak olan.
-
CEHİZ
Karnından çocuk düşüren.
-
CEHL
Câhillik, bilmemezlik, ilimden mahrum olmaklık, nâdanlık, tecrübesizlik, gençlik.
-
CEHL-İ BASİT
Bilmediğini bilmek sûretiyle olan câhillik.
-
CEHL-İ MÜREKKEB
Bilmemekle beraber, bilmediğini de bilmemek.
-
CEHLİSTAN
f. Cehâlet âlemi. Cahilliğin olduğu yer.
-
CEHR
Görünmek, zâhir olmak. * Açıktan ve yüksek sesle olan söylemek veya okumak. * Tecvid'de: Harf hareke ile okunduğu zaman, mahreçte aralık kalmıyarak nefesin akmayıp, küllisi veya ek…
-
CEHRE
Açıkta ve belli olan şeyler. * Pamuk ve ipek sarılan masura.
-
ÇEHRE
f. Vech, yüz, surat. * Mc: Surat asmak, dargınlık. * Görünüş, şekil, zahir.
-
ÇEHRE-NÜMUD
f.Yüzünü gösteren, yüz gösterici.
-
ÇEHRE-PERDAZ
f. Ressam.