Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
CABLUS
f. Dalkavukluk, yaltaklanma. * Dalkavukluk eden, yaltaklanan.
-
CABLUSÎ
f. Dalkavukluk, yaltaklanıcılık.
-
ÇABÜK
f. Çabuk, seri, aceleli, hızlı, tez, hafif.
-
ÇABÜK-HIRÂMÂN
f. Sür'atli yürüyen. Çabuk yürüyen.
-
ÇABÜK-REV
f. Çabukça giden.
-
ÇAÇARON
İtl. Çok konuşan, çenesi düşük, geveze.
-
ÇAÇELE
f. Postal, ayakkabı, çarık, pabuç.
-
CADD
(Câdde) Ciddi, çalışkan, azimli.CA'D : Kıvırcık saç, şa're.
-
CADDE
Geniş, işlek, büyük yol. Anayol. şah-rah.
-
CADDE-İ KÜBRA
Büyük cadde. * Mc: En selâmetli yol. Kur'an yolu. Sahabe ve Peygamber vârisi olan büyük zatların, müçtehidlerin yolu.
-
ÇADER-İ KUHLÎ
Sema, gök. * Karanlık gece.
-
CADİ
(C. Cüdât) Sâil, dilenci.
-
CADİB(E)
Kusur görücü. Başkalarının noksan taraflarını gören.
-
CADİL
Gürbüz, kuvvetli, kavi, metin.
-
CADİS(E)
Viran, harap, yıkık. * Çorak, kurak, işlenmemiş, ekilmemiş toprak, gelir getirmeyen boş arazi.
-
CADI
Avrupa'da putperestlik çağından beri gelen bir inanca göre, şeytanın gücünü kullanarak büyü yolu ile insanlara kötülük eden, felâketler getiren kadın. Bu bâtıl inanç yüzünden birço…
-
CADU
f. Büyücü, cadı. * Hortlak, gulyabani. * Acuze, çirkin kocakarı. * Çok güzel söz.
-
CADU-FENN
f. Büyücü, sihirbaz.
-
CADU-GER
f. Büyücü, sihirbaz.
-
CADU-SUHEN
f. Sihirlercesine söz söyleyen.CA'F : Atmak, yere vurmak.
-
CAFCAF
f. Ahlâksız, iffetsiz kadın.CA'FER : Küçük akarsu, çay.CA'FERÎ : Şiilerden İmam-ı Ca'fer-i Sâdık Hazretlerine bağlı olduklarını iddia edenler.Bütün mânâsıyla İslâmiyet'e bağlı olup…
-
CAFÎ
Cefa eden, eziyet veren.
-
CAFİL
Yürürken çabuk olan kimse.
-
CAFÛN
Karpuz.
-
ÇAĞ
Zaman, vakit, esnâ, hengâm, mevsim. * Yaş. * Boy, kamet, tenâsüb, lüzumu derece semizlik.* Devir, tarih çağları. (İlkçağ, Ortaçağ, Yeniçağ, Yakınçağ.)
-
ÇAĞATAY
Cengiz Han'ın oğlu Çağatay Han'ın ismine nisbetle Mâvera-ün Nehr taraflarında oturan Doğu Türklerine ve edebî lisan olarak kullandıkları Doğu Türkçesine verilen isimdir.
-
ÇAĞDAŞ
(Bak: Asrî)
-
ÇAĞDIŞI
Askerliğe alınma çağı dışında. * Çağın fikirlerine felsefesine uymayan. Bu mânada bazı kimselerin kelimeyi hakaret olarak kullanmaları dar görüşlülüğün ve cehaletin neticesidir. Çü…
-
CAGER
f. Kuş kursağı.
-
ÇAĞLA
(Çağala) Badem, erik, kayısı gibi yemişlerin yenebilen ham meyvesi.
-
ÇAĞLAR
Kayalara veya setlere çarparak, yerden köpürerek düşen su. Şelâle, çağlayan.
-
ÇAĞRIŞIM
Psk: Bir idrakla kazanılan bir fikrin başka bir idrak (algı) ile kazanılan fikir arasında bağıntı kurulması, birinin diğerini hatıra getirmesidir. Bu bağıntı zaman ve mekânda yakın…
-
ÇAĞZ
f. Kurbağa. * Korku, havf. * Kapandığı halde hâlâ içinde cerahat bulunan yara. * Ah ü fizar. İnilti.
-
CAH
(Câhe) f. Makam, mansıb. Kadr, itibar.
-
ÇÂH
(Çeh) f. Kuyu. Çukur.
-
ÇÂH-I BÜN
Kuyu dibi.
-
ÇÂH-I YUSUF
Hz. Yusufun (A.S.) kardeşleri tarafından atılmış olduğu kuyu.
-
ÇÂH-I ZEMZEM
Zemzem kuyusu.
-
CAHAN
Yediği fayda etmeyip geç büyüyen çocuk.
-
CAHAR
Kuyunun içinin geniş olması.