Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
CAHB
(C.: Echibe) Ebücehil karpuzu. * Korkudan dolayı kederli olmak.
-
CAHCAH
(C.: Cehâcih) Ulu, şerif kişi.
-
CAHCAHA
Gönlünde olan sırrını gizlemek. * Çağırmak. * Su sesi.
-
CAHD
Bile bile inkâr etme.
-
CAHD-I MUTLAK, CAHD-I MÜSTAĞRAK
Arab gramerinde menfî olan iki geniş zaman sigası. Muzari fiillerinin başına (Lem; $ ) ve (Len $) getirilerek olur.
-
CAHDEL
Semiz.
-
CAHDEM
(C.: Cehâdim) Ekin tarlası.
-
CAHDER
Kısa boylu.
-
CAHF
Övünme, fahr. * şeref.
-
CAHFEL
Dudakları kalın olan kimse. * Asker. * Zenginlik.
-
CAHFELE
(C.: Cehâfil) At dudağı.
-
CAHH
Ayakları uzun, yeşil çekirge.* Adamın beli bükülüp eğilmek.
-
CAHÎ
(Cahiye) Aşikar, aleni, açık, meydanda ve herkesin gözleri önünde olan.
-
CAHİD
Bildiği halde inkâr eden. Ayak direyen.
-
CAHİF
Uykusunda dişini öttürmek. * Çok fazla hafiflik üzerine olmak. * Nefis, ruh. * İnsanın karnından çıkan ses. * Kısa. * Çok asker.
-
CAHİL
Tecrübesiz. Bilgisiz. Genç. Toy. * Allah'ı unutmuş olan. Gafil. (Dünya ve kâinatta Allah'ın bunca eserleri sergilenip dururken bunların sanatkârını ve yaratıcısını tanımamak cahill…
-
CAHİL-İ ANÛD
İnatçı cahil.
-
CAHİLANE
f. Câhillikle, câhilce, câhil kimseye yakışır şekilde.
-
CAHİLE
(C.: Cevâhil) Değirmen çarkı.
-
CAHİLİYYET
Cahilliğe âit. * İslâmiyet'ten önceki câhiliye devrine âit. Cahiliyet sadece İslâmiyet öncesine ait değildir. Bu gün "tabiatçılık, maddecilik" gibi çeşitli adlarla eski puta tapıcı…
-
CAHİM
Şiddetli ve kat kat birbiri üzerine yanan ateş. Çukur yerde yanan ateş. * Cehennem'in bir tabakası.
-
CAHİMÎ
Cehennem gibi.
-
CAHİYEN
Aşikâr olarak, alenen.
-
CAHİZ
Cesur, cesaretli, yiğit.
-
CÂHIZ
Asıl ismi Amr İbn-ül Bahr olan ve gözünün hadekası çıkık olduğu için bu isimle anılan büyük bir Arab edibi. * Patlak gözlü adam.
-
CAHL
Çekirge gibi bir büyük arı. * Büyük kırba. * Ters yuvarlayan bir böcek.
-
CAHMA'
Gözleri büyük ve çok kırmızı olan kadın.
-
CAHME
Nazar değdiren göz. * Kat kat ve şiddetli yanan ateş.
-
CAHMERİŞ
(C.: Cehâmir) Çok yaşlı kadın. * Eşek sıpası.
-
CAHRE
Şiddet ve kıtlık yılı. * Yemek.
-
CAHREME
Darlık. * Kötü ahlâk.
-
CAHŞ
(C.: Cihaş-Cuhşâ) Eşek sıpası. * Kolan eşeğinin erkeği.
-
CAHŞE
Eşek sıpasının dişisi. * Çobanın eline dolayıp eğerdiği ip.
-
CAHSUK
f. Orak.
-
CAHÛD
(Cahd. dan) İsrarla inkâr eden. Muannidce, isnat edilen bir sözü kabul etmeyen. * Yahudi.
-
CAHÛF
Mağrur, kibirli, kendini beğenmiş.
-
CAHZEM
Gözleri büyük olan kimse.
-
CAİBE
(C.: Cevâib) Halkın ağzında gezen haber.
-
CAİL
Cevelân eden. Yerinde durmayıp hareket eden.
-
CAİR
Mâni, engel. * Eğri. * Çok, kesîr. * Eziyet eden. Cevreden. Zulmeden.