Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ÇAM
f. Eğrilme, bükülme. * Salınma.
-
CAM-I GEVHERÎ
Billur kadeh.
-
CAM-I MEMLÛ
Dolu kadeh.
-
CAM-I SEHER
Güneş, şems.
-
CAM-I SİM
Sevgilinin çenesi.
-
CAM-I TEHÎ
Boş kadeh.
-
CAM-I ZERRİN
f. Altın kadeh. * Tas: Allah âşıkının kalbi. * Bir kasaba adı. * Bir şarab adı.
-
CAME
f. Evde giyilen bol elbise. Elbise, çamaşır. Sevb, libas.
-
ÇÂME
f. şiir ve gazel. Manzume.
-
CAME-DUZ
Terzi, elbise diken.
-
CAME-GÎ
f. Hâdim ve hizmetçilere verilen ücret ve elbise parası. * Tüfek fitili. * Elbiselik kumaş.* Hizmetkâr, hademe, hâdim.
-
ÇÂME-GÛY
f. Şair.
-
CAME-İ FENA
Kefen.
-
CAME-İ HASSA
Tar: Osmanlı padişahlarının verdikleri elbiselik kumaşlar.
-
CAME-İ HAYAT
Hayat elbisesi, ömür.
-
CAME-İ ÎDÎ
Bahar çiçekleri. Kırmızı renkli elbise. * Bayram elbisesi.
-
CAME-İ NEVRUZÎ
Rengârenk elbise. * Bahar geldiğinde açan çeşitli çiçekler.
-
CAMEDAR
f. Elbiseyi muhafaza eden kimse. * Vestiyer.
-
CAMEHAB
f. Yatak.
-
CAMEKÂN
f. Elbise soyunulacak yer. * Camlık.
-
CAMEŞUY
(C.: Câmeşuyân) f. Çamaşırcı, çamaşır yıkayan.
-
CAMGER
f. Cam yapan sanatkâr, camcı ustası.
-
CAMGÛL
f. Külhanbeyi.
-
CAMHANE
f. Cam fabrikası.
-
CAMÎ
(Molla Camî) Hi: 817-898 Büyük bir İslâm müellifidir. Asıl adı: Abdurrahman'dır. Yüze yakın eser vermiştir.
-
CAMİ
İslâm mâbedi. İbadet yeri olan bina. * Cem'edici, toplayıcı, içine alan. * Cem'etmiş, toplamış bulunan, hâvi ve muhit olan. * Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtu Vesselâm bütün evvel ve âh…
-
CAMİ-İ EMEVÎ
şam şehrinde büyük bir câmidir.
-
CAMİ-İ KEBİR
Büyük cami.
-
CAMİ-İ KUR'AN
Kur'an-ı Kerim'i toplayan mânâsında olup, Halife Hz. Osman (R.A.) kasdedilir.
-
CAMİ-ÜL EZHER
Mısır'daki en büyük üniversitenin adı.
-
CAMİ-ÜL HURUF
Kitap te'lif eden, müellif, yazar.
-
CAMİ-ÜL KELİM
Vecize. Kısa olup çok mânaya gelen söz.
-
CAMİ-ÜL MEHASİN
Güzel vasıfları huyları kendinde toplamış bulunan.
-
CAMİA
Topluluk. Birlik. Kütle. * Dâr-ül fünûn.
-
CAMİD
(Câmide) Ruhsuz, sert, katı madde. Cansız.
-
CAMİH
Başı sert hayvan.
-
CAMİİYYET
Câmi'lik, toplayıcılık. * Çok şeylerle alâkalılık. * Pek ziyâde mânâları ve şeyleri hâvi olmak.(Evet hayatın öyle bir câmiiyyeti var; âdeta umum kâinata tecelli eden ekser Esmâ-i H…
-
CAMİL
Çobanla olan deve sürüsü.
-
CAMİS
Cansız, camid. * Letâfeti gitmiş olan elbise.
-
CAMİT
Eski ve Ortaçağlarda Giresun ile Samsun arasında kalan dağlık mıntıkaya verilen ad. Osmanlılar zamanında bu kelime Canik olarak kullanılmıştır.