Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ÇAMULARİ
Himalaya dağlarına bağlı bir dağ silsilesi.
-
CAMUS
Su sığırı. Manda. Kömüş.
-
CAN
f. Yaşayış. Diride olan kudret, kuvvet. Hayat cevheri. Madde ilimleri, maddenin; hayat ilimleri (biyolojik ilimler) hayatın ne olduğunu açıklıyamamışlardır. Aslında bunların konusu…
-
CAN-AFERİN
f. Yaratıcı.
-
CAN-AVER
Zihayat, canlı, yaşayan. Hayatdar. * Domuz, canavar, hınzır. * Zararlı hayvan.
-
CAN-AZAR
f. Can yakan, can inciten, eziyet veren. Acı çektiren.
-
CAN-BAHŞ
f. Hayat bağışlayan, can veren. Sevgili. Cenâb-ı Hak. Allah.
-
CAN-EFŞAN
f. Bir dâvâ uğrunda canını veren, canını feda eden.
-
CAN-FERSA
f. Can dayanamıyacak derecede.
-
CAN-GEZA
f. Ruh sıkıcı, can sıkıcı. Tehlikeli olan, öldürücü.
-
CAN-GÎR
f. Can sıkıcı, ruh sıkıcı.
-
CAN-GÜZAR
f. Cana dokunan, candan geçer olan.
-
CAN-NİSAR
f. Canını harcayan, canını fedâ eden.
-
CAN-ŞİKEN
f. Azrâil (A.S.)
-
CAN-SİTAN
f. Can çıkarıcı, ruh alıcı. İnsana bela olan. Güzel.
-
CANA
f. Ey sevgili! Ey can!
-
CANAN
f. Sevgili, güzel, sâhib-i cemâl. * Canlar, ruhlar.
-
CANAVAR
f. Can alıcı, kahredici. * Vahşi, yırtıcı hayvan. Kurt.
-
CANBAZ
(C.: Canbazan) Can ile oynayan, canını tehlikeye koyan, canbaz. * Hayvan alış-verişi ile uğraşan kimse. * Aldatan, hilekâr, hile yapan. * Eskiden atlı fedai asker.
-
CANBELEB
Ölecek halde, canı dudakta.
-
CANDADE
f. Bir şeye candan bağlanmış. Can vermiş, candan bağlanan.
-
CANDANE
f. Tepe ile alın arasındaki yer, bıngıldak. Beyin.
-
CANDAR
f. Diri, canlı, zihayat, ziruh. * Silâhlı kimse. * Muhafız, koruyucu, emniyet memuru. * Yol yiyeceği, azık.
-
CANE
f. Silah.
-
ÇANE
f. Çene.
-
CANFEZA
Gönüle ferahlık veren, can artıran. * Ayın 23. gününe verilen ad.CAN-GÂH $_ : f. Can evi. * Can azaltıcı.
-
CANHIRAŞ
f. Dayanamıyacak derecede acı ve keder veren.
-
CANÎ
f. Candan sevilen.
-
CANİ
Cinayet işlemiş olan. Birisini öldürmüş veya yaralamış bulunan. Caniler nasıl haksız yere insanı öldürüyorlar ve onların hayatlarına son veriyorlarsa; kâfirler, inkârcılar, dinsizl…
-
CANİB
f.Yan, yön. Cihet, taraf. Yüksek taraf.
-
CANİBEYN
İki taraf, iki cânib, iki yan.
-
CANİH(A)
(Cünha. dan) Suç işlemiş, mücrim, cinayet işleyen.
-
CANİHA
Bir tarafa meyleden veya bir cenahı tutan. * Göğüs altındaki iyeği.
-
CANİŞİN
Birinin yerine geçen, birinin yerine vekâlet eden. Vekil.
-
CANKURTARAN
t. Ölüm tehlikesinde olanları kurtarmak için kullanılan vasıta. * Hasta ve yaralıları hastahaneye taşıyan otomobil. Ambulans.
-
CANN
Ateşten mahlûk cinlerin babası olan. * Bir beyaz yılan cinsi. * Cin taifesi. İnsanlardan evvel yaratılan bir nevi mahlûklar, cinler. (Bak: Cinn)
-
CANPERVER
f. Kalbi ferahlandıran. Ruha hoş gelen.
-
CANRÜBA
f. Gönül alan, gönül kapan dilber.
-
CANŞİKÂF
f. Can yaralayıcı, can yırtıcı.
-
CANŞİKÂR
f. Öldürücü. * Mc: Can avlayan veya öldüren. Sevgili, mahbub.