Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
CARİF
Yıkıp harap etmek.
-
CARİH
Yaralayan. Yara açan. * Cerheden, çürüten. * Avcı hayvan.
-
CARİHA
(Müe.) Yaralayan. * Kol, ayak gibi her bir vücud azâsı.
-
CARİM
Cürüm ve kabahat sahibi. Suçlu. * Ailesinin maişetini kazanan. * Kesen. * Hurma toplayan.
-
CARİN
Aşınmış ve eskimiş bez.* Belirsiz yol. * Yılan yavrusu.
-
CARİS
Yaygaracı, geveze, terbiyesiz, güldürücü. Çala çaldıran.
-
CARİYE
Geçer olan, akıcı olan. Seyreden giden. * Güneş, şems. * Gemi. * Cenab-ı Hakk'ın in'âm eylediği rızık ve nimet. * Genç ve iyi hizmet eden kadın. Muharebede İslâm düşmanlarından esi…
-
ÇARIYAR
(Bak: Çaryâr)
-
ÇARK
f. (Çarh-Çerh) Dönen pervaneli tekerlek. * Vapur, değirmen ve dolap çarkı. * Bir makinenin dönen tekerleği, çok zaman bu tekerlek makineyi çalıştırır. Her çeşit tekerlekli makine.…
-
ÇARK-I FELEK
Bir makine veya dolaba benzetilen gökyüzü. * Mc: Tâlih, baht. * Yakıldığı zaman dönerek ateşler püskürten bir çeşit donanma fişeği. * Bir nevi sarmaşıklı nebat çiçeği.
-
ÇARMIH
f. (Çar: Dört; Mıh: Çivi) Salib. Suçluyu haça germek için kurulmuş, haç şeklinde darağacı. * Geminin direkleri başından aşağıya inen kalın ipler.
-
ÇARPA
f. Eşek, deve, koyun v.s. gibi dört ayaklı hayvanlar.
-
CARR
Çeken, çekici. Sürükleyici. * Harf-ı cer.
-
CARRE
Komşu kadını. * Yularından çekilen deve.
-
ÇARŞAF
Yatağın üstüne serilen veya yorgana kaplanan bez örtü. * Kadınların kullandığı baştan örtülen, pelerinli eteklikli sokak elbisesi. Kadınların örtünmesi farzdır. Bu maksatla çarşaf…
-
CARŞEB
f. Çarşaf, cilbab.
-
ÇARSU
f. Dört taraf. Dört tarafı olan şey. * Çarşı, pazar.
-
ÇARTA(RE)
f. Dünya, âlem, küre-i arz. * Dört unsur. * Dört teli olan kemençe.
-
CARÛ(B)
f. Süpürge.
-
ÇÂRUB
f. Süpürge.
-
CÂRÛB-ZEN
f. Süpürücü, çöpçü.
-
ÇÂRUB-ZEN
f. Süpürücü.
-
CARUD
Nasrani rüesasından olup Şam'ın da reislerindendi. Kitablarında Hz. Peygamber'in (A.S.M.) vasıflarını görüp imân edenlerdendir. Asr-ı Saâdetten önce yaşamıştır.
-
ÇARUĞ
f. Çarık.
-
ÇARÜM
f. Dördüncü.
-
CARÛR
Sel arkı.
-
CARÛRE
Kapı ökçesinin yeri.
-
ÇAŞ
f. Tahıl yığını, hububat.
-
CASELİK
Katolik. Başpiskopos, başpapaz, büyük papaz, patrik.
-
CASİM
Şam diyarında bir köyün adı.
-
CASİR
(Cesaret. den) Cesaret eden, cesur, cesaretli.
-
CAŞİRİYYE
Kuşluk vakti yenen yemek. Kuşluk yemeği.
-
ÇAŞİT
Casus.
-
CASİYE
Diz çökmüş.* Topluluk, cemaat. * Yığın, taş yığını.
-
CÂSİYE SURESİ
Kur'an-ı Kerim'in 45. sûresi olup Mekke-i Mükerreme'de nâzil olmuştur. Şeriat, Dehir Suresi de denir.
-
CASLİK
(Cesâlik) Nasrâniler hakîmi. * Çokluk, kesret.
-
ÇAŞNİ
Çeşni, lezzet, tad. Yemeğin tadına bakmak için ağza alınan miktar, tadımlık.
-
CASS
Alçı taşı. * Kireç.
-
CASSAS
Sıvacı, kireççi.
-
CAST
f. Üzüm teknesi. Üzümün sıkıldığı yer.