Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
EHBAR
(Habr. C.) Âlimler. Yahudi âlimleri. * Sürurlu anlar.
-
EHDÂB
(Hüdb. C.) Kirpikler.
-
EHDÂB-I MÜHTEZZE
Titrek kirpikler.
-
EHDAF
(Hedef. C.) Hedefler, nişan alınan yerler. * Yüksek yerler. * Meramlar, talebler, arzular, istekler, gayeler, maksadlar, kasıtlar.
-
EHDAK
(Bak: Ahdâk)
-
EHDAM
İnce belli.
-
EHDEB
Kirpikleri sık ve uzun olan adam.
-
EHDER
Sarkık dudaklı.
-
EHEMM
Çok mühim olma, daha mühim. Çok kıymetli, çok lüzumlu.
-
EHEMMİYET
Mühim olma, ağırlık, değerlilik, dikkate değer olma, dikkat ve ihtimam, kıymet, nazar-ı dikkati çekme.
-
EHEVAT
(Uht. C.) Kız kardeşler. * Kadın arkadaşlar. * Benzer şeyler.
-
EHEVATININ MA-Fİ'Z-ZAMİRLERİ
Kardeşlerinin içinde gizli olan şeyler.
-
EHİBBA
(Habib. C.) Habibler, dostlar, sevgililer.
-
EHİL
(Bak: Ehl)
-
EHİLLA
Dostlar, kardeşler. (Bak: Ahillâ)
-
EHİLLE
(Hilâl. C.) Hilâller. Yeni hilâl şeklinde olanlar.
-
EHİR
(Bak: Ahîr)
-
EHL
(Ehil) Yabancı olmayan, alışık olduğumuz. * Dost, sahip, mensup. Evlâd, iyal. Kavm, müteallikat. Usta, muktedir ve becerikli anlamıyla ehil ve ehliyet İslâmiyette önemli bir husust…
-
EHL-İ ÂLEM
Âlemin ehli olan insanlar.
-
EHL-İ ARZ
Dünyadakiler. Yerdekiler.
-
EHL-İ BEYT
Ev ehli, evdeki çoluk çocuk. Daha ziyade Hz. Peygamberimizin (A.S.M.) evine mensub olanlar bu isimle anılırlar. (Bak: Âl-i Abâ)
-
EHL-İ BİD'A
(Bak: Bid'at)(Ehl-i bid'a, ecnebi inkılâbcılarından böyle meş'um bir fikir aldılar ki: Avrupa, Katolik Mezhebini beğenmeyerek başta ihtilâlciler, inkılâbcılar ve feylesoflar olarak…
-
EHL-İ CEBR
Cebriyye, cebriyye fırkasından olan. (Bak: Ceberiye)
-
EHL-İ CEHL
Bilgisizler, câhiller.
-
EHL-İ DALÂLET
Dalâlette olanlar.
-
EHL-İ DİKKAT
Dikkatliler, dikkat sahipleri.
-
EHL-İ DİL
(Ehl-i kalb) Kalbi uyanık, basireti ziyade olan. Gönül ehli. Mâneviyata çok kıymet veren, kalben Cenab-ı Hakk'a çok yakınlık hissedip çok hikmetlerden anlayan zât.
-
EHL-İ DİYÂNET
Din işlerinden anlayanlar. Dindarlar.
-
EHL-İ DÜNYÂ
Dünyaya haddinden ziyade kıymet veren, maddeci kimse.
-
EHL-İ EBED
Ebedî olanlar, ebedîler.
-
EHL-İ EMSAR
Şehir halkı, kasaba halkı.
-
EHL-İ GAFLET
Gafletde olanlar. Gafiller.
-
EHL-İ GARET
Yağmacı, çapulcu.
-
EHL-İ HADARET
şehirlerde yaşayan. Medeni.
-
EHL-İ HAK
f. İmân, İslâmiyet ve Hak yolunda olan. Hak mezhebde olan. Hakka, hakikata vâsıl olmuş olan.
-
EHL-İ HÂL
f. Hâlden anlayıp, duruma göre idâre eden kimse. İlâhi tecellilere ve mânevi feyze mazhar olan.
-
EHL-İ HİBRE
f. Ehl-i vukuf. Bilirkişi. Meselenin künhüne vâkıf mütehassıs zât.
-
EHL-İ HİDAYET
Hidâyette ve doğru yolda olanlar. Hidâyete erişmiş kimseler.
-
EHL-İ HİKMET
Hikmet ehli, hikmet bilen.
-
EHL-İ HÜKÜMET
Hükümete mensup kimseler, milleti idare edenler.