Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
FA
Osmanlıca alfabenin 23'üncü harfi olup ebcedî değeri 80'dir.
-
FA-ÜL FİİL
Gr: Bir fiilin aslî harflerinden birinci harfi.
-
FA'AL
(Mübalâgalı ism-i fâil) Çok işleyen ve çalışan. Durmayıp işleyen. Çalışkan. Devamlı iş yapan.
-
FA'ALÂNE
f. Hiç durmazcasına çalışarak. Daima çalışır surette.
-
FA'ALİYET
İş görmek, çalışmak. Boş durmayış.
-
FA'ALÜN LİMA-YÜRİD
"Kayyumiyet sırrıyla ve faaliyet-i daimesiyle her an istediğini istediği gibi yapar." meâlinde bir âyettir.
-
FA'FA'
Kasap. * Çoban. Hafif kimse.
-
FA'FAA
Çobanın koyunu çağırması. Çağırıp "fâfâ" demek.
-
FA'FAÎ
Koyun çobanı.
-
FA'L
İşlemek mânâsına mastar.
-
FA'M
Dolu.
-
FAAL
Balta sapı. * Kerem.
-
FAALE(T)
(Fâil. C.) Fâiller, özneler, iş yapanlar.
-
FAALİYET-İ RUBUBİYET
Allah'ın rububiyet faaliyeti ve icraatı.(Hâlik-ı Zülcelâl hayret-nümâ, dehşet-engiz bir surette bir faaliyet-i Rububiyetiyle, mevcudatı mütemadiyen tebdil ve tecdit ettiğinin bir h…
-
FABRİKA
Sanayi mâmüllerinin büyük ölçüde imal edildiği yer.
-
FACİ'
(Fâcia) Büyük belâ. Musibet. Acıklı. Elem verici hâdise. (Dram)
-
FÂCİA-ENGİZ
Fâcialı. Çok acıklı.
-
FÂCİA-NÜVİS
f. Acıklı ve hazin tiyatro romanı yazan kimse.
-
FACİAT
Fâcialar, belâlar, musibetler.
-
FACİR
Haktan sapan. Haram ve günaha dalmış kötü insan. Günah işleyen. (Bak: Fecir)
-
FACİRE
Kötü hayata alışmış, ahlâksız kadın. Günahkâr.
-
FADIL
(Bak: Fâzıl)
-
FADIR
(C: Füdr) Zayıf. * Âciz, güçsüz. * Yaşlı dağ keçisi.
-
FAĞFUR
Yarı şeffaf Çin porseleni. Çok kıymetli porselenden yapılan yemek kabı. Çin yapısı. * Eskiden Çin İmparatoruna verilen isim.
-
FAGIRE
Hind nilüferi denilen bitkinin kökü.
-
FAGOSİT
yun. Organik yahut inorganik maddeleri alıp sindirebilen hücre.
-
FAGR
Açmak.
-
FAHAMET
(Fehâmet) Büyüklük. Kadr ü şânı yüksek. (Eskiden büyük zatlara veya sadrazamlara karşı kullanılan hitab şekli idi. Fehametli Sultânım... gibi)
-
FAHAMET-LÛ
Osmanlı İmparatorluğu devrinde sadrazama, prenslere ve Mısır Hidivi'ne verilen bir ünvan.
-
FAHAMET-PENAH
f. Yegâne müracaat edilecek en büyük makam.
-
FAHEKA
Vurulduğu yerden kan çıkartan kılıç ve neşter parçası.
-
FAHH
Ağ, kapan, tuzak.
-
FAHH-UL FÂR
Fare kapanı.
-
FAHHAM
Kömürcü.
-
FAHHAR
Çok öğünen. Çok iftihar eden. Fahur. * Çanak, Çömlek. Toprak testi.
-
FAHHARE
Ağaç kap.
-
FAHHARÎ
Çanak, çömlek, testi ve bardak yapan kimse.
-
FAHHAŞ
Her cins fenalık ve kötülükleri şahsında toplamış olan kimse.
-
FAHİM
(Fahm. dan) İtibâr ve nüfuz sâhibi olan, büyük zât.
-
FAHİMÂNE
f. İtibar ve nüfuz sahibi kimseye yakışır şekilde, fahim olana yakışacak surette.