Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
FEDERASYON
Fr. Bir kaç devletin bir devlet meydana getirecek şekilde birleşmesi. * Aynı çeşitten bir çok kurulların meydana getirdiği birlik.
-
FEDEVKES
Arslan, esed.
-
FEDFED
(C: Fedâfid) Düz yer. * Büyük sahrâ. * Yaban. * Yüksek mekân. * Sığır buzağısı.
-
FEDG
Baş yarmak.
-
FEDGAM
(C: Fedâgım) Güzel, gökçek kişi.
-
FEDH
Bir kimseyi borca sokmak. * Ağır işe giriftar etmek.
-
FEDÎD
Ses, savt, sada.
-
FEDİR
Akılsız, ahmak kimse. * Zayıf ve âciz kimse.
-
FEDK
Atmak. * Tezyin etmek, süslemek.
-
FEDM
Ahmak, bön, kalın kafalı, budala. * Yaşamak. * Yaşlanmak, ihtiyarlamak. * Yorulmuş, sakil kimse.
-
FEDN
Kısaltmak.
-
FEEL
(C: Fuul) Fal tutmak.
-
FEGA
Buğdayın çürümesi. * Hurma koruğunun çürümesi ve çürüğü.
-
FEGAK
Haremini yabancılardan sakınmayan, kaltaban.
-
FEGAM
Haris olmak.
-
FEGANE
f. Düşük (çocuk).
-
FEGV
Kına çiçeği.
-
FEHA
(C: Efhâ) Çorbaya katılan veya dövüp yemek üzerine ekilen bir ot. * Soğan.
-
FEHAHE
Yorulmak. * Aciz olmak, güçsüzleşmek.
-
FEHALE
Erkeklik, aygırlık.
-
FEHAME
Ululuk, büyüklük.
-
FEHAVA
(Fehavi) (Fehvâ. C.) Mefhumlar, kavramlar, anlamlar, mânâlar.
-
FEHC
(C: Efhac-Fahcâ) İnsanın veya hayvanın iki baldırının arası birbirine yakın olması.
-
FEHCA'
Râzı olmak.
-
FEHD
(C: Fühud) Pars denilen canavar. * Semer ortasındaki mıh. * Gafil olmak.
-
FEHEK
Dolu olmak.
-
FEHEKA
(C: Fihâk) Buzağı başı.
-
FEHEM
(Fehim - Fehm) Anlayış. Zihnen kavrayış.
-
FEHH
Yorulmuş âciz kişi.
-
FEHHA
Uyku içinde horlamak. * Çağırmak.
-
FEHHAD
Parsa av öğreten.
-
FEHHAM
Çok anlayışlı, pek zeki, en çok anlayan.
-
FEHHE
Zillet, horluk. * Yaramaz söz.
-
FEHÎC
Yılan sesi.
-
FEHÎL
Kerim, cömert adam. Ulu ve kuvvetli kimse.
-
FEHÎM
(Fehm. den) Anlayışlı, akıllı, zeki (kimse.)
-
FEHİM
(Bak: Fehem)
-
FEHÎRE
İçine kızmış taşlar bırakarak kaynatılan ve üzerine un konulan ayran.
-
FEHLEL
Bâtıl.
-
FEHM
Ulu kişi.