Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
FEHME
(C: Fuhem-Fuhum) Kömür. * Karanlık.
-
FEHS
(C: Efhâs) Her nesnenin içi.
-
FEHT
Ay aydınlığı, ay ışığı.
-
FEHUR
Fahirlenen, övünen. * Nazlanan. * Büyük nesne. * Büyük deve.
-
FEHVA
(C.: Fehâvi) Mefhum, kavram, anlam, mânâ.
-
FEHZ
(C: Efhâz) Kişinin gayet yakın olan kabilesi. * Uyluk.
-
FEK' (FÜKU)
Üzüntü veya kızgınlıktan dolayı başını aşağı eğip, nereye gittiğini bilmeden gitmek.
-
FEKAHE
Latife etmek, şaka yapmak. * Gururlanmak, tekebbürlenmek.
-
FEKAHET
Lâtifecilik, şakacılık.
-
FEKİH
Mütekebbir, gururlu ve şerli kimse.
-
FEKK
Açmak. Ayırmak. * Kırmak. * Kaldırmak. * Kesmek. * El ve bilek, yerinden burkulup çıkmak. * Rehin verilen şeyi kurtarıp çıkarmak. * Köle azadetmek. * Pir-i fâni olmak.
-
FEKK-İ İZAFET
(Bak: İzafet-i maktu')
-
FEKK-İ MÜHÜR
Mühürü bozma.
-
FEKK-İ RÂBITA
Alâkayı kesme. Bağı koparma.
-
FEKK-İ REHN
Rehini kurtarma.
-
FEKKEYN
İki çene. Alt ve üst çene.
-
FEKN
Nâdim olmak, pişmanlık duymak.
-
FEKR
Etraflıca düşünme.
-
FEL'
Yarmak.
-
FELÂ
Öyleyse. O zaman. O halde... (gibi mânalara gelir.)
-
FELA (FELAT)
(C: Felevât) Sahra, çöl.
-
FELÂ CEREM
Şüphesiz. Muhakkak. * Düşündürücü değil.
-
FELÂH
Selâmet. Saadet. Kurtuluş. Hayır ve ni'metlerde refah, rahatta dâim olmak. Fevz ve zafer. Necat ve beka. * Sahur yemeği. * Şakketmek.
-
FELÂH-I VATAN
Vatanın kurtuluşu. Vatanın selâmeti. * Tar: 10 Şubat 1920'de İstanbul Mebuslar Meclisi'nde teşekkül etmiş olan bir grup.
-
FELAH-YAB
f. Kurtulan, kurtuluşa eren, felah bulan.
-
FELAHAN
f. Sapan. Taş atmaya mahsus âlet.
-
FELAHAT
Çiftçilik, ekincilik, ziraat, haraset. (Bak: Filahet)
-
FELAK
Tan zamanı, subh, fecir. * İki tepe arasındaki düzlük. * Bütün mahlukat. * Suçlunun ayağına vurulan tomruk, falaka. * Cehennem.
-
FELAK SURESİ
Kur'an-ı Kerim'de 113. suredir. Nâs Suresiyle beraber ikisine Muavvezeyn; İhlâs suresi ile beraber olursa üçüne Muavvezât adı verilir. (Bak: Muavvezetan)
-
FELAKET
Belâ, musibet, âfet, dâhiye. Bedbahtlık.
-
FELAKETDİDE
Felakete düşmüş. Felâket görmüş olan.
-
FELAKETZEDE
f. Belâya uğramış, bir musibete düşmüş, acınacak hale gelmiş olan.
-
FELAN
İnsanlar içinde alem isimlerden kinâye bir isim.
-
FELASİFE
Felsefeciler. Filozoflar, felsefe ile uğraşanlar. * Düşüncesiz, kaygısız, rahat yaşayanlar. * Dinsizler.
-
FELASİFE-İ YUNAN
Yunan feylesofları.
-
FELAT
Sahrâ, çöl. şenliksiz yer.
-
FELC
Nüzul, inme. Vücudda bir kısmın veya çok kısımların hareket etmekten âciz kalışı. * İki kısma yarılmak. * Küçük nehir. * Fevz, zafer.
-
FELCES
Haris kimse. * Baldırı ve mak'adı zayıf olan kadın.
-
FELEC
Küçük nehir. * Dişlerin seyrek olması. * El eğriliği.
-
FELEHDEM
Büyük deniz. * Hafif nesne.