Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
FERH
Civciv. Tavuk veya kuş yavrusu. * Nebatların diplerinde çıkan filiz.
-
FERHAL
f. Karışık ve kıvırcık olmayan uzun saç.
-
FERHAN
(C.: Ferâhî) Ferahlı. Sevinçli. Şâdan. Mesrur.
-
FERHAŞ
f. Kavga, savaş, muharebe, dövüş.
-
FERHAT
Rahatlık. Sevinç. Meserret. Sürur.
-
FERHENK
f. Edeb. İyi terbiye. * Hüner. Hikmet. Azamet. Mârifet. Bilgi. * Lügat kitabı.
-
FERHEST
f. Büyü, sihir, sihirbazlık.
-
FERHUD
Dağ keçisinin dişisi.
-
FERHUNDE
f. Mes'ut, saadetli, mutlu, mübarek. Uğurlu.
-
FERHUNDE-PÂ(Y)
f. Ayağı uğurlu olan.
-
FERHUNDE-TÂLİ'
f. Şanslı talihi yaver. Mes'ut, mutlu, saadetli.
-
FERHUNDEGÎ
f. Mes'utluk, mutluluk, mübareklik, kutluluk. Uğurluluk.
-
FERİBOT
ing. Araba vapuru.
-
FERÎD
f. Katılaşmış şey, donmuş nesne. * Avcı kuş.
-
FERİD-İ TE'LİF
Edb: Bir cümledeki tertibin mâna çıkmayacak derecede karışık oluşu.
-
FERİD-ÜL-ASR
Asrın bir tanesi, zamanın eşsizi.
-
FERİD(E)
Benzeri pek nâdir bulunan. Benzeri bulunmayan, yektâ. * Doğrudan doğruya Kur'andan ders alıp ders veren ve kuvve-i kudsiye sahibi olan Evliyaullah. Yalnız ve münferid. * Zamanında…
-
FERİDE
f. Kendi ihtiyariyle hareket eden, gururlu, kibirli kimse.
-
FERİG
Yorga at.
-
FERİH
Sevinçli, ferahlı. Fahur. Ferhan.
-
FERİH FAHUR
Sevinçli olarak, iftihar ederek.
-
FERİHAN
(Fârihan) Sevinçli olarak, iftihar ederek.
-
FERÎK
Buğday tanesinin olgunu, öğütülecek hâle gelmiş buğday tânesi.
-
FERÎKA
Koyun sürüsü. * Böy dedikleri ot.
-
FERÎKAYN
İki mukabil taraf, iki askeri fırka.
-
FERÎS
(C: Fersâ) Ağaç halka, çenber. * Yaralı. Maktul.
-
FERÎŞ
Yakında doğurmuş hayvan.
-
FERÎSA
(C: Feris-Ferâyis) Boş böğür ile kürek arasındaki et.
-
FERİŞTE
(Ferişteh) f. Melek. Günahsız. Masum. Yumuşak huylu.
-
FERÎZ
Takdir edici. * Hükmedici. * Yaşlı, ihtiyar.
-
FERK
El ile bir şeyi ovmak. * Buğz ve adâvet etmek, düşmanlık yapmak.
-
FERKAA
Parmak çıtlatmak.
-
FERKADAN
Şimâl kutbuna yakın parlak ve küçük ayı kümesine tâbi ve gece istikamet bulmağa yarayan, sık sık karşı karşıya gelen iki yıldız (İkizler mânasına).
-
FERKADE
Sergerde kimse.
-
FERLA
(C: Ferala) Kırba ağzı.
-
FERMA
f. Buyurucu. Emredici. Âmir.
-
FERMAN
f. Emir. Tebliğ.
-
FERMAN-BER
İtaatli ve muti olan. Hakkında emir çıkarılan. Fermanlı.
-
FERMAN-BERDAR
f. Fermana uyan, emre uyan.
-
FERMAN-DİH
f. Hükmü geçen, verdiği emri dinlenen.