Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
FAHİR
(Fâhire) İftihar eden. Kendi amelini ve kendini beğenen. Övünen. * Şa'şaalı. Ağır. Parlak. Şanlı. * Büyük ve iyi nesne. * Koruğu büyük çekirdeksiz hurma. * Memeleri büyük deve.
-
FAHİŞ
Ahlâka uymaz ve terbiyesiz olan. * Haddi tecavüz eden. Mübalâğalı. * Çok bahil. Nekir ve yaramaz şey.
-
FAHİŞE
Ahlâksız ve hayâsız kadın. Namusunu korumayan kadın. * Allah'ın menettiği şey. * Zâniye. Kahbe.
-
FAHİTE
(C: Fevâhit) Yabani güvercin.
-
FAHL
Yavaşlık, hilm.
-
FAHM
Kömür. Karbon. * Susmuş. Nefesi kesilmiş.
-
FAHM-İ HAYVANÎ
Hayvan kemikleri yakılarak elde edilen hayvan kömürü.
-
FAHM-İ MA'DENÎ
Mâden kömürü.
-
FAHM-İ NEBATÎ
Bitkisel kömür.
-
FAHMÎ
(Fahmiyye) Kömürümsü, kömürle alâkalı.
-
FAHMİYYET
Karbonat. Kömürleşmiş olan şey.
-
FAHR
Övünme. Yaptığını sayarak övünme. Övülmeye sebeb olacak kimse. Fazilet. Büyüklük. Şeref.
-
FAHR-İ KÂİNAT
(Fahr-i Âlem, Zübde-i Kâinat, Seyyid-i Kâinat) Peygamberimiz Hz. Muhammed'in (A.S.M.) nâmları. Bütün âlemin kendisi ile şeref bulduğu, iftihar ettiği Hz. Muhammed (A.S.M.). (Bak: M…
-
FAHREDDİN-İ RAZÎ
(Milâdi 1149-1209) Büyük bir müfessir-i Kur'andır. Fizik, matematik ve tıb hakkında eserleri de vardır.
-
FAHRÎ
Karşılıksız olarak. Parasız olarak. * İftiharla. Övünerek.
-
FAHRİYE
Bir kimsenin kendini medih için söylediği söz veya şiir. Fahre mensub ve müteallik olan.
-
FAHRİYYEN
Gönülden isteyerek. Karşılıksız olarak.FAHRUL İSLAM $ (Pezdevî): Mavera-ün Nehir'deki Hanefî fukahasının meşhurlarındandır. Hicri 482 tarihinde Semerkant'ta vefat etmiştir.
-
FAHS
Bir şeyin içyüzünü araştırma, aslını tetkik etme. * Ayırtmak. * Bahsetmek. * Seyirtmek. * Sıçramak.
-
FAHŞA
Büyük günahlar. Çirkinlikler. Zina gibi şehevâta tâbi olmakta ifrat ile alâkadar olan günahlardır ki, lisanımızda fuhşiyat tâbir olunur. Ve bunlar, insanların en çirkin hâlleridir.
-
FAHUR
Bir fesliğen cinsi.
-
FAHURANE
f. Kendini beğenerek. Kendini medhederek. Çok övünerek.
-
FAHZ
Büyüklenmek, kibirlenmek.
-
FÂİDE
(C.: Fevaid) Kazanç, kâr, nef', menfaat. İstifadeye sebeb. Yararlılık, işe yarama.
-
FÂİDE-MEND
f. Kârlı, faydalanan, menfaat elde eden.
-
FAİH
(C.: Fevâih) Meyve ve çiçek kokusu.
-
FÂİK
Üstün, üstünde. Diğerinden daha değerli ve üstün. Her şeyin güzide ve a'lâsı. Âli. * Başın boyun ile bitiştiği yer.
-
FÂİK-ÜL AKRÂN
Akranlarından daha üstün.
-
FAİKİYYET
Üstünlük. Kıymetlilik.
-
FÂİL
İşi yapan. Fiili işleyen. * Gr: Masdarın mânasını meydana getirene denir.
-
FÂİL-İ HAKİKÎ
Bir işte hakiki te'sir sahibi. Onu hakkı ile yapan (Allah C.C.)
-
FÂİL-İ HAYR
Hayır işleyen, hayır sahibi.
-
FÂİL-İ MÜBAŞİR
Huk: Bir şeyi bizzat yapan kimse.
-
FÂİL-İ MUHTAR
Re'yinde müstakil olan. İstediğini yapmakta serbest olan (Cenab-ı Hak).
-
FÂİL-İ MÜŞTEREK
Huk: İşlenmiş olan bir suçta parmağı olan. Suç ortağı.
-
FÂİLİYYET
İşleyicilik. Müessir olmak. Fâile mensub ve müteallik oluş.
-
FAİTE
Geçen. Fevt olan. * Vaktinde kılınmamış olan namaz.
-
FAİZ
(Fevz. den) Dilediğine eren. Başaran. Korktuğundan kurtulan. Üstün gelen. Necat bulan. * Kapının üstündeki eşik.
-
FAJ (FÂJE)
f. Esneme.
-
FAK
Yaşlanmış, ihtiyar kimse.
-
FAK' (FIK')
(C: Fıkıa) Bir cins beyaz yumuşak mantar.