Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
FAKS (FEKUS)
Ölmek. * İfsat etmek.
-
FAKTÖR
Fr. Bir neticeyi meydana getiren unsurlardan her birisi. Amil.
-
FAKÜLTE
(Fr. Faculty) Üniversitelerin, ihtisas mevzuu bakımından ayrılmış kollarından her biri. * Hassa, meleke, iktidar. Kabiliyet, kuvvet.
-
FAKUS
Hıyar. * Kavun.
-
FAL
Uğur. Baht. Tali'. (Bak: Tefe'ül)
-
FAL-İ HAYR
İyi alâmet ve işaret. Uğur.
-
FALAK
Tomruk. * Falaka. * Sabah aydınlığı.
-
FALAKA
İki ucunda bir ipin iki uçları bağlı, bir sırıktan ibaret olan ceza âleti.
-
FALÎ
Falcı kimse.
-
FALİC
f. Muzaffer, galib. Muvaffak.
-
FALİH
İsteğine kavuşan. Kurtulan. Felâh bulan. * Toprak süren. Çiftçi.
-
FALÎZ
(C: Fevâliz) Bostan.
-
FÂLIK
Çatlatan. Açan. Büyümesi için tohumu açan, yaratan. (Allah C.C.)
-
FÂLIK-ÜL HABBİ VENNEVÂ
Tohum ve çekirdekleri açarak büyüten (Allah C.C.)
-
FALS
Halâs etmek, kurtarmak.
-
FALT (FELÂT)
Ansızlık.
-
FÂM
f. Renk, levn.
-
FAMİLYA
Fr. Aile. Soy. Zevce. Kadın. Eş. * Aynı cinsten olan nebat grubu. Aynı soydan veya cinsten olan. Aralarında benzerlik bulunan grup.
-
FAMİYY
Yemiş satıcı, meyve satan kimse.
-
FANATİK
Fr. Bir dinin veya mezhebin çok aşırı taraftarı olan.
-
FANİ
Muvakkat, kaybolan, gelip geçici, devamlı olmayan, misâfir. (İnsan hangi bir şeye teveccüh ederse, onunla bağlanır ve onda fâni olur. İ.İ.)(Ey insanlar! Fâni, kısa, fâidesiz ömrünü…
-
FANİD
Bayat şeker.
-
FANİYYET
Fânilik, ölümlülük.
-
FANTAZİYE
yun. Yalandan gösteriş, boş debdebe. Zâhirî süs ve zinet. Lüzumlu ihtiyaçtan olmayan ve zevk için kullanılan pahalı eşya.(Sefahet ve dalâlette bozulmuş ve İsevi dininden uzaklaşmış…
-
FANTEZİ
yun. Çeşitli ve süslü. Müsrifane süs isteğinden doğan hayal hareketi ile yapılmış süslü eşya veya süslenmek. Ağırbaşlı olmayan.
-
FANUS
yun. Fener. Sâbit ve süslü fener. * Kim: Bazı şeylerin üstüne kapatmak için camdan yapılmış kapak.
-
FÂR
Fâre, sıçan.
-
FAR'
Budak ve ağaç başı. * Her şeyin alâsı. İyisi. * Her kavmin şereflisi.
-
FARABÎ
(Mi: 870-950) Aristo felsefesinin İslâm âleminde yayılmasına yol açmış bir filozoftur. Aristo'dan sonra gelen mânasına, kendisine Muallim-i Sâni nâmı verilmiştir. Eserlerinin İbn-i…
-
FARAKLİT
İncilde mezkur olan Hz. Muhammed'in (A.S.M.) ismidir. El-Faraklit, El-Baraklit de hamdeden, hak ile bâtılı birbirinden ayıran, fâruk, hakperest mânalarına gelir.
-
FARAN
İncil'de Mekke dağlarına verilen isim. Hz. Peygamber'in (A.S.M.) Faran dağlarında zuhur edeceği İncil'de haber verilmiştir.
-
FARAŞ
(Feraşe. den galat) Süprüntüleri toplamağa ait kulplu kutu, kürekçik. Süpürge. (Bak: Ferraş)
-
FARAT
Öne çıkan, geçen. * Issız yerlerde konan nişan ve işaret. * Kervan halkından önce su yerine varıp sakalık eden kimse.
-
FARAZA
(Esası: Farzâ) Meselâ, öyle sayalım ki, farzedelim ki, ola ki, tutalım ki.
-
FARAZÎ
(Bak: Farzî)
-
FARAZİYE
(Fr: Hipotez) Var sayma, kabul. Bir hâdiseyi, bir olayı açıklamak, bir düşünceyi isbat etmek için isbatı yapılmamış başka düşünceleri dayanak olarak alma. Müsbet ilimlerde araştırm…
-
FARFARA
Hafif meşreblik. Gürültülü. Gürültüye boğmak. * Akılsızlık.
-
FARİ'
Yüce nesne.
-
FARİC
(Ferec. den) Keder ve tasadan kurtaran.
-
FARİG
İşini bitirmiş, boş kalmış, alâkasını kesmiş, rahat, vazgeçmiş, çekilmiş. * Fık: Tasarrufu altında olan mülkün kullanma ve tasarruf hakkını başkasına devreden.