Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
FARİG-ÜL HAL
Hali rahat, hali vakti iyi olan.
-
FARİH
(C: Fevârih-Füreh) Gayretli davar. * Akıllı kişi.
-
FARİS
İran. İranlı. * Binici, süvâri. * Ferasetli, anlayışlı. * İrandaki Şiraz vilâyeti.
-
FARİSAN
(Fâris. C.) Osmanlı İmparatorluğunun kuruluş devrelerinde eyâletlerde hudutlardaki muhafız askerler.
-
FARİSÎ
Acemce, Farsça. İran'la alâkalı ve ona müteallik. İran dili veya halkı ile alâkalı olan.
-
FARİSİYYAT
Fars edebiyatı, İranlıların edebiyatı.
-
FARİZ
Yaşlı.
-
FARÎZA
Borç, vazife. Allah'ın açık emri olup, yapılması şart olan vazife. * Fık: Ölen bir kimsenin mirasından mirasçılara düşen hisse, pay.
-
FARÎZA-İ ZİMMET
Yapılması mutlaka boynumuza borç olan vazife.
-
FARİZIYY (FERAZIYY)
Feraiz bilen kişi.
-
FÂRIK
(Fârıka) Tefrik eden, farkeden, ayıran. Ayrılmasına, farkolunmasına sebeb olan alâmet.
-
FÂRIKAT
Farkedenler, ayıranlar, farkediciler.
-
FARIT
Geçmiş, önceki, önde bulunan. Sâbık, mukaddem.
-
FARK
Ayrılık, başkalık. Ayırma, ayrılma, seçilme, * Başın tepesi, baştaki saçın ikiye ayrıldığı yer.
-
FARK-I FÂHİŞ
Çok fazla, haddini çok aşan fark.
-
FARK-I TÂMM
Tas: Dünya ile olan alâkaları tamamen terkederek, ehadiyyet dergâhına tam bir teveccühle istiğrak haleti.
-
FARKADAN
(Bak: Ferkadan)
-
FARMASON
Fr. Mason. Dinsiz, imansız. (Bak: Mason)
-
FARS
Yarmak. * Yırtmak. * Kesmek.
-
FART
İfrat, çok aşırı olmak. Aşırılık. * Acele etmek ve ansızın gelmek. * Yollara alamet olarak konulan işâret.
-
FART-I GAYRET
Gayrette aşırılık.
-
FART-I MUHABBET
Muhabbet ve sevgide aşırılık.
-
FART-I ZEKÂ
Âdetin üstünde, çok ileri zeki olmak. Emsâli bulunmayan zekâvette oluş.
-
FARUK
Hak ile bâtılı birbirinden ayıran. Haklıyı haksızı ayırmakta çok mâhir olan. (Hak ile bâtılı birbirinden tam ayırarak İslâmiyeti kabul ettiği ve islâm nurunu izhar ettiği ve imân v…
-
FARUKÎ
Hz. Ömer (R.A.) soyuna veya adâletine mensub olan. Hz. Ömer'e mensub ve müteallik. İmam-ı Rabbanî'nin bir lakabı.
-
FARYAB
f. Dere ve ırmak suyu ile sulanan yer. * Eski Horasan'da Belh'e yakın bir şehrin adı.
-
FARZ
Bir kimseyi bir vazifeye tayin etmek veya maaş bağlamak. Bir kimsenin kendi nefsine âid iken başkasına hibe ettiği muayyen bir şey. (Bunun zıddı "karz"dır.) * Takdir veya beyan eyl…
-
FARZ-I AYN
Herkesin yapmaya mecbur olduğu farz. Namaz kılmak, yalan söylememek, imân etmek, oruç tutmak gibi.
-
FARZ-I KİFAYE
Bir kısım müslümanların yapması ile diğerlerinin günahtan kurtuldukları farz. Cenâze namazı kılmak gibi.
-
FARZ-I MUHAL
Olması imkânsız olup, var gibi kabul edilen. Olmayacak şeyi, olmuş gibi düşünmek.
-
FARZ-I NEBEVÎ
(Bak: Sünnet)
-
FARZ-I ZANNÎ
Müçtehidlerce kat'i bir delile yakın derecede kuvvetli görülen, zanni bir delil ile sâbit olan vazifedir ki, amel hususunda farz-ı kat'î kuvvetinde bulunur. Buna farz-ı amelî de de…
-
FARZA
Diyelim ki, farzedelim ki, öyle kabul edelim ki, ola ki.
-
FARZEN (FARZAN)
Farzedelim ki, kabul edelim ki, diyelim ki. * Farz olarak. Farziyyeti kabul edilerek.
-
FARZÎ
Farzedilene, tahmin olunana dair. Takdir ve tahmin usulüne dayanan ve ona müteallik.
-
FARZİYE
(C.: Farziyyât) Bazılarına göre kabul edilir sayılan. Mevhum ve itibarî olan. Aslı isbat edilmemiş hüküm.
-
FAŞ
Meydana çıkmış. Yayılmış. * Anlaşılmış olan.
-
FAS'
Hurmanın kabuğunu soymak.
-
FASAFIS
Beyaz söğüt dedikleri ağaç.
-
FASAHA
Ruşen olmak, parlamak. * Hâlis olmak.