Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
FASAHAT
Doğru ve düzgün söyleyiş. Açık ve güzel ifadeli konuşma.Fasâhat: Sözün; lâfız, mâna ve âhenk itibariyle kusursuz olmasıdır. Diğer tâbirle, lâfızların söylenişinin tatlı, mânasının…
-
FASAHAT-PERDÂZ
f. Güzel ve açık konuşan. Fasih konuşan.
-
FASAL
Ek. Bilek.
-
FASD
Kan alma, hacamet. * Damar kesmek.
-
FASDA'
"Fe" takip edatından sonra fiilinin emr-i hâzırı.
-
FASETE
Fr. Tıraş olunmuş elmasın yüzlerinden her biri.
-
FÂSİC
Kısır, semiz davar.
-
FÂSİD DAİRE
Man: A yı B ile, B yi A ile ispat etmek. Bir düşünceyi isbat etmek için isbat edilmemiş başka bir düşünceyi delil olarak kullanmak ve bunu da isbat için isbatı istenen ilk düşüncey…
-
FÂSİD-ÜL MİZAC
Ahlâkı ve iyi huyları ifsad eden.
-
FÂSİD(E)
Bozguncu. * Doğru olmayan. Bozuk. Müfsid. * Yanlış olan. * Fık: Aslen sahih olup, vasfen sahih olmayan. Yani, kendi nefsinde meşru' iken gayr-i meşru' bir şeye yakınlığı sebebiyle…
-
FASÎH
Fasahat sâhibi. Hatasız olarak söyleyen. Açık ve güzel konuşan.
-
FÂSİH
(Fesh. den) Vazgeçen. Dağıtıcı. Bozguncu. Fesheden. * Çürüten.
-
FÂSİH-İ ŞİRKET
şirketi fesheden.
-
FASÎHANE
f. Fasahatli, fasih olana yakışır tarzda. Açıklıkla.
-
FASİKA
Fâre.
-
FASİKÜL
Fr. Bir kitabın ayrı bir kapak içinde satılan bölümlerinden her biri.
-
FASÎL
(C: Fisâl-Fuslân) * Hâkim. * Kale duvarından kısa duvar. * Deve yavrusu.
-
FASÎLE
(C.: Fesâil) Anababa, ebeveyn, âile. * Familya, bir cinsten olan bitkilerin hepsi.
-
FASÎS
Seyelan etmek, akmak.
-
FAŞİST
Fr. Faşizm taraftarı.
-
FASİT DAİRE
(Bak: Fâsid daire)
-
FAŞİYE
(C: Fevâşi) Koyun, deve ve benzeri hayvanat gibi doğurup çoğalan mal cinsi.
-
FAŞİZM
Fr. Irkçılığa dayanan diktatörlük rejimi.
-
FÂSIK
(Fısk. dan) Günahkâr. Hak yolundan hâriç olan. Allah'ın emirlerine karşı zıt hareket eden. Büyük günahı işleyen veya küçük günahta ısrar eden kimse.(Ey bedbaht fâsık adam! Fâsıklar…
-
FÂSIK-I MAHRUM
Günah işlemeye hazır olduğu halde fırsat bulamayan.
-
FÂSIK-I MÜTECÂHİR
Açıktan açığa kimseden sıkılmadan günah işleyen. İşlediği günah ile övünen günahkâr kimse. (Böylelerin aleyhinde konuşmak gıybet sayılmaz.)
-
FÂSIL
Fasıllara ayıran. Kısım kısım eden.
-
FÂSILA
Bend. Kısım. Bölük. Durak. * Mevsim. * Mebhas.
-
FÂSILA-İ SALTANAT
Yıldırım Bayezid'in Ankara savaşında Timur'a esir düşmesinden, Çelebi Mehmed'in pâdişah olmasına kadar geçen zaman.
-
FASL
(Fasıl) İki şey arasındaki ek yeri. Mafsal. * Hak söz. Hak ile bâtılın arasını fark ve temyiz ile olan hüküm ve kaza. (Buna "Faysal" da denir) Halletmek. Ayrılma. Çözme. * Bölüm. *…
-
FASL-I BAHAR
İlkbahar.
-
FASL-I GÜL
Gül mevsimi, ilkbahar.
-
FASL-I HARİF
Güz mevsimi.
-
FASL-I HAZÂN
Sonbahar, güz.
-
FASL-I HİTÂB
İki söz arasını ayıran kelime veya isimlerden biri. Önsözden sonra asıl maksada giriş. * Fık: Şahitlerin gösterdiği delil veya yeminlerinden sonra hâkimin hükmetmesi. * Hakkı bâtıl…
-
FASL-I ŞİTÂ
Kış mevsimi.
-
FASL-I ZAMANIN SAHİFE-İ SELÂSESİ
Geçmiş, şimdiki ve gelecek zaman. * Asr-ı saadetten evvelki devir, Asr-ı saadet ve ondan sonraki zamanlar.
-
FASM
Bir şeyi tam kesmeyip ilişik bırakmak.
-
FASS
Yüzük taşı. * Kemiğin oynak yeri. * Meyve içi. Lüb. * Kitabın bend ve mebhası. * Mektup ve emsâlinin mühürünü açmak. * Mc: Gözbebeği.
-
FASSAD
(Fasd. dan) Kan alıcı, kan alan. * Cerrah.