Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
FAZA'
Sıkmak. * Çıkarmak. * Almak.
-
FAZAH
Boz renkli olmak.
-
FAZAHAT
(C.: Fazâyih) Alçaklık, edepsizlik, hayâsızlık.
-
FAZAİL
Faziletler. (Bak: Fazl - Fazilet)
-
FAZAİL-İ AHLÂK
Ahlâk faziletleri.
-
FAZAİL-İ ÂLİYE
Yüksek faziletler.
-
FAZAİL-SİMAT
Alâmet ve işaretleri faziletten ibaret olan.
-
FAZALAT
Necasetler, kazuratlar, murdarlıklar, pislikler.
-
FAZAYİH
(Fazih. C.) Ayıplar, rezaletler. Sır kabilinden olan kötü hasletlerin açılıp fâş edilmesi.
-
FAZAZET
Sertlik, kabalık, kötü sözlülük.
-
FAZC
Yarmak. * Saç dibinin terlemesi.
-
FAZE
Küçük çadır.
-
FAZFAZ
Geniş ve bol nesne.
-
FAZFAZA (FAZFÂZA)
Elbisenin çok geniş ve bol olması.
-
FAZH
(Faziha-Fazâha) Rüsvaylık, rezillik. * Yarmak.
-
FAZÎ'
Korkulu nesne.
-
FAZÎH
Hurma koruğundan yapılan şarap.
-
FAZÎH(A)
Çirkin, fena. * Utanmaz, rezil.
-
FAZÎHA
(C: Fazayıh) Alçaklığı, edebsizliği gerektiren iş veya şey.
-
FAZİLET
Değer. Meziyet, iyilik, ilim ve iman, irfan itibarı ile olan yüksek derece. Dinî ve ahlâkî vazifelere riayet derecesi. Fazl ve hüner cihetiyle olan yüksek derece. Bir şeyin başka ş…
-
FAZİLETFÜRUŞ
f. Kendini faziletli göstermeğe çalışan. Fazilet satan.
-
FAZİLETMEÂB
f. Faziletin sığınağı olan kimse, yâni çok faziletli.
-
FAZİLETMEND
f. Faziletli, iyi huylu.
-
FAZİLETPERVER
f. Fazilet sahibi, faziletsever.
-
FAZİR
Kırmızı, büyük karınca. * Geniş, bol nesne.
-
FAZÎZ
Meni denilen sıvı.
-
FAZİZ
Tatlı su.
-
FAZIL
(Fâdıl) Fazilet sâhibi. Üstün kimse.
-
FAZILE
(C: Fevâzıl) İnsandan başkalarına da geçebilen huy, haslet.
-
FAZL
Âlimlere yakışır olgunluk. * İmân, cömertlik, ihsan, kerem, ilim, ma'rifet, üstünlük, hüner, tefâvüt, inayet. * Artmak. * Artık, (bunun zıddı naks'tır). Bir şeyden bakiye kalmak. (…
-
FAZLA
Çok ziyâde, artık, artan. * İleri. *Gereksiz, lüzumsuz. * (C: Fazalât) Kazurat, pislik.
-
FAZU'
Çocukları korkutmak için yapılan çok korkunç suret.
-
FAZZ
Kırmak. Dağıtmak. * Fethetmek, açmak.
-
FE (FA)
(Buna ta'kib edâtı denir) "Sonra, hemen" mânalarını ifâde için fiillerin başına getirilen edât harfi. (Bak: Harf-i atıf) Bazan mecaz olarak vav yerinde de kullanılır.
-
FE-BİHÂ
Daha iyi, bu halde, pek a'lâ, ne a'lâ.
-
FE-EMMA
Buna gelince, kaldı ki. Ammâ... (mânasına asıl söze başlama edâtıdır.)
-
FE-İLLA
Eğer olmazsa. Olmadığı takdirde (gibi mânalara gelir.)
-
FE-KEYFE
"Nasıl?" anlamına kullanılan eski bir tabir.
-
FE-SÜBHANALLAH
Allah (C.C.) ne güzel yaratmış; Allah Sübhândır, bütün noksanlıklardan münezzehtir; Her şey kendine tesbih eder (anlamında olup hayret ve taaccübü ifâde için söylenir.) (Bak: Sübhâ…
-
FE'D
Kebap yapmak. * Kül içinde ekmek pişirmek.