Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
LACEREM
şüphesiz, elbette, besbelli. * Nâçar, zaruri.
-
LACEVAB
Cevapsız. Cevapdışı.
-
LACEVERD
Lacivert. * Koyu mavi renkte değerli bir süs taşı.
-
LACEVERDÎ
f. Lacivert renkte.
-
LACÎ
Muslih, ıslah eden, terbiye eden.
-
LACİN
Ağaçtan dökülen yaprak. * Ağaçtan yaprak indirme.
-
LAD
f. Duvar.
-
LADE
f. Ahmak, akılsız, ebleh.
-
LADEN
f. Çamdan çıkarılan zift gibi siyah ve kokulu zamk.
-
LADİNE
f. Kendir.
-
LADİNÎ
Dinle alâkası olmayan. Dinsiz. Din dışı. (Bak: Lâik)
-
LAEDRÎ
Bilmiyorum. (Eski zamanda şüpheci olup hiç bir şeye inanamıyan sofestailere Lâ edriye denirdi. Septisizm. (Bak: Sofizm)
-
LAF
f. Konuşma, tekellüm. * Söz, lâkırdı.
-
LAF-I GÜZAF
f. Boş yere söz. Boş lâkırdı.
-
LAFAHR
Fahirsiz. İftiharsız. İftihar etmeksizin. * Fahrolmasın.
-
LAFİYUN
Sütleğen cinsinden bir ot.
-
LAFK
İki şeyi birbirine çarpma.
-
LAFZ (LAFIZ)
Ağızdan çıkan söz, kelime. * Bir şeyi atmak.
-
LAFZ-I ALLAH (LAFZULLAH)
Allah isminin lâfzı.
-
LAFZ-I ÂM
Gayr-ı mahsur, yani sayısız müsemmaları ihata ve aynı cinsten bir çok fertlere birden delâlet eyliyen lâfızdır. Kavim, cemaat, nisa.. gibi.
-
LAFZ-I HAS
Bir mânâya münferiden başlı başına vaz' olunan lâfızdır. Hasan, Hüseyin, insan, erkek, kadın lâfızları gibi.
-
LAFZ-I KÜLLÎ
Man: Mânâsı umumi ve herkesçe müşterek olan lâfız. "İnsan" gibi.
-
LAFZ-I MÜFESSER
Huk: Tahsis ve te'vile ihtimâl bırakmıyacak derecede açık olan sözdür ki, onunla amel vâcib olur.
-
LAFZ-I MUHTEMEL
Huk: İki veya daha ziyade mânâya hamli mümkün bulunan sözdür ki, hangi mânânın kast olunduğu mücerred rey ile değil; deliller ve karineler ile tayin olunur.
-
LAFZ-I MURAD
Mânâsı için olmayıp lafzı için söylenen kelime, söz.
-
LAFZ-I MÜREKKEB
Man: Mürekkeb lafız. Cüzlerden biri, mânâsının cüzlerinden birine delâlet eden lafız.
-
LAFZ-I MÜŞEBBİ'
Doyurucu, tatmin edici söz.
-
LAFZ-I MÜŞTEREK
Huk: Birçok müsemması bulunan lafızdır ki, hangi mânâ kasdolunduğu taayyün etmediği surette mânasız addolunur, onunla amel olunmaz.
-
LAFZ-I VÂHİD
Tek söz.
-
LAFZ-I ZÂHİR
İbaresi işitilmekle ancak bilinen, yâni söyleyenin maksadı düşünülmeye muhtaç olmadan derhal mânâsı anlaşılan sözdür. Bunun zıddına hafi denir.
-
LAFZ-PERDAZANE
f. Çeşitli ve çok söyleyerek.
-
LAFZA
Bir tek söz veya kelime.
-
LAFZA-İ CELÂL
İsm-i Celâl, Allah lâfzı.
-
LAFZAN
Lafız itibariyle. Söz olarak. Söyleyerek. Yazılı olmıyarak.
-
LAFZEN
f. Geveze, çok konuşan. * Övünen, kendini medheden.
-
LAFZÎ
Lafza ait ve müteallik. * Gr: Kelimenin söylenişine ve yapısına aid, onlarla alâkalı.
-
LAFZİYE
Sözde ve yazıda görülen ve çok defa tasannua kaçan kelime süsleri.
-
LAFZULLAH
Allah lâfzı. (Bu kelime Kur'ân-ı Kerimde 2806 defa zikredilmiştir. Bu lâfız bütün "sıfat-ı kemâliyeyi" tazammun eden bir sadeftir.)
-
LAG
f. Lâtife, şaka. * Oyun.
-
LAGAR
f. Cılız ve zayıf hayvan.