Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
LAGARÎ
f. Cılızlık, zayıflık.
-
LAGB (LÜGÂB)
Zahmet, meşakkat. * Güve yemiş kuş kanadı. * Zayıf adam.
-
LAGİYE
Edebe aykırı ve fena söz.
-
LAGIB
Acıkmış ve yorulmuş kişi.
-
LAĞIM
Kaleleri düşürmek için gedik açmak veya düşman ordugâhına zarar yapmak maksadıyla açılan ve barut konulup atılan yerler. Bu işi yapanlara "lâğımcı" denilirdi. Sonradan bu türlü işl…
-
LAGLAGA
(C.: Laglag) Ördekten küçük bir güzel kuştur, başında az miktar beyaz tüyü vardır. Türk diyârında yavrusunu çıkarıp kış günlerinde Mısır'a gider.
-
LAGM
İnanmayacak söz söylemek. * Bulaşmak.
-
LAGT
Hafif hafif ses çıkarma. Mırıldanma.
-
LAGV
Faydasız çirkin söz. * Köpeğin ürkmesi. * Deve avazı. * Rağbet olunmayan nesne. * Hükümsüz. * Kaldırmak. * Hata etmek. * İbtâl etmek.
-
LAGVİYYAT
(Lagv. C.) Lağvlar. Boş sözler.
-
LAGY
Avaz, ses, savt. * Yaramaz fuhuş sözler.
-
LAGZ
Kayma, sürçme.
-
LAGZAN
f. Kayan, sürçen.
-
LAGZİDE
f. Kaymış, sürçmüş.
-
LAGZİDE-PÂ(Y)
f. Ayağı kaymış. Ayağı sürçmüş.
-
LAGZİŞ
f. Sürçme, kayma. * Kayış, sürçüş.-LAH : f. Kelimenin sonuna ilâve olunarak "yer" mânâsını verir. Meselâ: (Senglâh: Taşlık yer.)
-
LAH'
(Gövde) sülpük ve sarkık olmak.
-
LAHA
Boş ve faydasız sözler konuşmak. * Ekmeği ıslatıp yemek. * Gıda. * Aldatıp kandırmak. * Karnın sarkık ve sülpük olması.
-
LAHAMET
Semizlik, etlilik, şişmanlık.
-
LAHAN
Bozulup kokmak.
-
LÂHAVLE
(Lâhavle ve lâkuvvete illâ billâhil-aliyyil azim" cümlesinin kısaltılmışı ki, "Kuvvet ve kudret ancak Cenab-ı Allah'tadır." meâlinde olup bir belâ ve tehlike esnasında veya sabrın…
-
LÂHAYR
Uğursuz, hayırsız.
-
LÂHAYRE FİH
Bu işte hayır ve uğur yok.
-
LAHB
Sür'atle gitmek. * Eti kemikten ayırıp soymak.
-
LAHC
Dar olmak. * Bir nesne, kabında paslanıp çıkmamak.
-
LAHD (LUHD)
(C.: Lühud) Mezar. Üstü yükseltilerek yapılan mezar. * Eğilmek. * Bir tarafına meyilli olan çukur.
-
LAHE
f. Yama.
-
LAHF
şiddetli vuruş.
-
LAHH
Ulaşmak, varmak. * Yağmuru kesilmeyen bulut.
-
LAHHAM
Kaz gibi büyük, başı kızıl, kanadı kara bir kuş. Vezega dedikleri keler.
-
LAHÎ
Oyuncu. * Boşuna ve mânasız eğlenen. Oyalayan.
-
LAHİ
(Bak: Lahâ')
-
LAHİB
Açık yol.
-
LAHİF
Zulüm görmüş, ıztırab ve sıkıntı çekmiş.
-
LAHİK
Yetişen, vâsıl olan, ulaşan. * İlâve olan, eklenen. * Sonradan tâyin edilen, yenisi. (Bak: Lâhık)
-
LAHİKE
(C.: Levâhik) Gr: Ek, ilâve. (Bak: Lâhıka)
-
LAHÎM
Semiz, etli, şişman.
-
LAHİM
Et yediren. * Devamlı olarak et yiyen.
-
LAHİME
Et yiyen hayvan.
-
LAHİN
Telâffuz esnasında hususan Kur'ân okurken yanlışlık yapan.