Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
LAHÎS
Dar nesne.
-
LAHİS
Susuzluk veya sıcaktan dolayı dilini çıkararak soluyan köpek.
-
LAHİYANE TA'ZİB
f. Oyun olsun diye zahmet vermek. Oynarcasına azab vermek.
-
LAHÎZ
Benzer, misil, nazir.
-
LAHİZ
f. Sel suyu.
-
LÂHIK
Yetişen, ulaşan, erişen. Eklenen, katılan. * Fık: Namaz başlangıcında imama uymuşken ayrılarak tekrar namaz bitmeden imama uyan.
-
LÂHIKA
Ek, ilâve, katılan şey. Zeyl. Sonradan ilâve edilen, eklenen.
-
LAHK
(Lehak) Geriden yetişmek, ardından yetiştirilmek. * Alüvyon. Liğ. Akarsuların taşımasıyla gelen maddeler.
-
LAHLAHA
Güzel kokuların karışmasından meydana gelen koku. * Güzel kokularla yapılan bir nevi macun.
-
LAHLAHANİYE
Pelteklik, kekemelik.
-
LAHM
Et. Her şeyin içi ve üzeri. * Bir işi sağlam kılmak. * Kırık şeyi kuyumcunun yapıştırması. Lehimlemek. * Bir yerde ilişip kalmak.
-
LAHM Ü ŞAHM
Et ve yağ.
-
LAHME
Et parçası.
-
LAHN
Güzel ve kaideli ses. * Nağme. * Kaideye uymayan yanlış okuyuş. * Usulüne uygun okumak. * Sadece muhatabın anlıyacağı şekilde remizle söz söylemek. * Meyl. * Fehmeylemek. * Lisan.…
-
LAHS
Gözün üst kapağının etli olması.
-
LAHS (LİHÂS)
Darlık. * Şiddet. * Meşakkat, zahmet.
-
LAHT
İri cüsseli kimse.
-
LAHT-I CİĞER
Ciğerden kopma.
-
LAHUS
Uğursuz, meş'um.
-
LAHUT
İlâhî âlem. Uluhiyet âlemi. Ruhanî, manevî alem.
-
LAHUTÎ
Uluhiyet âlemine mensub ve müteallik olan. Sır âlemi. Gaybî âleme ait. Ruhanî âlemle alâkalı.
-
LAHUTİYAN
Uluhiyet âlemine girebilen melekler.
-
LAHV
Kabuğunu soymak.
-
LAHVA
Abes, bâtıl sözleri çok söyleyen, boş konuşan kadın. (Müz: Elhâ)
-
LAHY
Sakalın bittiği yer.
-
LAHZ
Ahlâkı yaramaz kimse.
-
LAHZA
Göz açıp kapayacak kadar kısa zaman. Bir an. En kısa zaman. Göz ucu ile bir bakış. Zaman.
-
LAİC(E)
(C.: Levaic) Kalbini aşk ateşi saran kimse.
-
LAİHA
(Bak: Lâyıha)
-
LAİK
Fr. Dine istinad etmeyen. Ruhanî olmayan kimse. Dini olmayan şey. Dinî olmayan fikir, dinî olmayan müessese, sistem veya prensip. Devleti dinî esas ve hükümler ile idare etmeyen si…
-
LÂİLAÇ
Çâresiz, dermansız, imkânsız.
-
LÂİM
(Lâime) Çekiştiren. Levmeden. Başkasını kötüleyen.
-
LÂİME
(C.: Levâim) Çekiştirme, levmetme, kınama.
-
LAÎN
Lânetlenmiş, kovulmuş, merdud. Allahın rahmetinden mahrum.
-
LÂİN
Lânet eden. Lânetleyen. * Herkesin kınadığı.
-
LAJVERD
f. Lâciverd.
-
LAK
f. Hakir, zelil, aşağı. * Tahta kadeh.
-
LAK'
Atmak.
-
LAKA'
(C.: Elkâ) Kıymetsiz hakir nesne.
-
LAKAB
Asıl isminden başka sonradan takılan ad. Meşhur olan birinin sonradanki adı.