Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
ŞAAR
Ağaç, şecer.
-
SAAT
Saatler. Vakitler.
-
SAAT-İ İCABE
Duaların kabul olduğu ve insanlarca gizli ve gaybî olan, Cuma gününde bir vakit.
-
SAAT-İ MUHTAR
Uğurlu vakit.
-
SAB
Bir acı otun suyu.
-
ŞAB
(Bak: şap)
-
ŞAB-HANE
f. Şap çıkarılan yer.
-
SAB'
Parmakla işaret etmek.
-
SABA
Hevâ ve nefsine meyletme. Delikanlılık.
-
SABA-BERABER
f. Sabâ rüzgârı gibi lâtif ve hafif.
-
SABABET
Şiddetli sevgi. Âşıklık.
-
SABAE
Bir dinden bir dine geçmek.
-
SABAH
Gün doğmasına yakın vakitten, öğle vaktine kadar olan zaman.
-
SABAHAT
Yüz güzelliği. Güzellik, hüsün ve cemâl.
-
SABAHAT-I SİMA
Yüz güzelliği.
-
SABAHGÂH
f. Sabah vakti.
-
SABAREFTAR
f. (En fazla at için kullanılan bir tâbirdir) Rüzgâr gibi çabuk ve hafif giden. * Hoş ve lâtif yürüyüşlü.
-
SABARET
Kefalet.
-
ŞABAŞ
f. Alkış etme, alkışlama. Aferin deme. Bir hareketi güzel bulmaktan dolayı alkışlamak veya hediye vermek.
-
ŞABAŞHÂN
f. Beğenip alkışlayan.
-
SABAT
(C.: Sevâbıt-Sâbâtât) Pazar sokağı, iki duvar arasının örtüsü (altı yol olur.)
-
SABAVET
Çocukluk, sabilik.
-
SABAYA
(Sabiyye. C.) Büluğ çağına varmamış küçük kızlar. Kız çocukları.
-
SABB
Dökmek, akıtmak, boşaltmak. Dökülmek. * Aşık, tutkun.
-
ŞABB
Genç, delikanlı, yiğit.
-
ŞABB-I EMRED
Bıyığı, sakalı henüz çıkmış delikanlı.
-
SABBAG
Boyayan, boyacı. * Deri altındaki boyalı madde.
-
SABBAR
Çok sabırlı, sabur. (Bak: Sabr)
-
SABBARE
Soğukluk.
-
ŞABBE
Genç kadın.
-
SABBUR
Katı, şiddetli, şedid.
-
SABEB
(C.: Asbâb) Çukur yer, iniş yer.
-
SABG
Boyama. Boyanma.
-
SABGA'
Kuyruğunun ucu beyaz olan koyun.
-
SABHİD
Bey, emir.
-
SABİ
Henüz süt emen çocuk. * Büluğ çağına gelmemiş olan çocuk. * Üç yaşını tamamlamayan erkek çocuk.
-
SÂBİ'
(Sabi'a) Yedi, yedinci.
-
SÂBİ'AŞER
Onyedinci.
-
SÂBİAN
Yedinci olarak.
-
SABİB
Susam yaprağının suyu. * Kına yaprağının suyu.