Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
SÂBİG
(Sâbiga) Tam. Tafsilâtlı. Uzun. Bol.
-
SÂBİH
Yüzen, yüzücü.
-
ŞABİH
Misil olan, nazir, benzeyen.
-
SÂBİHA
(C.: Sâbihât) Gemi. * Yüzen.
-
SÂBİHÂT
Yüzücü olanlar, yüzenler. Gemiler. * Ehl-i imânın ruhları. * Yıldızlar.
-
SABİÎ
İtaattan ayrılmakla bâtıla meyleden. * Yıldıza tapan sapkınlar veya yıldıza tapan ehl-i dalâlet kimselerden olanlar.
-
SABİÎN
(Sâbiî. C.) (Aslı: Sâbiiyyun) Yıldıza tapanlar. Sapıklardan olanlar.
-
SABİKÎN
(Bak: Sâbıkûn)
-
SABİL
Gezkere denilen nesne. (Onunla ters, balçık ve gayri ne olursa taşırlar). * Yolcu kimse.
-
SABİR
Altın ismi.
-
SABİR(E)
Tahammül eden, sabreden, bekleyen. Zorluğa karşı göğüs geren, hâlinden şikâyet etmeyip acı ve sızıya katlanan. Belâ ve musibete karşı şikâyet etmeyip Allah'a (C.C.) şükreden.
-
SABİRÎ
Bir çeşit ince giyim eşyası. * Bir cins hurma.
-
SABİRÎN (SÂBİRÛN)
Sabredenler. (Bak: Sabr)
-
SABİT
Duran, yerinde durup hareket etmeyen. * Doğruluğu isbat edilmiş olan.
-
SABİT-KADEM
Mizacı oynak olmayıp işine ve sözünde kararlı olan, yerinde direnen. Sözünde duran.
-
SABİTE
Yerinde durur gibi olan yıldız. * Yerinde durup hareket etmeyen herhangi bir şey. (Seyyare'nin zıddı)
-
SABİYY
(C.: Sıbye-Sıbyan) Oğlan. * Meyl ve muhabbet eden kimse.
-
SABİYYE
Büluğa ermemiş veya memeden kesilmemiş kız çocuk.
-
SÂBIK-UL BEYÂN
Yukarıda söylenillmiş, zikri geçmiş.
-
SÂBIK(A)
Geçmiş. Önceki. * Zamanca veya rütbece ileride olan. * Eskiden işlenmiş suç.
-
SÂBIKA-İ MÜKERRERE
Birden fazla suç işleme.
-
SÂBIKAN
Bundan önce, evvelce.
-
SÂBIKÎN-I İSLÂM
En evvel müslüman olan sahabeler. (Bak: Ashab-ı Suffa, Saff-ı evvel)
-
SÂBIKÛN (SÂBIKÎN )
(Sâbık. C.) Sâbıklar. Öncekiler. Geçmişler.
-
SABIR-ŞİKEN
f. Sabrı kıran, sabrı bozan.
-
SABIRSÛZ
f. Sabrı yakan, sabırsızlık veren.
-
SABN
Men'etmek, engel olmak.
-
SABR (SABIR)
Acıya ve zorluğa katlanmak. * Bir musibet ve belâya uğrayanın telâş ve feryad etmeyip sonunu bekleyip tahammül ile katlanması. * Muharebede şecaat gösterme. * Bir kimseyi bir şeyde…
-
SABR-I CEMİL
Allah'tan gelen bir acıya sabretme. Şükrederek sabır.
-
SABR-I EYYÜB
Eyyüb'ün (A.S.) dillere destan olan sabrı.
-
SABSAB
Irak, uzak, baid.
-
SABSABA
Dövmek. * Ateş etmek. * Kahramanlık göstermek, bahadırlık etmek. * Çok inceltmek.
-
ŞABUB
(C.: Şeabib) Sağanak yağmur.
-
SABUR
f. Çok sabır gösteren, çok sabreden.
-
SABURÂNE
f. Çok sabır göstermek suretiyle.
-
SABYE
(Sabi. C.) Küçük erkek çocukları. Oğlancıklar.
-
SAC
Hint vilâyetinde yetişen siyah ve büyük cins bir ağaç. * Geniş, yuvarlak libas. (Araplar giyerler)
-
SACE
Hatıl ağacı. * Altın ve gümüş ayarını astıkları ağaç.
-
SACİ'
Seci'li ve kafiyeli söz söyleyen, konuşan. * Kasdedici, kasdeden.
-
SACİD
Secde eden, Allah'ın (C.C.) huzurunda başını yere koyarak dua eden. Hâdis meâli: "Bir kulun Rabbine en yakın olduğu an: O'na secde ettiği zamandır."