Osmanlıca - Türkçe Sözlük
-
SACİM
(C: Secâm) Akıcı, akan, sâil.
-
ŞACİNE
(C.: Şevâcin) Ağaçlı ve meşeli dere.
-
SACİR
Selin gelip su ile doldurduğu yer.
-
ŞACİR
Ayak altında ızdırap çekmek.
-
SACUR
Köpeğin boynuna takılan tasma.
-
SAD
Bakır. * Toprağa ağnayan horoz. * Devenin başında olan bir hastalık.
-
ŞAD
f. Sevinçli, ferahlı, memnun, mesrur, şen, bahtiyar.
-
SAD SURESİ
Kur'an-ı Kerim'de 38. Suredir. Dâvud Suresi de denir. Mekkîdir.
-
ŞÂD-ÂBÎ
f. Sulu olma, suya kanmışlık. Tazelik.
-
SAD-BERK
Yüz yaprak.
-
ŞAD-HAB
f. Uykusu tatlı.
-
SAD'
Yarılmak, yarmak. * Kesmek, kat'etmek. * Göstermek. İzhar etmek. * Beyân ve meyl etmek, açıklamak.
-
SADÂ
Seda. Ses. Avaz. Savt. * Erkek baykuş. * Bir böcek adı. * Susuzluk. * Yankı.
-
SADÂ-YI BASİT
Sesin, bir defa tekrarı.
-
SADÂ-YI MÜREKKEB
Sesin bir çok defalar tekrarı.
-
SADA'
Baş ağrısı. ("Suda"' diye de okunur)
-
ŞADAB
(Şâd-âb) f. Suya kanmış, sulu. Taze.
-
ŞADABTER
(şâd-âbter) f. Çok su verilmiş, fazla sulanmış.
-
SADAGA
Zayıflık.
-
SADAK
Okları koymağa mahsus torba veya kutu şeklindeki kılıfın adıdır. Boyuna asılan bu âlete "tirkeş" veya "tirdan" da denilirdi.
-
SADAKA
Allah rızâsı için fakirlere verilen mal, para, ilim gibi insanın muhtaç olduğu her hangi bir şey. (Asr-ı Saâdette fukara-i müslimîn için toplanan zekâta dahi bu nâm verilirdi.) (Ba…
-
SADAKA-İ CÂRİYE
Hayrı, sevabı dâimî olan sadaka. Sevabı öldükten sonra da devam eden hayırlı ameller. (Kur'an ve iman hizmeti gibi.)
-
SADAKA-İ FITR
Ramazan bayramından evvel fıtra olarak verilen sadaka. Zengin (nisaba mâlik) her müslümanın (ihtiyar, genç, çocuk ve hattâ bunak da olsa) fakirlere vermeye mükellef olduğu sadakadı…
-
SADAKAT
(Sıdk. dan) Dostluk. Bir kimseye Allah (C.C.) için kalbden bağlılık, kalbi ve samimi doğrulukla olan dostluk. * Dostlukta sebat, vefadarlık.
-
SADAKATKÂR
f. Sâdık, sadakat sahibi.
-
SADAKTE
"Doğru söyledin, sâdıksın" mânasına karşısındakine söylenilen söz.
-
ŞADAN
f. Sevinçli, bahtiyar.
-
SADARE
Rücu etmek, geri dönmek. * Doğmak.
-
SADARET
Vezirlik, başvezirlik. Osmanlı Devleti zamanında Başvekillik makamına verilen isim. * Öne geçme, başta bulunma.
-
SADARET-PENAH
f. Sadrazam bulunan kimse.
-
SADAT
(Seyyid. C.) Seyyidler. Hazret-i Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm'ın soyundan gelenler ve onun izinden gidenler. Hususen Hazret-i Hasan neslinden gelenlere seyyid; Hazret-i Hüseyin…
-
SADAT-I KABİLE
Kabilenin ileri gelenleri.
-
SADBAR
f. Yüz kere.
-
SADD
Yüz çevirmek, men eylemek, bir şeyden birini vazgeçirmek. * Fikir, niyet, kasd. * Yakınlık, civar. * Konuşulan husus.
-
SADDA'
Suyu lezzetli olan örülmüş kuyu.
-
SADE
(Seyyid. C.) Seyyidler.
-
SADE'
Demir pası.
-
SADED
Asıl mevzu, maksad, asıl konuşulan şey, fikir. * Niyet, kasıd. Teşebbüs. * Yakınlık, civar.
-
SADED HARİCİ
Konuşulan mevzudan dışarı çıkmak. Hududdan dışarı çıkmak.
-
SADEDİL
f. Kalb sâfi, derin mes'elelere aklı ermeyen insan. Temiz kalbli olup, kolayca aldatılabilen kimse.